Υπήρξαν θεϊκά σημεία για τον Μέγα Αλέξανδρο;

Κωδικός Πόρου: 00285-113836-740
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 17/07/11 20:22
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Μεταφυσικές Ανησυχίες, 00285-113836-740




Περιγραφή:

Υπήρξαν θεϊκά σημεία για τον Μέγα Αλέξανδρο;

Φαίνεται απίστευτο για ορισμένους ορθολογιστές, αλλά ορισμένα ξένα πανεπιστήμια «βάζουν τα πράγματα στη θέση τους», γράφοντας ακόμη και για κάποιες θαυματουργικά στοιχεία που σημάδεψαν την ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου!.. Διαβάστε το κείμενο, που ακολουθεί!..

Πολλά και θαυμαστά πράγματα λέγονται και γράφονται για τον θρυλικό βασιλιά της Μακεδονίας, μέσα στις «Φυλλάδες» του Μεγάλου Αλεξάνδρου ! (Στην εικόνα μας ο θρυλικός βασιλιάς φή βυζαντινού αυτοκράτορα, όπως δείχνει ένας Κώδικας του Ελληνικού Ινστιτούτου της Βενετίας).

Πολλές φορές στο παρελθόν «ποιήσαμε την νήσσαν» (νεοελληνιστί: «κάναμε την πάπια») όταν μας εξύβριζαν τον Μακεδόνα βασιλιά!.. Κάναμε ότι δεν καταλάβαμε όταν χαρακτηρίσθηκε ο θρυλικός Στρατηλάτης «σφαγέας των λαών»!.. Δεν μιλήσαμε ακόμη και όταν ορισμένοι επιτήδειοι έριξαν τη ρετσινιά στο γιο του Φιλίππου περί δήθεν ομοφυλοφιλίας του! Τώρα, αλήθεια, τι πρέπει να πούμε με όλα όσα διαβάζουμε; Πάλι καλά που υπάρχουν και τα ξένα πανεπιστήμια και βάζουν τα πράγματα στη θέση τους, γράφοντας ακόμη και για κάποιες θαυματουργικά στοιχεία που σημάδεψαν την ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου!.. Διαβάστε τα παρακάτω κείμενα και θα καταλάβετε:

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΠΗΓΗΣ!

Λένε πως τα Δίδυμα, που βρίσκονται πλησίον της Μιλήτου, εκεί δηλαδή που βρισκόταν ο μεγαλοπρεπής ναός του Απόλλωνα και το μαντείο του θεού, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Αλεξάνδρου.
Πιο συγκεκριμένα, το 494 π.Χ., όταν οι Έλληνες της Ιωνίας εξεγέρθηκαν κατά των Περσών, η Μίλητος είχε καταστραφεί και ο ναός της στα Δίδυμα είχε βεβηλωθεί και λεηλατηθεί, ενώ το ιερό άγαλμα του Απόλλωνα είχε μεταφερθεί στα Σούσα. Τότε οι ιερείς του, οι Βραγχίδες, είχαν συμπράξει με τους Πέρσες και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Ασία.
Το μαντείο έπεσε σε σιγή και, σύμφωνα με τον ιστορικό του Αλεξάνδρου, τον Καλλισθένη, η ιερή πηγή, απ' όπου πήγαζαν οι χρησμοί του είχε στερέψει. Όταν, όμως, ο Αλέξανδρος ήρθε στα Δίδυμα, την άνοιξη του 334 π.Χ., ανέβλυσε ξανά ως εκ θαύματος (!!).
Το ως άνω μαντείο ανασυστάθηκε με μία νέα Πυθία, η οποία σύντομα έδωσε χρησμό για το νέο της προστάτη, προφητεύοντας τη νίκη του στην Ασία και το θάνατο του Δαρείου (!!)

Η ΝΕΑ ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ!..

Είναι γνωστόν ότι οι πάντες ομιλούν περί του όντως συγκλονιστικού ιστορικού γεγονότος της διαβάσεως της Ερυθράς θαλάσσης υπό του Μωϋσέως, κάτι το οποίο αναφέρεται μέσα στην Αγία Γραφή.
Ποιος ομιλεί, όμως, περί μιας άλλης παρόμοιας διαβάσεως που έγινε από τον Μέγα Αλέξανδρο, ως θεϊκό σημάδι, στο «Ακρωτήρι των Χελιδονιών», που βρίσκεται στην ακτή της Παμφυλίας, κοντά στην Αττάλεια της Μικράς Ασίας, που αναφέρει ο Αρριανός;27
Εις το 26ο κεφάλαιο του έργου: «Αλεξάνδρου Ανάβασις», ο Αρριανός γράφει τα εξής:

«Ο δε Αλέξανδρος αφού εξεκίνησεν από την Φασηλίδα, ένα μεν μέρος του στρατού του έστειλε δια μέσου των ορέων εις την Πέργην, όπου οι Θράκες είχαν εξομαλύνει τον δρόμον, ο οποίος άλλωστε (εάν δεν ηνοίγετο) ήτο ανώμαλος και μακρός˙ αυτός δε ωδήγει τον στρατόν του παραλλήλως προς την θάλασσαν δια μέσου του αιγιαλού. Δεν δύναται δε να βαδίζη κανείς απ’ αυτού παρά μόνον όταν πνέουν βόρειοι άνεμοι, εάν όμως πνέουν τυχόν νότιοι άνεμοι, δεν είναι δυνατόν να οδοιπορή άνθρωπος δια μέσου της παραλίας…».

Προσέξατε τώρα την συνέχεια:

«Προς χάριν του δε ύστερον από δυνατόν νότον, αφού έπνευσε βόρειος άνεμος, ουχί άνευ της συγκαταθέσεώς του θεού, συμφώνως προς την εξήγησιν, την οποίαν έδιδαν αυτός και η συνοδεία του, έκαμε την διάβασιν εύκολον και ταχείαν» (!!)

Τι περίεργο, φίλοι αναγνώστες! Ακόμη και σήμερα δείχνεται το «Ακρωτήρι των Χελιδονιών» (να ήταν άραγε τυχαία η περίπτωση της χελιδόνας;) εις την ακτή της Παμφυλίας , κοντά στην Αττάλεια, όπου ο άνεμος φύσηξε ξαφνικά και τραβήχτηκαν τα νερά για να περάσει ο στρατός του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς την Πέργη! Αμέσως μετά η θάλασσα σκέπασε αυτό το πέρασμα, όπως ακριβώς έγινε στην περίπτωση του ισραηλιτικού λαού στην Ερυθρά θάλασσα!..

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΣΦΑΓΕΣ!…

Το 329 π.Χ., ο Αλέξανδρος σύμφωνα με τη μαρτυρία ορισμένων πηγών, καταδιώκοντας τον Βήσσο, έφθασε σε μία μικρή πόλη, στις όχθες του Ώξου, που την κατοικούσαν οι απόγονοι των ιερόσυλων Βραγχιδών, οι οποίοι, ζώντας στις εσχατιές του περσικού κράτους, είχαν αρχίσει να υιοθετούν τη γλώσσα των εντοπίων, εξακολουθούσαν, όμως, να διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις και τον τρόπο ζωής της ελληνικής τους πατρίδας. Έτσι, υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό τον Μακεδόνα βασιλέα και του παρέδωσαν ανεπιφύλακτα την πόλη τους. 0 Αλέξανδρος, κατά τον Κούρτιο, εμπιστεύθηκε αρχικά την απόφαση σχετικά με την τύχη των κατοίκων στους Μιλήσιους που υπηρετούσαν στο στρατό του. Επειδή, όμως, ανέκυψαν διαφορές μεταξύ τους, αποφάσισε να ενεργήσει σύμφωνα με τη δική του κρίση: η φάλαγγα των πεζεταίρων περικύκλωσε την ανυπεράσπιστη πόλη και εισορμώντας, κατά διαταγή του βασιλέα, λεηλάτησε και κατέστρεψε όλα τα οικοδομήματα και κατέσφαξε το σύνολο των άοπλων κατοίκων.
Η τιμωρία της προδοσίας των Βραγχιδών θα ήταν δίκαιη, σημειώνει ο Κούρτιος, αν είχε στόχο τους ίδιους τους δράστες της ιεροσυλίας και του μηδισμού, και όχι τους ξεριζωμένους απογόνους τους, που δεν είχαν καν ποτέ γνωρίσει τη Μίλητο. 0 Αλέξανδρος πήρε εκδίκηση από τους απογόνους των προγόνων 150 χρόνια μετά...
Ωστόσο, όπως παραδέχεται και το Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, η λεπτομερής αναδίφηση των πηγών που αναφέρουν τη σφαγή των Βραγχιδών, όπως για παράδειγμα του Κουρτίου Ρούφου, του Πλουτάρχου και του Στράβωνα, «οδηγεί με αρκετή βεβαιότητα στο συμπέρασμα πως πρόκειται για μιαν ακόμη μυθιστορηματική αφήγηση, που οι ρίζες της πρέπει να αναζητηθούν στη μεροληπτική φαντασία ορισμένων από τους ιστοριογράφους του Αλεξάνδρου» (!)
Κι αυτό πρέπει να το ερευνήσουμε, όπως και τόσα άλλα που γράφονται για τον θρυλικό βασιλιά.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΡΑΧΜΑΝΟΙ

Κάποιοι άλλοι για να πλήξουν το κύρος του Μεγάλου βασιλιά, προσπάθησαν να χρεώσουν στον Αλέξανδρο πολλούς φόνους και σφαγές, λες και οι πόλεμοι –για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- διεξάγονται με ρόδα και τριαντάφυλλα!
Κι όμως!… Όπως σημειώνει το ίδιο το Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ στην «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας», πολλοί από αυτούς που είχαν καταδικασθεί από τον Αλέξανδρο σε σταυρικό θάνατο, όπως για παράδειγμα οι Βραχμάνοι (1) μαζί με το βασιλέα τους Μουσικανό, λόγω της αντίστασης που προέβαλαν, σώθηκαν εξαιτίας των ευφυών απαντήσεων που έδωσαν στις ερωτήσεις του Μακεδόνα βασιλιά!..
Αυτό, φίλοι αναγνώστες, δεν είναι ένα θαύμα της ιστορίας;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΓΕΝΗΣ!..

Για την λεγόμενη «κουλτούρα» του θρυλικού βασιλιά και της παιδείας που είχε αποκτήσει από τους μεγάλους διδασκάλους του, όπως για παράδειγμα ο Αριστοτέλης, θα αναφέρουμε μονάχα τον διάλογο που είχε ο Μέγας Αλέξανδρο με τον περίφημο κυνικό (2) φιλόσοφο Διογένη, διότι δεν ταιριάζει σ’ έναν τέτοιο βασιλιά ο τίτλος του «σφαγέα των λαών»:
Η συνάντηση του Αλεξάνδρου στην Κόρινθο με τον κυνικό φιλόσοφο Διογένη και η μεταξύ τους στιχομυθία είναι χαρακτηριστική της ιδιαίτερης εκτίμησης που έτρεφε ο νεαρός βασιλέας στους φιλοσόφους.
Ο Αλέξανδρος, σύμφωνα με τους ιστορικούς, ρώτησε τον Διογένη αν θέλει τίποτε. Και ο φιλόσοφος του απήντησε να μετακινηθεί γιατί του έκρυβε τον ήλιο!
Η παράδοση διέσωσε ότι μετά την απάντηση του φιλοσόφου, ο βασιλέας είπε: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος θα ήθελα να είμαι Διογένης»!.. (*)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Βραχμανισμός: Συλλογική ονομασία των ινδικών αιρέσεων και φιλοσοφικών σχολών που θεωρούνται ότι στηρίζονται στην αυθεντία των ιερών γραφών, που είναι γνωστές ως Βέδες. Υπάρχει επίσης και μία αρσενική θεότητα, ο Βράχμαν, που στις μεταγενέστερες Βέδες προσωποποιεί το παγκόσμιο πνεύμα. Παλαιότερα η λέξη σήμαινε το ίδιο πνεύμα ως μια πραγματικότητα που ενυπάρχει στο καθετί, ταυτόσημη με το ενσαρκωμένο στον άνθρωπο πνεύμα ή άτμαν. Μια κάστα ιερέων, οι βραχμάνες ή βραχμάνοι, εξασφάλισε με τη βοήθεια της θρησκείας απόλυτη επικράτηση στις Ινδίες. Αρχικά οι βραχμάνες ήταν τελετάρχες στις θυσίες, για να εξασφαλίζουν την αποφυγή λαθών κατά τις τελετουργίες.
2. Κυνικοί. Καλούνται οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας που περιφρονούσαν την κοινωνική συμβατικότητα. Ιδρυτής του φιλοσοφικού ρεύματος θεωρείται είτε ο μαθητής του Σωκράτη, Αντισθένης, είτε ο Διογένης ο Σινωπέας. Η φιλοσοφία τους ξεκίνησε κατά τον 4ο αι. π.Χ. και κατόρθωσε να επιβιώσει μέσω διαδοχικών φάσεων σε όλη την ιστορία του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού. Σύμφωνα με ορισμένους, η ονομασία της κίνησης προέρχεται από το γυμνάσιο του Κυνοσάργους, όπου δίδασκε ο Αντισθένης· άλλοι υποστηρίζουν ότι προήλθε από τη λέξη κύων (σκύλος), καθώς το ζώο θα μπορούσε να είναι το σύμβολο αυτών των σοφών, εξαιτίας της απλότητας και της φυσικότητας της ζωής του. Η αποστολική και διδακτική συμπεριφορά τους γέννησε μια ολόκληρη φιλολογική παράδοση (διάλογοι, σάτιρα, παραινέσεις κλπ.) και κορυφώθηκε στο τυπικό είδος της διατριβής σε θέματα ηθικής. Οι ασκητικές συνήθειες των κ. εμπόδισαν την κίνησή τους να συγκροτηθεί σε οργανωμένη σχολή, ενώ ευνόησαν την επιβίωσή της παράλληλα προς τον στωικισμό. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ιδρυτής του τελευταίου ρεύματος, άντλησε στοιχεία από την κυνική διδασκαλία, παρά την αντίθεσή του προς αυτή.

----------

(*) Περισσότερα στο βιβλίο μας: "Η Άγνωστη Ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου".