«Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους»!..

Κωδικός Πόρου: 00285-114565-1249
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 29/09/11 15:57
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Προφητείες... , 00285-114565-1249




Περιγραφή:

 

Πώς και γιατί επαληθεύεται εις το ακέραιο ο Πατροκοσμάς με την περίφημη προφητεία του: «Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους», που έλεγε εδώ και 250 χρόνια γυρίζοντας ολομόναχος στα βουνά και τα λαγκάδια με ένα ραβδί στο χέρι και με πόδια ματωμένα από τ’ αγκάθια, για να ξυπνήσει τους σκλαβωμένους Έλληνες και όλους όσοι πίστευαν σε Ελλάδα και Χριστό!

«Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους», λέει στην 54η προφητεία του ο Πατροκοσμάς, ο γνωστός σε όλους μας άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1). Μια προφητεία, που ανάγκασε τον γράφοντα να μελετήσει ιδιαίτερα το θέμα και να δει πώς επαληθεύονται τα λόγια του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στις μέρες μας μέσα απ’ τα ιστορικά δρώμενα του τόπου μας.
Θα μπορούσα να βρω μια άλλη προφητεία, πιο αισιόδοξη, για να ξεκινήσω το θέμα μου. Βρήκα, όμως, αυτή διότι οι λεγόμενοι «γραμματιζούμενοι» με πίκραναν πολύ αυτά τα τελευταία χρόνια. Και λέω αυτά διότι με νοσταλγία θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο Βεσίνι Καλαβρύτων, εκεί που τα πρόσωπα των συγχωριανών μου, όλοι πιστοί κι ορθόδοξοι, με το σταυρό στο χέρι, άλλος πήγαινε για το χωράφι, άλλος για τ’ αλώνι, άλλος για θέρο ή άλλος για τρύγο. Κι όλοι μαζί με το χαμόγελο στα χείλη, χωρίς παράπονο για την καθημερινή μιζέρια της ζωής, «χωρίς βαρυγκόμιες» και «διχωτά στεναγμούς» (2), όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου, αφού ο Θεός ήταν μαζί τους σε κάθε τους σκέψη, σε κάθε τους βήμα, σε κάθε πνοή!
Δακρυρροώ στη σκέψη όταν θυμάμαι με συγκίνηση με ποιον τρόπο χαιρόντουσαν όλοι από καρδιάς όταν γινόταν ένας γάμος, πώς έκλαιγαν όλοι όταν κάποιος «σκαπέταγε» (3) από τη ρημάδα τη ζωή, πώς συμμετείχαν στη χαρά ενός γεννησιμιού, ενός βαπτίσματος, ενός συμπεθεριού ή ενός ευχάριστου γεγονότος. Ήταν οι ίδιοι που έμπηγαν τα κλάματα μόλις άκουγαν ένα δυσάρεστο γεγονός, μόλις ένας χωριανός ξενιτευόταν ή όταν άκουγαν την καμπάνα να χτυπά λυπητερά!.. Δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ την συγκλονιστική (σπαρακτική, θα έλεγα) σκηνή της θειάς μου της Πατρίνας (4), όταν αποχαιρετούσε τον γιο της Κώστα για την ξενιτιά, χτυπώντας με δύναμη τα στήθη της και τραβώντας με απελπισία τα μαλλιά της, αλλά και πώς τον υποδέχθηκε, όταν επέστρεφε, φωνάζοντας με όση δύναμη διέθετε η ψυχούλα της και κάνοντας τον σταυρό της: «Ήρθες, παιδί μου, ήρθες, γιόκα μου!.. Σ’ ευχαριστώ, Χριστούλη μου»!..
Αυτόν τον «Χριστούλη», δυστυχώς, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, κάποιοι θέλησαν να τον διώξουν απ’ την καρδιά μου!... Προσπάθησαν να τον απομακρύνουν μέσα από τη σκέψη μου, το είναι μου, την ψυχή μου!... Τους ενοχλούσε το γεγονός ότι η ταπεινότητά μου, ο γράφων αν θέλετε, όπως και χιλιάδες ή και εκατομμύρια άλλοι Έλληνες, ζούσε και βίωνε τον Χριστό και την Παναγία μέσα απ’ τις δικές του εμπειρίες και προσπαθούσε να συγκρατήσει αυτή τη μαγευτική εικόνα των παιδικών του αναμνήσεων, με όλα εκείνα τα ήθη και τις παραδόσεις του χωριού του, είτε με το μελαγχολικό φθινόπωρο (χινόπωρο, το έλεγαν οι συγχωριανοί μου), είτε με τον χιονισμένο χειμώνα, είτε με την ανθισμένη άνοιξη, είτε με το χαρούμενο και πάντα χαμογελαστό καλοκαίρι!
Την καμπάνα της εκκλησιάς, το ψαλτήρι του εσπερινού, το θλιμμένο χαμόγελο του ερωτευμένου ή το νοσταλγικό γράμμα του ξενιτεμένου και του στρατευμένου, που έφερνε ο ίδιος ο πατέρας μου (5), το χαρούμενο μαντάτο του στρατοκόπου, ακόμη κι αυτού του διακονιάρη, που γύρναγε στα χωριά με ένα σακούλι στον ώμο, το καλωσόρισμα του ξένου ή το παντοτινό αντίο του ανθρώπου που έφευγε απ’ τη ζωή «μ’ ένα σταυρό στο χέρι», που έλεγαν οι χωριανοί μου, όλα αυτά τα πράγματα, που δέθηκαν με τον Χριστό και την Παναγία, κάποιοι προσπάθησαν να μου τα ξεριζώσουν απ’ την ψυχή!
Κι αυτοί οι άνθρωποι, που θέλησαν να βγάλω τον Χριστούλη απ’ την καρδιά μου, δεν ήσαν οι λεγόμενοι «αγράμματοι συχωριανοί» (έτσι λέγαμε τους αναλφάβητους συντοπίτες μας), αλλά οι λεγόμενοι «μορφωμένοι» και «διαβασμένοι» και «διανοούμενοι» και «κουλτουριαραίοι» (6) του τόπου μας. Αυτοί, που όλο αυτό το διάστημα έχουν ξεκινήσει μια διαδικασία αποχριστιανισμού της Ελλάδος και αφελληνισμού της Πατρίδος μου.
Δυστυχώς, μέσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν ήσαν μόνον οι λαϊκοί, αλλά και αρκετοί κληρικοί, που δεν τίμησαν και τόσο την εμπιστοσύνη του πιστού λαού απέναντι στα θρησκευτικά ή κοινωνικά τους καθήκοντα. Θα μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ένα παράδειγμα:
Την 28η Μαΐου 2008 κάλεσα προσωπικά σαράντα (40) ιερείς, κάνοντας αρχή από τους εφημέριους του κέντρου των Αθηνών, για να τους δείξω πόσο τους αγαπώ και πόσο τους σέβομαι για όλα όσα προσφέρουν στον τόπο μας, στο μετερίζι που βρίσκονται, και για να τους επιδώσω μια τιμητική περγαμηνή, ως μια συμβολική ενέργεια αγάπης και συμπαραστάσεως στο θεάρεστο –όπως πιστεύω- έργο τους. Κι όλα αυτά μέσα στον καταιγισμό των επιθέσεων, που δέχονται οι ιερείς και γενικά ο κλήρος της ελλαδικής Εκκλησίας. Ανταποκρίθηκαν μόνον τέσσερις (4), εκ των οποίων ο ένας (π. Δημήτριος Νίκου) ήταν απεσταλμένος του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κκ Ιερωνύμου. Οι υπόλοιποι δεν είχαν ούτε την στοιχειώδη ευγένεια ή καλοσύνη να μου απαντήσουν, τουλάχιστον, με ένα απλό τηλεφώνημά τους, για να δείξουν έμπρακτα την χριστιανική τους αγάπη (!!).
Κι όλα αυτά σε έναν άνθρωπο, που επί δεκαετίες τώρα, όπως είναι γνωστό, δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να αγωνίζεται ανυποχώρητα - και εν μέσω μυριάδων επιθέσεων - υπέρ του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας και υπέρ της Ελλαδικής Εκκλησίας ή των Κληρικών, που γέννησε αυτός ο τόπος!
Θα μου πείτε: Μα, και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν τα έλεγε αυτά; Δεν ήθελε να συνετίζει τους κληρικούς μας; Θυμηθείτε τι έλεγε στις «Διδαχές» του:

«Ήθελα ακόμα χριστιανοί μου, να είμαι πάντοτε μαζί σας, να σας λέγω πότε το ένα, πότε το άλλο • μα τι να κάμω, οπού είναι χιλιάδες χώρες, οπού δεν ήκουσαν λόγον Θεού ποτέ και με περιμένουν. Δια τούτο σας παρακαλώ, άγιοι ιερείς, και σας παραγγέλω να φροντίσητε διά τους κοσμικούς πώς να σωθώσι και εκείνοι και σεις. Ομοίως πάλιν οι κοσμικοί να τιμάτε τους ιερείς σας • και αν τύχη ένας ιερεύς και ένας βασιλεύς τον ιερέα να προτιμήσης και αν τύχη ένας ιερεύς και ένας άγγελος, τον ιερέα να προτιμήσης διότι ο ιερεύς είναι ανώτερος από τους Αγγέλους. Ο δε ιερεύς οπού θέλει το καλόν του, να διαβάση τον Νόμον, να καταλάβη το χρέος του. Δια τους αγίους ιερείς δεν έχω να σας πω τίποτε. Εγώ έχω χρέος όταν απαντήσω ιερέα να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλή τον Θεών δια τας αμαρτίας μου. Διότι όλος ο κόσμος να παρακαλέση τον Θεόν δεν δύναται να τελειώσουν τα Άχραντα Μυστήρια, και ένας ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελειώση.
Λέγω μόνον ότι όστις θέλει να γινή ιερεύς, πρέπει να είναι καθαρός ως άγγελος • να ηξεύρη γράμματα να εξηγή το άγιον Ευαγγέλιον. Και όταν γίνη 30 χρονών και τον παρακαλέσουν οι κοσμικοί και ο Δεσπότης, τότε να γίνεται ιερεύς, χωρίς να δώση χρήματα. Και να κατοική πλησίον εις την εκκλησίαν, όποιαν ώραν τον ζητήσουν οι κοσμικοί να τον ευρίσκουν. Να στοχάζεται ποίος είναι μαλωμένος με την γυναίκα του, ποίος αδελφός με τον αδελφόν του, ποίος γείτονας με τον γείτονά του, να τους φέρη εις αγάπην, και να θυσιάζεται δια το ποίμνιόν του. Και όταν λειτουργή και τελειώνη το Ευαγγέλιον, να το εξηγή εις τους χριστιανούς, τι παραγγέλλει ο Χριστός να κάμνουν. Και να στοχάζεται ότι οι φούντες, οπού είναι εις το πετραχήλι, σημαίνουν τας ψυχάς των χριστιανών • και αν χαθή μία ψυχή, έχει να δώση λόγον εν ημέρα κρίσεως. Και να στοχάζεται ότι το φαιλόνι οπού φορεί και δεν έχει μανίκια, φανερώνει πως ο ιερεύς δεν πρέπει να έχη χέρια να ανακατώνεται εις τα κοσμικά πράγματα, αλλά να έχη πάντοτε τον νουν του εις τον ουρανόν. Και όταν μαζεύη το φαιλόνιον και γίνεται ωσάν δύο πτέρυγες, φανερώνει πως αν κάμνη καλά έργα, ωσάν άγγελος θα πετάξη να υπάγη εις τον παράδεισον. Αν δε είναι ανάξιος, αγράμματος, μολυσμένος με αμαρτίας, και δίδη γρόσια, και βάνη μεσίτας να γίνη ιερεύς, τότε με αυτά αγοράζει την κόλασιν • και όταν λέγη το Ευαγγέλιον, και λέγη τόσα ψεύματα, αλλοίμονον εις εκείνον τον ιερέα.
Τον παλαιόν καιρόν οι άνθρωποι, όταν ήθελον να παιδεύσουν κανένα άνθρωπον, έκανον όρκον και έλεγον, να δώση ο Θεός να τον βάλη με τους ιερείς του 18ου αιώνος. Δια τούτο, αδελφοί μου, είναι δύσκολον την σήμερον να σωθούν πατριάρχες, αρχιερείς, ιερείς κ.λ.π. Δια τούτο σας συμβουλεύω, άγιοι ιερείς, τώρα που έχετε καιρόν, μετανοήσατε, ίνα σωθείτε». (ΔΙΔΑΧΗ Γ΄).

Και πιο κάτω μιλώντας για την ιεροκατηγορία, αλλά και για τα προσόντα των ιερέων θα πει:

«Να προσέχετε, αδελφοί μου, οι κοσμικοί και μη κατηγορήτε τους παπάδες σας, να μη τους υβρίζετε και να μη τους παραμελήτε, διότι βάνετε φωτιά και καίεσθε • διότι οι παπάδες είναι ανώτεροι και από τους Αγγέλους και από τους βασιλείς. Εγώ, αδελφοί μου, η γνώμη μου έτσι με λέγει να κάμω. Εάν απαντώ ένα παπά και ένα βασιλέα, με φαίνεται εύλογον τον παπά να βάλω να καθήση υψηλότερα από τον βασιλέα • και εάν απαντήσω ένα παπά και έναν άγγελον, πρώτα θα χαιρετήσω τον παπά και έπειτα τον άγγελον. Διότι, αδελφοί μου, είναι ανώτερος και από την αγίαν Τράπεζαν, ανώτερος και από το άγιον Ποτήριον • διότι το άγιον Ποτήριον είναι άψυχον, μα ο ιερεύς μεταλαμβάνει τα Άχραντα Μυστήρια καθ’ εκάστην ημέραν, το τίμιον σώμα και αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού. Εγώ, αδελφοί μου, δεν έχω καμμίαν κατηγορίαν να κάμω των παπάδων, διότι είναι παπάδες και έχουν τον Χριστόν οπού τους παιδεύει και ό,τι σφάλμα κάμουν οι παπάδες, έχει ο Χριστός μας ράβδον σιδηράν δι’ αυτούς.
Έχω να ομιλήσω τώρα δι’ εκείνους, οπού έχουν να γίνουν παπάδες. Εσύ, αδελφέ μου, οπού έχεις να γίνης παπάς, δεκαοκτώ χρονών πρέπει να γίνης αναγνώστης, είκοσι υποδιάκονος, εικοσιπέντε ιεροδιάκονος και τριάντα ιερεύς. Και να μανθάνης ελληνικά γράμματα, να ηξεύρης να εξηγής το άγιον Ευαγγέλιον • να το κλείης και έπειτα να το εξηγής εις τους χριστιανούς, και τότε να γίνεσαι, αδελφέ μου, παπάς • ει δε και γίνεσαι παπάς δι’ ανάπαυσιν ή γίνεσαι διά δόξαν ή γίνεσαι παρανόμως, σου κόβει ο Θεός την ζωήν παράκαιρα και πηγαίνει η ψυχή σου εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Και να σε παρακαλέσουν, αδελφέ μου, οι κοσμικοί να γίνης παπάς, χωρίς άσπρα, τότε είσαι μακάριος και τρισμακάριος, τότε είσαι ανώτερος από τους Αγγέλους...» (ΔΙΔΑΧΗ Ε)΄.
Από τους διαβασμένους, λοιπόν, θα σας έρθει το κακό, έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός και αυτό το βλέπουμε σε καθημερινή βάση με όλον αυτό τον ανελέητο βομβαρδισμό, που δέχεται η Εκκλησία μας και προσωπικά οι ιερωμένοι, ενώ η ίδια η Ελληνική πολιτεία, όπως γράφουμε και μέσα στο κεφάλαιο «Ο Άγνωστος Πατροκοσμάς και οι Αποκαλύψεις του», έρχεται αρωγός στην προσπάθεια αποχριστιανιμού και αφελληνισμού του Έθνους μας.
Κι όλα αυτά διότι ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός δεν τα έλεγε τυχαία. Κάτι γνώριζε για όλα αυτά και θα ήθελα να γίνω πιο σαφής:
Ο Πατροκοσμάς, πέραν της μεγάλης και φωτισμένης διάνοιας, που είχε με το χάρισμα του Θεού να προφητεύει, ήταν και ένας μεγάλος γνώστης των γεωστρατηγικών σχεδίων, που εξυφαίνονταν απ’ τις Μεγάλες Δυνάμεις για την περιοχή των Βαλκανίων. Ήταν ένας άνθρωπος που «γνώριζε από πρώτο χέρι», όπως λέμε, τα τεκταινόμενα στην γύρω περιοχή, δεδομένου ότι, ως αγιορείτης, είχε επαφή με αξιόλογους επισκέπτες του Αγίου Όρους και οι πληροφορίες του ήσαν ακριβείς και αδιαμφισβήτητες.
Το γεγονός αυτό το ζούμε και σήμερα όπου πολλοί υψηλοί επισκέπτες μεταβαίνουν στο Άγιο Όρος, αλλά δεν επισκέπτονται καθόλου την Ελληνική Βουλή, όπως για παράδειγμα ο Κάρολος, διάδοχος του αγγλικού θρόνου, που δεν καταδέχθηκε ποτέ να συναντηθεί με την πολιτειακή ή πολιτική ηγεσία του τόπου μας, αλλά συναντιέται συχνά με Αγιορείτες Μοναχούς, ή ο Βλαδίμηρος Πούτιν και τόσοι άλλοι, που είναι τακτικοί επισκέπτες του Αγίου Όρους, αλλά όχι του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Έτσι ακριβώς και ο άγιος Κοσμάς, ως αγιορείτης, γνώριζε τις κινήσεις και τα σχέδια των μεγάλων, όπως για παράδειγμα το μεγαλεπήβολο σχέδιο της δημιουργίας εθνικής συνείδησης στους Βουλγάρους και του μελλοντικού κράτους της «Μακεδονίας του Αιγαίου», αρχής γενομένης από τον αγιορείτη μοναχό Παΐσιο, που ήταν σύγχρονος του αγίου Κοσμά του Αιτωλού και για τον οποίον γράφουμε εκτενώς στην 61η προφητεία του Πατροκοσμά μέσα στο βιβλίο αυτό.
Κατά την ταπεινή μας γνώμη, λοιπόν, ένας απ’ τους λόγους, που ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήθελε να κηρύξει στον πιστό ελληνικό λαό, ήταν για να τον διαφωτίσει με τον δικό του επικοινωνιακό τρόπο και στη γλώσσα, που μιλούσε ο ίδιος ο λαός, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι ξεσηκώνει τον λαό σε επανάσταση. Αυτός και ο λόγος, που πολλές φορές μιλούσε ευθέως ("Αυτό μια μέρα θα γίνει Ρωμαίικο", "Το ποθούμενο θα γίνει στην τρίτη γενεά. Θα το ιδούν τα εγγόνια σας", "Τα όρια του Ρωμαίικου θάνε η Βωβούσα»), πολλές φορές εμμέσως ("Το ποθούμενον θα έρθει όταν θαρθούν δύο πασχαλιές μαζί", "Όταν σμίξουν αυτά" δηλαδή τα δενδρύλια), και πολλές φορές αλληγορικώς όταν οι πληροφορίες του ήσαν ανεπαρκείς, αβάσιμες ή δεν είχαν ληφθεί ακόμη οι τελικές αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων για το ελληνικό ζήτημα ή την γύρω περιοχή ("Αν το κυπαρίσσι αυτό ξεραθή από την κορυφή, η Ελλάς θα ελευθερωθή αν ξεραθή από κάτω, δεν θα ελευθερωθή").

Ας διαβάσουμε, τώρα, ένα πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας «Το Βήμα» της Κυριακής 10 Αυγούστου 2008 και θα επανέλθουμε με τα απαραίτητα διευκρινιστικά στοιχεία:

«Η πίεση από τις Βρυξέλλες ανάγκασε τελικά την Αθήνα να άρει τη διάταξη που υποχρέωνε όσους γονείς δεν θέλουν να παρακολουθούν τα παιδιά τους το μάθημα των Θρησκευτικών να εξηγούν γιατί. Είτε επειδή είναι αλλόθρησκοι είτε επειδή δεν νιώθουν πιστοί χριστιανοί.
Η μεγάλη παρεξήγηση όμως έγκειται στη νοοτροπία των ελλήνων εκπαιδευτικών, ή τουλάχιστον όσων πιστεύουν ότι το μάθημα των Θρησκευτικών οφείλει να έχει χαρακτήρα κατήχησης και όχι να είναι, όπως θα έπρεπε, μάθημα Ιστορίας των Θρησκειών, με έμφαση βέβαια στη χριστιανική θρησκεία.
Είναι σαφές ότι, στον σημερινό κόσμο, η επιρροή των θρησκειών παίζει ρόλο καταλυτικό. Αν σκεφθούμε τις αιματηρές συρράξεις μεταξύ ακραίων ισλαμιστών και αλλοθρήσκων (ακόμη και «αιρετικών» της ίδιας θρησκείας) καταλαβαίνουμε πόσο καταστρεπτικός μπορεί να αποβεί ο θρησκευτικός φανατισμός, ακόμη και στον υποτιθέμενο «εξελιγμένο» 21ον αιώνα.
Αν βέβαια ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα συναντήσουμε διώξεις χριστιανών από χριστιανούς στους πρώτους αιώνες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και κατόπιν το σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Ακόμη αργότερα είχαμε τον διχασμό μεταξύ Καθολικών και Διαμαρτυρομένων, που οδήγησε στο αιματοκύλισμα της Ευρώπης από τους «θρησκευτικούς πολέμους».
Όλα αυτά όμως δεν γίνονται κατανοητά αν δεν υπάρχει ανάλυση και επεξήγηση των δογματικών διαφορών και των κοσμικών επιδιώξεων των Εκκλησιών.
Με άλλα λόγια, η απλή Ιστορία είναι κεφάλαιο ξεχωριστό από τη θρησκειολογία. Το να δίδεται όμως η εντύπωση ότι το μάθημα της Ιστορίας μπορεί να ισοδυναμεί (στα μάτια γονέων, αλλοθρήσκων ή μη) με προσηλυτισμό είναι σφάλμα που πρέπει να αντιμετωπισθεί από την ελληνική πολιτεία. (Στις σελίδες 19, 20 τρεις ειδικοί απαντούν στο ερώτημα πώς πρέπει να διδάσκονται τα Θρησκευτικά στο σχολείο.)
Χωρίς να θίγει το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών (χριστιανών ή μη) η γνώση της Ιστορίας των Θρησκειών είναι απαραίτητη. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν απαράδεκτο να αγνοήσουμε την ανάγκη της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων ανά τον πλανήτη να πιστεύουν σε υπερβατικές δυνάμεις. Όπως είπε ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Βολταίρος, «Και αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε!..».

Ιδού, λοιπόν, γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο, που έλαβε τον τίτλο: «Ο Άγνωστος Πατροκοσμάς». Για να αποδείξω σε ορισμένους ότι «και αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε..!», αλλά και για να επαληθεύσω με ιστορικά στοιχεία ότι ο Πατροκοσμάς προφήτευε συγκλονιστικά γεγονότα, που επιβεβαιώθηκαν όλα αυτά τα χρόνια μέσα απ’ την ιστορική έρευνα! Και λέγω «ιστορική έρευνα» διότι το βιβλίο αυτό, παρά τον θρησκευτικό μανδύα του, αφού μιλάμε για ένα πρόσωπο, όπως ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, δεν είναι θεολογικό, αλλά ιστορικό, μια ιστορική πραγματεία.
Προλαμβάνω, ασφαλώς, το ερώτημα γιατί αναφέρομαι στον «άγνωστο Πατροκοσμά», αφού ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν σε όλους γνωστός.
Ασφαλώς και ο Πατροκοσμάς ήταν γνωστός. Πασίγνωστος μάλιστα. Τα στοιχεία, όμως, που υπάρχουν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία άγνωστα και για πρώτη φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας! (…)

-------

Από το βιβλίο μας: «Ο Άγνωστος Πατροκοσμάς»