Για ένα Θεό μιλούσε και η Σίβυλλα;

Κωδικός Πόρου: 00285-114566-1008
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 25/08/11 17:45
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Προφητείες... , 00285-114566-1008




Περιγραφή:

Για ένα Θεό μιλούσε και η Σίβυλλα;

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι άνθρωποι ουσιαστικά πίστευαν σε ένα θεό. Κι αυτό το αποδεικνύουν όχι μόνο τα ιστορικά κείμενα, αλλά κι αυτά ακόμη τα λόγια των Σιβυλλών για τις οποίες η «θεά τύχη» ήθελε να έρθουν εκ νέου στο φως της δημοσιότητας!..

«οι δε Σιβυλλιακοί στίχοι
Ελλάδι φωνή εξηνέχθησαν»

(Oracula Sibyllina: Oracula, Section P line 80)

ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ πει και θα το επαναλάβουμε: Είναι γεγονός ότι τα κείμενα της Σίβυλλας της Κυμαίας συγκλονίζουν (ή αιφνιδιάζουν, αν θέλετε) τον αναγνώστη δεδομένου ότι τα κείμενα αυτά δεν είναι απλά ή τυχαία αρχαιοελληνικά κείμενα. Πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό.
Έχουμε μπροστά μας τα χειρόγραφα της Σίβυλλας της Κυμαίας, που έζησε στην εποχή του Ταρκυνίου του Πρίσκου (7ος αιών π.Χ.) και τα οποία, χειρόγραφα, είχαν μία περιπέτεια:

O Αινείας μαζί με τον φίλο του Αχάτη συναντούν τη Σίβυλλα. Μικρογραφία του 5ου αι. σε εικονογραφημένο χειρόγραφο της «Αινειάδας» (Βιβλιοθήκη του Βατικανού. Βλέπε εγκυκλοπαίδεια «δομή»).

Η Σίβυλλα είχε γράψει εννέα βιβλία με σιβυλλιακούς χρησμούς και θέλησε να τα πωλήσει στον Πρίσκο (1) έναντι τριακοσίων φιλιππείων (2). Επειδή όμως περιφρονήθηκε, διότι ο αγοραστής ούτε που ενδιαφέρθηκε για το περιεχόμενό τους, έκαψε τα τρία βιβλία και πήγε στον Ταρκύνιο τα υπόλοιπα έξι. Διαπιστώνοντας όμως ότι και πάλι δεν υπήρχε ενδιαφέρον, έκαψε άλλα τρία βιβλία για να διασώσει τα υπόλοιπα τρία, λέγοντας στον Ταρκύνιο πως αν δεν επιθυμεί να τα αγοράσει κι αυτά θα τα κάψει. Ο Ταρκύνιος θαυμάζοντας την υπομονή της Σίβυλλας, της έδωσε εκατό φιλιππείους και αγόρασε τα τρία βιβλία με τους σιβυλλειακούς χρησμούς με σκοπό να τα λάβουν υπόψη τους διάφορες πόλεις και χωριά και εξ αυτών να διδαχθούν τα χρήσιμα και επωφελή.
Τα βιβλία κατετέθησαν στο Καπιτώλιον της Ρώμης, όπως και των υπολοίπων Σιβυλλών (3) με τη μόνη διαφορά ότι ενώ τα βιβλία των άλλων Σιβυλλών, που προηγήθησαν της Κυμαίας, όπως για παράδειγμα της Ερυθραίας, ετέθησαν υπ’ όψιν των πολιτών, τα βιβλία της Σίβυλλας της Κυβαίας απεκρύβησαν για να μην πληροφορηθεί ο κόσμος τα τεκταινόμενα στην Ιταλία:
«πασών δε των Σιβυλλών τα βιβλία απετέθησαν εν τω Καπιτωλίω Ρώμης της πρεσβυτέρας των μεν της Κυμαίας κατακρυβέντων και ου διαδοθέντων εις πολλούς, επειδή τα συμβησόμενα εν Ιταλία ιδικώτερα και τρανότερον ανεφώνησε, των δε άλλων γνωσθέντων άπασιν.» (4)

ΒΟΗ ΜΕΓΑΛΗ…

Επειδή, όμως, ο κόσμος άρχισε να συγκλονίζεται από τους σιβυλλιακούς χρησμούς και ιδίως της Σίβυλλας της Ερυθραίας που είχε προφητεύσει ακόμη και τον Τρωϊκό πόλεμο (!), στα κατοπινά χρόνια, ένας φιλόσοφος, ονόματι Φιρμιανός, που ήταν ιερέας του Καπιτωλίου, συγκέντρωσε τους χρησμούς αυτούς σε ένα βιβλίο για να τα τακτοποίησει σε μία σειρά και για να ξεδιαλύνει τους όποιους μύθους είχαν παρεισφρύσει μέσα στις ιστορικές αλήθειες των χρησμών:

«Ει το περί την ανάγνωσιν των Ελληνικών γραφών εκπονείν πολλήν τοις εκτελούσι την ωφέλειαν απεργάζεται, άτε πολυμαθείς τους περί ταύτα πονήσαντας εκτελέσαι δυνάμενον, πολλώ μάλλον περί τας θείας γραφάς άτε περί θεού και των ωφέλειαν ψυχικήν προξενούντων δηλούσας τους ευ φρονούντας προσήκει σχολάζειν δια παντός διπλούν εκείθεν το κέρδος κερδαίνοντας εαυτούς τε και τους εντυγχάνοντας ωφελείν δυναμέ¬νους, έδοξε τοίνυν δια ταύτα καμέ τους επιλεγομένους Σιβυλλιακούς χρησμούς σποράδην ευρισκομένους και συγκεχυμένην την τούτων ανάγνωσιν και επίγνωσιν έχοντας εις μίαν συνάφειαν και αρμονίαν εκθέσθαι τού λόγου, ως αν ευσύνοπτοι τοις αναγιγνώσκουσιν όντες την εξ αυτών ωφέλειαν τούτοις επιβραβεύσωσιν ουκ ολίγα τών αναγκαίων και χρησίμων δηλούντες …» (5)

Το αρχαίο κείμενο της Σϊβυλλας της Κυμαίας που μιλάει για ένα Θεό!...

ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ!..

Ο Φιρμιανός, λοιπόν, για να ξεδιαλύνει την σύγχυση που είχε επικρατήσει, αλλά και για να προσδώσει το μεγαλείο των σιβυλλιακών χρησμών, που ήσαν ελληνικής προελεύσεως («οι δε Σιβυλλιακοί στίχοι Ελλάδι φωνή εξηνέχθησαν»), το όλο έργο το συγκέντρωσε σε ένα βιβλίο με 14 λόγους της Σίβυλλας, τονίζοντας ευθύς εξ αρχής την μοναδική και αιώνια ύπαρξη του Θεού:

«Εις θεός, ος μόνος άρχει, υπερμεγέθης, αγένητος
αλλά θεός μόνος είς πανυπέρτατος, ος πεποίηκεν ουρανόν ηέλιόν τε και αστέρας ηδέ σελήνην
καρποφόρον γαίάν τε και ύδατος οίδματα πόντου,
ός μόνος εστί θεός κτίστης ακράτητος υπάρχων
αυτός δ’ εστήριξε τύπον μορφής μερόπων τε
αυτός εμιξε φύσιν πάντων, γενετής βιότοιο.
όπερ είρηκεν ή καθό συνερχόμενοι εις σάρκα μίαν
πατρός γίνονται ή καθό εκ των τεσσάρων στοιχείων
εναντίων όντων αλλήλοις και τον υπουράνιον κόσμον
και τον άνθρωπον έδημιούργησεν.» (6)

Θα συνεχίσουμε…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1). Όνομα 2 μυθικών βασιλιάδων της Ρώμης. α) Ταρκύνιος Πρίσκος ο Πρεσβύτερος, πέμπτος βασιλιάς (κατά την παράδοση, 616-578), που λέγεται πως ήταν γιος ενός Έλληνα, του Κορίνθιου Δημαράτου, που είχε εγκατασταθεί στην Ταρκυνία της Ετρουρίας. Ο γιος του, που αρχικά ονομαζόταν Λούκουμος, πήγε στη Ρώμη όπως τον συμβούλεψε η γυναίκα του, η μάντις Τανακύλα. Αλλάζοντας το όνομά του σε Λεύκιο Ταρκύνιο, κατόρθωσε να διοριστεί κηδεμόνας των γιων του βασιλιά Άγκου Μάρκιου, και μετά τον θάνατο του πατέρα τους τούς υποσκέλισε και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο. Αφού βασίλεψε επί 38 χρόνια, φημολογείται πως δολοφονήθηκε. β). Ταρκύνιος ο Υπερήφανος, έβδομος και τελευταίος βασιλιάς (κατά την παράδοση, γύρω στα 534-510 π.Χ.), γιος ή (εγγονός) του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου και γαμπρός του Σέρβιου Τύλλου, του έκτου βασιλιά. Πήρε την εξουσία δολοφονώντας τον προκάτοχό του και κυβέρνησε με απόλυτο δεσποτισμό. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από αγριότητα και τρομοκρατία και κατά τη διάρκειά της θανατώθηκαν πολλοί συγκλητικοί. Οι συγκλητικοί υποκίνησαν εξέγερση για την ανατροπή της βασιλείας και συνέπεια του γεγονότος αυτού υπήρξε ο βιασμός της Λουκρητίας, γυναίκας του συγγενούς του Ταρκύνιου Κολλατίνου, από τον γιο του Ταρκύνιου του Υπερήφανου, Σέξτο. Αποτέλεσμα της πράξης αυτής ήταν η ανατροπή των Ταρκυνίων και η εγκαθίδρυση της υπατείας, το 510 π.Χ. Οι προσπάθειες του Ταρκυνίου να ξανακερδίσει τον θρόνο ήταν μάταιες και πέθανε εξόριστος. (Εγκυκλοπαίδεια «Δομή»).

2. Νομίσματα της εποχής.
3. «Σίβυλλα δε Ρωμαϊκή λέξις ερμηνευομένη προφήτις ήγουν μάντις όθεν ενί ονόματι αι θήλειαι μάντιδες ωνομάσθησαν, Σίβυλλαι τοίνυν, ως πολλοί έγραψαν, γεγόνασιν εν διαφόροις χρόνοις και τόποις τον αριθμόν δέκα. πρώτη ουν η Χαλδαία ήγουν η Περσίς η κυρίω ονόματι καλούμενη Σαμβήθη, εκ του γένους ούσα τού μακαριωτάτου Νώε, η τα κατά Αλέξανδρον τον Μακεδόνα λεγομένη προειρηκέναι ης μνημονεύει Νικάνωρ ο τον Αλεξάνδρου βίον ιστορήσας δευτέρα Λίβυσσα, ης μνήμην εποιήσατο Ευριπίδης εν τω προλόγω της Λαμίας• τρίτη Δελφίς η εν Δελφοίς τεχθείσα, περί ης είπε Χρύσιππος εν τω περί θεότητος βιβλίω τετάρτη η Ιταλική η εν Κιμμερία της Ιταλίας, ης υιός εγένετο Εύανδρος ο το εν Ρώμη του Πανός ιερόν το καλούμενον Λούπερκον κτίσας• πέμπτη η Ερυθραία η και περί του Τρωικού προειρηκυία πολέμου, περί ης Απολλόδωρος ο Ερυθραίος διαβεβαιούται έκτη η Σαμία η κυρίω ονόματι καλουμένη Φυτώ, περί ης έγραψεν Ερατοσθένης εβδόμη η Κυμαία η λεγομένη Αμάλθεια η και Εροφίλη, παρά τισι δε Ταραξάνδρα Βεργίλιος δε την Κυμαίαν Δηιφόβην καλεί Γλαύκου θυγατέρα ογδόη η Ελλησποντία τεχθείσα εν κώμη Μαρμησσώ περί την πολίχνην Γεργιτίονα, ήτις ενορία ποτέ Τρωάδος ετύγχανεν εν καιροίς Σόλωνος και Κύρου, ως έγραψεν Ηρακλείδης ο Ποντικός εννάτη η Φρυγία δεκάτη η Τιβουρτία ονόματι Αβουναία» (Oracula Sibyllina: Oracula, Section P Line 29)
4. Oracula Sibyllina: Oracula, Section P Line 29
5. Oracula Sibyllina: Oracula, Section P Line 1
6. Oracula Sibyllina: Oracula, Section P Line 94