Τι γράφουν για τις γυναίκες που έγιναν … βρικόλακες;

Κωδικός Πόρου: 00285-113830-1197
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 22/09/11 21:09
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Μεταφυσικές Ανησυχίες, 00285-113830-1197




Περιγραφή:

Τι γράφουν για τις γυναίκες που έγιναν … βρικόλακες;

Είναι απίστευτα, αλλά διαβάστε τι αναφέρουν ορισμένα δημοσιεύματα του αθηναϊκού Τύπου τα οποία (αν μη τι άλλο) απομυθοποιούν το μεταφυσικό αυτό ζήτημα και το θέτουν πάνω σε επιστημονική βάση!.. Επί πλέον: Τι έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες για τους βρικόλακες;

Ο βρικόλακας, σύμφωνα με το λαϊκό θρύλο, είναι ένα δημιούργημα της λαϊκής φαντασίας. Τον συναντούμε στους μύθους και θρύλους των περισσότερων λαών. Βρικόλακα ονόμαζαν εκείνο τον άνθρωπο που πεθαίνοντας δεν μπορούσε να μείνει στο μνήμα του και γι' αυτό κάθε νύκτα αναστηνότανε και γυρνούσε στους συγγενείς του και στους γνωστούς του τόπους.
Συνήθως οι βρικόλακες έπρατταν απαίσια εγκλήματα, πάντα έφερναν τη φρίκη και το κακό. Σκότωναν, έσπαγαν, ενοχλούσαν τους περαστικούς, έκαναν καταστροφές στο χωριό, κατάστρεφαν τα σπαρτά, τα ζώα, τις στράτες κλπ.

Πώς γεννιούνται οι βρικόλακες;

Η λαϊκή παράδοση (όπως αναφέρει το Λεξικό της Ματζέντα) δίνει διάφορες εξηγήσεις στις αιτίες που γεννούσαν τους βρικόλακες. Μπορούσε να βρικολακιάσει εκείνος που, αφού πέθανε και πριν προλάβουν να τον θάψουν, πέρασε πάνω από το πτώμα του γάτα ή σκυλί ή κότα ή άλλο ζώο.
Επίσης την ίδια μοίρα είχε κι αυτός που, όταν ζούσε, δε διακρινότανε για το θρησκευτικό του βίο και που συνήθως αφοριζότανε, αυτός που αλλαξοπίστησε ή που δεν τον έθαψε καλά ο παπάς. Τέλος, βρικολάκιαζε το μικρό παιδί που πέθανε αβάφτιστο.
Μια άλλη περίπτωση βρικολακιάσματος ήταν εκείνη που εμφανιζότανε για τον άνθρωπο τον κακό, τον εγκληματία, τον τοκογλύφο, τον ζηλιάρη, το βλάστημο, εκείνον, τέλος πάντων, που δε φερότανε καλά προς τους συνανθρώπους του και για τούτο ποτέ δεν έγινε αγαπητός απ' αυτούς.

Τι έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες;

Τέλος υπάρχει και μια άλλη αιτία που την αναφέρουν και οι αρχαίοι Έλληνες αναφερόμενοι στο φαινόμενο του βρικολακιάσματος. Ότι δηλαδή, η ψυχή αυτού που πέθαινε μετά από βία, δεν μπορούσε να μείνει θαμμένη και γυρνούσε απ' εδώ κι απ' εκεί, μέχρι που να ολοκληρώσει τον κύκλο που η Μοίρα της όριζε.
Γύρω λοιπόν από το θέμα του βρικόλακα η λαϊκή μούσα έχει δημιουργήσει ένα σωρό από ιστορίες, παραμύθια και θρύλους που διακρίνονται για τη διεστραμμένη φαντασία και που δύσκολα διαβάζονται χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις, όχι ευχάριστου χαρακτήρα.
Άλλοτε οι βρικόλακες μεταμορφώνονταν σε άγρια πουλιά και ρίχνονταν στο χωριό. Τρέφονταν από το αίμα ανθρώπων ή άλλων ζώων, ήταν απαίσιοι στην εμφάνιση και είχαν υπερφυσικές ικανότητες. Μερικές φορές όμως στην παράδοσή μας κάνουν την εμφάνισή τους και βρικόλακες που κάνουν μόνο το καλό.
Για να αντιμετωπίσει ο λαός τους βρικόλακες έχει βρει και διάφορα ξόρκια, που η ισχύς τους βέβαια αντιστοιχούσε στην πραγματική ύπαρξη των βρικολάκων. Έκλειναν οι χωρικοί τις τρύπες στους τοίχους και στα παράθυρα, δεν άνοιγαν το βράδυ την πόρτα μετά από μια ορισμένη ώρα σε κανένα, τους πετροβολούσαν με το αριστερό χέρι και έλεγαν διάφορες προσευχές.
Σήμερα, που οι λαοί σιγά-σιγά ανεβάζουν το πνευματικό τους επίπεδο, οι δεισιδαιμονίες παραμερίζονται σταθερό και η επιστήμη έχει βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα πολλών πραγμάτων που έχουν σχέση με τον άνθρωπο και την ψυχολογία του, οι μύθοι αυτοί έχουν πάψει σημαντικά να επηρεάζουν τον κόσμο.

Τι έγραψε η εφημερίδα «Απογευματινή»

Σε δύο «απανωτά» άρθρα της, η εφημερίδα «Απογευματινή», ασχολήθηκε με το θέμα των … θηλυκών βρικολάκων, δίνοντας μία άλλη διάσταση στο λαϊκό μύθο, αφού το θέμα πλέον απομυθοποιείται και στη θέση του διεισδύει η Επιστήμη.
Ας δούμε τα ρεπορτάζ:

Θηλυκός «βρικόλακας» του 16ου αιώνα ήρθε στο φως στη Βενετία

Γυναικείος σκελετός του 16ου αιώνα, ο οποίος εικάζεται πως ανήκει σε θηλυκό «βρικόλακα», ήρθε στο φως στη Βενετία, προκαλώντας το ενδιαφέρον διεθνών επιστημονικών κύκλων. Όπως υπογραμμίζει ο επικεφαλής της ομάδας των Ιταλών ανθρωπολόγων που εξετάζει το εύρημα, Ματέο Μπορίνι, ο σκελετός ανακαλύφθηκε σε μαζικό τάφο που δημιουργήθηκε στο νησάκι Λατσαρέτο Νουόβο, όταν επιδημία πανώλης έπληξε την πόλη το 1576. Όπως εξήγησε ο ίδιος σε συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Εγκληματολογίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Ντένβερ, σύμφωνα με το θρύλο, το Μεσαίωνα, κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής επιδημίας του «μαύρου θανάτου», τα θηλυκά «βαμπίρ» μετέδιδαν την ασθένεια. Για το λόγο αυτό, όταν οι νεκροθάφτες αντιλαμβάνονταν πως ορισμένα από τα πτώματα δάγκωναν τα σάβανα των φέρετρων, σφήνωναν ένα τούβλο στο στόμα τους ώστε να τα εμποδίσουν να τραφούν. Στο συγκεκριμένο σκελετό, πάντως, το τούβλο είχε σφηνωθεί με τόση δύναμη που ορισμένα από τα δόντια της γυναίκας είχαν σπάσει. Σύμφωνα με τους εμπλεκόμενους μελετητές, πρόκειται για τον πρώτο σκελετό «βρικόλακα» που εξετάζεται επιστημονικά από ανθρωπολόγους. Ωστόσο, αρκετοί είναι εκείνοι που διαφωνούν με τη συγκεκριμένη άποψη, τονίζοντας πως στο παρελθόν παρόμοια ευρήματα έφερε στην επιφάνεια η σκαπάνη στις χώρες των Βαλκανίων και την Πολωνία. (Το άρθρο έχει συνταχθεί την Τετάρτη, 11 Μαρτίου, 2009 και έχει καταχωρηθεί στην κατηγορία ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ)

Ξέθαψαν γυναίκα -«βαμπίρ» στη Βενετία με ένα…τούβλο στο στόμα!

Ιταλοί αρχαιολόγοι ξέθαψαν μια γυναίκα-«βαμπίρ» αποκαλύπτοντας την αλήθεια πίσω από το μύθο.
Οι αρχαιολόγοι βρήκαν στο νησί Λατζαρότο Νουόβο στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας τη σορό μιας γυναίκας, που είχε ενταφιαστεί με ένα τούβλο μεταξύ των σιαγόνων της.
Ο ανθρωπολόγος Ματέο Μπορίνι από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας αποκάλυψε ότι η άτυχη γυναίκα του 16ου αιώνα είχε κατηγορηθεί ότι τρεφόταν από τα θύματα της πανώλης που σάρωνε κατά το Μεσαίωνα την Ευρώπη.
Είναι η πρώτη φορά που η αρχαιολογία καταφέρνει να αναπαραστήσει την τελετή του εξορκισμού ενός βαμπίρ και μπορεί να ανακατασκευάσει το μύθο πίσω από τον όλεθρο της εποχής.
Το νησί Λατζαρότο, στο οποίο πέθανε και ο Τισιανός από τη φοβερή νόσο το 1576, ήταν το σανατόριο, το νησί εξορισμού των μιαρών.
Η πανώλη, που αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ευρώπης από το 1300 ως το 1700, «γέννησε» την πίστη στα βαμπίρ, κυρίως γιατί η αποσύνθεση των πτωμάτων δεν μπορούσε να εξηγηθεί από την τότε υπάρχουσα επιστήμη και προκαλούσε τον τρόμο στον πληθυσμό.
Η εκταφή συνήθως αποκάλυπτε πτώματα πρησμένα από τα αέρια, μαλλιά που εξακολουθούσαν να φυτρώνουν και αίμα να βγαίνει από το στόμα τους. Αυτό οδηγούσε τον αμόρφωτο πληθυσμό στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν «νεκροζώντανοι».
Η μεσαιωνική ιατρική και τα θρησκευτικά έγγραφα υποστήριζαν ότι τα «βαμπίρ» έβγαιναν από τους τάφους, έσπερναν την ασθένεια, ρουφώντας το αίμα νεκρών και ζωντανών, έως ότου αποκτήσουν τη δύναμη να ξαναζωντανέψουν.
Για να σκοτώσουν το βαμπίρ αφαιρούσαν το σάβανο από το στόμα και για να μην μπορεί ο νεκροζώντανος να τρέφεται έβαζαν στη θέση των σιαγόνων πλίθες ή πέτρες.
Οι θρύλοι για πλάσματα που ρουφούν το αίμα ανάγονται πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω, ωστόσο η μεσαιωνική μορφή του βαμπίρ αποτυπώθηκε από τον Ιρλανδό συγγραφέα Μπράμ Στόκερ στο μυθιστόρημά του «Δράκουλας» το 1897. (Το άρθρο έχει συνταχθεί την Παρασκευή, 13 Μαρτίου, 2009 και έχει καταχωρηθεί στην κατηγορία ΔΙΕΘΝΗ.)
Αυτά, που λέτε, παιδιά!...