Η Ζωή κι ο Θάνατος!..

Κωδικός Πόρου: 00285-113840-297
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 08/05/11 21:07
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Μεταφυσικές Ανησυχίες, 00285-113840-297




Περιγραφή:

Η Ζωή κι ο Θάνατος!..

Πώς προήλθε, αλήθεια, η ζωή και τι είναι ο λεγόμενος θάνατος; Τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες και ποια θέση λαμβάνει σήμερα ο χριστιανισμός; Υπάρχει νεκρανάσταση και επιστροφή του ανθρώπου στην ζωή και τι πιστεύει, τελικώς, η επιστήμη; Πολλά τα ερωτήματα, πολλές κι οι απαντήσεις!..

Πάνω εικόνα: "Ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη γάρ καθώς είπε. δεύτε ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος" (Ματθ.28, 6).  Κάτω εικόνα:"Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον πατέρα ει μη δι' εμού. ει εγνώκειτέ με, και τον πατέρα μου εγνώκειτε αν· και απ' άρτι γινώσκετε αυτόν και εωράκατε αυτόν". (Ιω.14, 6-7).

ΠΟΛΛΑ και αγωνιώδη τα φιλοσοφικά ή υπαρξιακά προβλήματα που απασχολούν τον σημερινό άνθρωπο. Προβλήματα ζωής και θανάτου, για τα οποία πολλές φορές είναι αδύνατο όχι μόνο να απαντήσει, αλλά και να κατανοήσει αφού, από μόνος του, δεν είναι εις θέσιν να βρει τις απαιτούμενες απαντήσεις.
Όπως και στο παρελθόν, έτσι και σήμερα, τα δύο αυτά προβλήματα της ζωής και του θανάτου, αλλά και ενός μεσολαβούντος διαστήματος, όπως είναι για παράδειγμα η νεκροφάνεια (1) ή τα συγκλονιστικά επεισόδια που μνημονεύουν τα Ευαγγέλια;
Είναι γνωστόν ότι στην Καινή Διαθήκη έχουμε, εκτός από την Ανάσταση του ιδίου του Ιησού, και τις τρεις περιπτώσεις των θαυμάτων του Κυρίου, ο οποίος ανέστησε από τον θάνατο: α) τον υιό της χήρας της Ναΐν, β) την θυγατέρα του Ιαείρου και γ) τον φίλο του τον Λάζαρο, όπου, όμως, και στις τρεις περιπτώσεις δεν εδόθη καμία πληροφορία για τα όσα συνέβησαν σ' αυτούς τους ανθρώπους!
Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα να δούμε το θέμα αυτό δίνοντας τον λόγο στην Επιστήμη και στην συνέχεια να δούμε το θέμα φιλοσοφικά και θρησκευτικά;

ΠΩΣ ΠΡΟΗΛΘΕ Η ΖΩΗ;

Ανοίγοντας διάφορες εγκυκλοπαίδειες (2) θα δούμε ότι, παρότι τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της ζωής αποτελούν ακόμα αντικείμενο συζητήσεων, μπορούμε να δεχτούμε τον ορισμό ότι: ζωντανό είναι το ον εκείνο που, εξατομικευμένο στο περιβάλλον για έναν καθορισμένο χρόνο, έχει την ικανότητα να διατρέφεται, να αναπτύσσεται, να αναπαράγεται και να αντιδρά σε ερεθίσματα.
Κάθε ζωντανός οργανισμός παίρνει από το περιβάλλον ουσίες διαφορετικές από εκείνες που το συνιστούν και εκμεταλλεύεται τις χημικές αντιδράσεις, λιγότερο ή περισσότερο περίπλοκες, για τις ανάγκες ανάπλασης και ενέργειας, δηλαδή για τη συνεχή ανανέωση και την ανάπτυξη της δομής του και για το απαραίτητο έργο διατήρησης της ομοιόστασης και των δραστηριοτήτων που τον χαρακτηρίζουν.
Η διατροφή επιτρέπει σε κάθε οργανισμό να αναπτύξει έναν δικό του κύκλο, κατά τη διάρκεια του οποίου πραγματοποιείται αύξηση των διαστάσεών του, που συνοδεύεται ή όχι από την πολυπλοκότερη οργάνωσή του, τα οποία αμφότερα είναι χαρακτηριστικά για κάθε είδος, αλλά μεταβάλλονται για κάθε άτομο μέσα σε ορισμένα όρια.

ΟΜΟΙΑ Η ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ!..

Κάθε ατομικός ζωικός κύκλος τελειώνει είτε με τη διαίρεση του οργανισμού σε δύο ή περισσότερα άτομα, τα οποία αρχίζουν νέο κύκλο ζωής, είτε με την αντεξέλιξη της δομής και των ζωικών δραστηριοτήτων, με την εμφάνιση δηλαδή των εκφυλιστικών εκείνων διεργασιών που χαρακτηρίζουν το γήρας.
Η διαίρεση είναι ένας από τους απλούστερους τρόπους αναπαραγωγής των οργανισμών και περιλαμβάνει συνήθως ολόκληρο το άτομο. Στα πιο πολύπλοκα είδη η αναπαραγωγή αυτή γίνεται πριν από το τέλος του ζωικού κύκλου και είναι συνυφασμένη με ειδικά κύτταρα, συνδεδεμένα στις περισσότερες περιπτώσεις με την ύπαρξη εξειδικευμένων συστημάτων για την παραγωγή τους και τη συνύπαρξη δύο διαφορετικών τύπων ατόμων, δηλαδή των φύλων.
Σε όλες τις περιπτώσεις κάθε γενεά είναι όμοια με τις προηγούμενες, εκτός από εξαιρετικά φαινόμενα, όπως οι μεταλλάξεις. Τέλος, η ερεθιστικότητα διαπιστώθηκε σχεδόν σε όλα τα έμβια όντα, έτσι ώστε να θεωρείται μια γενική ιδιότητα του πρωτοπλάσματος.
Η ερεθιστικότητα αυτή, δηλαδή η ικανότητα αντίδρασης σε ερεθίσματα που προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον ή από εσωτερικές μεταβολές του σώματος, μπορεί να εκδηλωθεί με ποικίλους τρόπους, π.χ. από τον φωτοτροπισμό μερικών κατώτερων όντων, τις αντιδράσεις άμυνας ορισμένων φυτών και τη δραστηριότητα στοιχειωδών αισθητηρίων οργάνων έως την ορθολογική προσαρμοστικότητα του ανθρώπου.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΛΕΤΗΣ

Όλες αυτές οι ιδιότητες, που διακρίνουν τα ζωντανά όντα από τα αδρανή σώματα στα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά και στους γενετικούς τους μηχανισμούς, αποτελούν αντικείμενο μελέτης της βιολογίας η οποία προσπαθεί με την παρατήρησή της να διασαφηνίσει το γενικό πρόβλημα της ζωή
Ύστερα από έρευνες που διήρκεσαν περισσότερο από έναν αιώνα, πειράματα και θεωρίες, πολλές φορές με αντιφατικές πληροφορίες, η βιολογία μάς επιτρέπει σήμερα να κάνουμε διαπιστώσεις που δύσκολα μπορεί να αναιρεθούν για μερικά από τα κυριότερα προβλήματα του οργανικού κόσμου. Είναι βέβαιο, για παράδειγμα, ότι το υλικό υπόστρωμα της ζωής αποτελείται από πρωτεΐνες και νουκλεϊνικά οξέα· δεν υπάρχει ζωντανό ον, από όσα τουλάχιστον γνωρίζουμε, στη βασική δομή του οποίου να μην υπάρχουν οι ουσίες αυτές· με τα νουκλεϊνικά οξέα είναι άρρηκτα συνυφασμένα τα φαινόμενα της αναπαραγωγής, της μεταβίβασης των ιδιοτήτων, δηλαδή της κληρονομικότητας και της οργάνωσης των κυττάρων.
Πρωτεΐνες είναι, για παράδειγμα, τα ένζυμα, οι θαυμαστοί καταλύτες που επιτρέπουν αφενός την αποσύνθεση και τη σύνθεση ειδικών μορίων και αφετέρου τη βαθμιαία αποδέσμευση ενέργειας από συστατικά υψηλού θερμιδικού δυναμικού. Και ακριβώς το τελευταίο αυτό φαινόμενο αποτελεί, όπως φαίνεται, ουσιώδες χαρακτηριστικό της ζωής, τουλάχιστον από θερμοδυναμική άποψη.

ΑΛΜΑΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ!..

Οι βιοχημικές διεργασίες, δηλαδή, χαρακτηρίζονται από μάλλον μικρά άλματα ενέργειας που συμβαίνουν σε ένα ισοθερμικό μέσο, το οποίο επιτρέπει να χρησιμοποιηθούν την κατάλληλη χρονική στιγμή και με ελάχιστη διασπορά οι σημαντικές ποσότητες ενέργειας που βρίσκονται σε ορισμένες ουσίες.
Άλλο χαρακτηριστικό των αντιδράσεων που παρατηρούνται στα ζωντανά όντα είναι η ρύθμισή τους με τέτοιον τρόπο, ώστε τα διάφορα συστήματα που βρίσκονται σε κατάσταση ισορροπίας να μετατοπίζονται υπέρ του ενός ή του άλλου προϊόντος, ανάλογα με τις απαιτήσεις του οργανικού συνόλου.
Η βιοχημική αυτή οργάνωση προϋποθέτει μια διάταξη στον χώρο και ακριβώς μια τέτοια δομή μπορεί να θεωρηθεί ακόμα μία από τις βασικές ιδιότητες του πρωτοπλάσματος. Είναι εξάλλου πολύ δύσκολο, με τις σημερινές γνώσεις της χημείας, να φανταστούμε ουσίες καταλληλότερες από τις πρωτεΐνες για τη διατήρηση της δομής αυτής, οι οποίες να παρέχουν συγχρόνως όλες τις δυνατότητες αντίδρασης που απαιτούνται για μια δυναμική ισορροπία, όπως είναι εκείνη που χαρακτηρίζει τα ζωντανά συστήματα.
Εκτός από αυτό, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, αν και η ποικιλία των αμινοξέων που συμμετέχουν στον σχηματισμό των πρωτεϊνικών μορίων περιορίζεται σε 20, η αλυσιδωτή διαμόρφωση των πρωτεϊνών με τη δυνατότητα επιλογής όσον αφορά τον αριθμό και την αλληλουχία των αμινοξέων που την αποτελούν επιτρέπει μια άπειρη στην πράξη κλίμακα δομικών δυνατοτήτων, ακριβώς όπως φαίνεται να απαιτεί η πολυπλοκότητα των μορφών ζωής

ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ!..

Η βιολογία απέδειξε, εξάλλου, ότι οι βασικές αντιδράσεις του μεταβολισμού είναι όμοιες για όλα τα ζωντανά όντα· με άλλα λόγια, σχεδόν σε όλα τα είδη ο μεταβολισμός περνά από μερικούς κοινούς μεταβολικούς δρόμους, ενώ μια μεγαλύτερη ποικιλία αντιδράσεων συναντάται στους πιο απλούς οργανισμούς (π.χ. μύκητες). Έτσι, φαίνεται πως μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι οι πιο κοινές και σταθερές αντιδράσεις είναι εκείνες που εμφανίζουν τη μεγαλύτερη απόδοση.
Ανάμεσα στις γενικές αυτές αντιδράσεις, την πρώτη θέση κατέχουν εκείνες που παρουσιάζουν υψηλό επίπεδο ενέργειας, όπως οι αντιδράσεις που αφορούν τους φωσφορικούς δεσμούς. Η σταθερότητα της δομής των πρωτεϊνών και η ομοιότητα των μεταβολικών και ενεργειακών διεργασιών των ζωντανών όντων οδηγεί στην επιστημονική υπόθεση ύπαρξης ενός ενιαίου προτύπου οργάνωσης για όλες τις ζωικές διεργασίες και είναι φανερή η σχέση του τρόπου αυτού σκέψης με το θεμελιώδες βιολογικό πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή προέλευσης της ζωή

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!..

Ήρυε, λοιπόν, η ώρα να πούμε ότι η επιστήμη υποστηρίζει ότι η ζωή δημιουργήθηκε με τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που παρατηρείται σήμερα. Έτσι, χρησιμοποιούμε τον όρο αβιογένεση για να χαρακτηρίσουμε την πρώτη εμφάνιση της ζωή στον πλανήτη μας από ανόργανη ύλη, γεγονός που έλαβε χώρα πριν από περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Τότε χρονολογούνται και τα πιο παλαιά γνωστά απολιθώματα που αφορούν προκαρυωτικούς οργανισμούς. Έκτοτε, θεωρείται αδύνατη η αβιογένεση, ενώ η ζωή διαιωνίζεται μέσω της βιογένεσης, δηλαδή της δημιουργίας ζωντανών οργανισμών από προϋπάρχοντες ζωντανούς οργανισμούς.
Από 500 εκατομμύρια χρόνια πριν, παρατηρείται μέσω των απολιθωμάτων η εμφάνιση αρκετά πολύπλοκων οργανισμών, όμοιων με μερικά ασπόνδυλα που υπάρχουν και σήμερα, είδη δηλαδή ικανά να ζουν σε ένα περιβάλλον σχετικά όμοιο με το σημερινό, αλλά πάντως πολύ διαφορετικό σε σχέση με το πρωταρχικό, όπως μας το έχει περιγράψει η γεωλογία. Των απολιθωμάτων αυτών πρέπει να προηγήθηκαν απλούστερα ζωντανά όντα, η εξέλιξη των οποίων πραγματοποιήθηκε σε μια χρονική περίοδο μεγάλης διάρκειας, η οποία υπολογίζεται σε εκατομμύρια χρόνια, και σε συνθήκες περιβάλλοντος που μεταβάλλονταν συνεχώς υπό την επίδραση γεωλογικών φαινομένων και από τις ίδιες τις βιολογικές δραστηριότητες.

ΤΟ ΥΔΑΤΙΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!..

Οι επιστήμονες καταλήγουν έτσι στην αντίληψη ότι η ζωή οργανώθηκε σε ένα υδάτινο περιβάλλον, υπερβολικά ζεστό και σχεδόν χωρίς καθόλου ελεύθερο οξυγόνο, όπως ακριβώς με τα σύγχρονα δεδομένα της γεωλογίας και της αστρονομίας φανταζόμαστε ότι υπήρξε το περιβάλλον της Γης πριν από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια.
Κατά τις πιο αξιόπιστες υποθέσεις για την προέλευση της ζωή, ο γήινος φλοιός στερεοποιήθηκε σε μια ατμόσφαιρα που ήταν πλούσια σε υπερθερμασμένους υδρατμούς και περιείχε μερικά ελεύθερα στοιχειώδη αέρια, μεταξύ των οποίων άζωτο και υδρογόνο. Προς την ατμόσφαιρα αυτή εκσφενδονίζονταν από ρήγματα του φλοιού της Γης διάπυρες μαγματικές μάζες, πλούσιες σε μεταλλικά καρβίδια: η αντίδραση των καρβιδίων με τους υδρατμούς πρέπει να συνετέλεσε στην παραγωγή υδρογονανθράκων. Συγχρόνως σχηματίστηκε αμμωνία, είτε ύστερα από αντίδραση των αζιδίων με τους υδρατμούς είτε με τη δημιουργία κυαναμιδίων είτε, τέλος, με την ένωση του πρωταρχικού αζώτου με το υδρογόνο της διάπυρης ατμόσφαιρας. Ύστερα από την αντίδραση των υδρογονανθράκων με την αμμωνία έγινε εφικτή η εμφάνιση αμινών και άλλων αζωτούχων προϊόντων.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ!..

Υπάρχουν, όμως, και άλλες θεωρίες, οι οποίες υποστηρίζουν ότι ο σχηματισμός ανθρακοαζωτούχων ενώσεων πραγματοποιήθηκε μέσω αντιδράσεων τις οποίες προκάλεσαν ηλεκτρικές εκκενώσεις σε μια ατμόσφαιρα πλούσια σε διοξείδιο του άνθρακα και αμμωνία και ύστερα με τον βομβαρδισμό υπεριωδών ακτίνων, οι οποίες διέσχιζαν τότε ελεύθερα την ατμόσφαιρα, πάνω στα προϊόντα των αντιδράσεων αυτών, που είχαν διαλυθεί στις θάλασσες και στην αρχέγονη ιλύ. Έτσι πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν τα πρώτα οργανικά μόρια, τα οποία αποτελούν τους δομικούς λίθους όλων των σημαντικών για τη ζωή μακρομορίων, όπως αμινοξέα, νουκλεοτιδικές βάσεις, σάκχαρα και λιπαρά οξέα.
Η δυνατότητα σύνθεσης των ουσιών αυτών από άλλες απλούστερες ανόργανες ενώσεις έχει επιβεβαιωθεί και πειραματικά με τα γνωστά πλέον πειράματα προβιοτικής σύνθεσης, τα οποία αρχικά πραγματοποιήθηκαν από τον Μίλερ, ενώ ακολούθησαν και άλλοι ερευνητές.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ…

Τα πειράματα αυτά αποδεικνύουν τη δυνατότητα αβιοτικής σύνθεσης οργανικών ουσιών, όμως θέτουν πολλούς περιορισμούς κυρίως σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούσαν στην πρωταρχική ατμόσφαιρα, και τις οποίες δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ακρίβεια.
Λέγεται πως η έντονη ικανότητα αντίδρασης των ουσιών αυτών που περιέχουν άνθρακα και άζωτο, μεταξύ των οποίων τα αμινοξέα, θα έπρεπε να προκάλεσε με την πάροδο του χρόνου τη συμπύκνωση και τον πολυμερισμό των προϊόντων υψηλού μοριακού βάρους. Έχει αποδειχτεί ότι τέτοιες αντιδράσεις μπορεί να γίνουν χωρίς κατανάλωση ενέργειας, γιατί είναι δυνατή η συμπύκνωση ενώσεων με υψηλότερο δυναμικό ενέργειας μέσω εξώθερμων χημικών αντιδράσεων.
Σε μερικές από εκείνες τις αλυσίδες αντιδράσεων ορισμένες ενδιάμεσες ενώσεις θα πρέπει να είχαν καταλυτικές ιδιότητες σε ολόκληρη τη σύνθεση, με αποτέλεσμα την πραγματοποίηση μιας εκλεκτικής συσσώρευσης τελικών ενώσεων συγκριτικά με άλλες που προέρχονταν από τα μεταβολικά μονοπάτια που δεν είχαν επιταχυνθεί. Οι διεργασίες αυτές μπορεί να είχαν ως αποτέλεσμα την παραγωγή των πρώτων πρωτεϊνών.

ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ…

Για να γίνει όμως αποδεκτός ο σχηματισμός των πρωτεϊνών με τις συνθήκες που αναφέρθηκαν παραπάνω, πρέπει να υπερπηδηθούν μερικές αντιρρήσεις. Η πρώτη αφορά το στατιστικά τελείως απίθανο ενδεχόμενο σχηματισμού μιας πρωτεΐνης όμοιας με τις πρωτεΐνες των ζωντανών οργανισμών, μέσα σε μια θάλασσα, στην οποία οι πρωταρχικές ουσίες βρίσκονταν αραιωμένες σε σημαντικό βαθμό διάλυσης.
Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν, σχετικά με το ζήτημα αυτό, ότι τα πρώτα συστατικά ήταν συγκεντρωμένα σε κολλοειδή μυκήλια και συσσωρεύσεις, συνθήκες που θα επέτρεψαν την υψηλή τοπική συγκέντρωση των ουσιών αυτών και θα πολλαπλασίασαν τις πιθανότητες αντίδρασης και εμφάνισης των πρωτεϊνών στο περιβάλλον, χάρη στις γνωστές ιδιότητες των οριακών επιφανειών των φυσικών αυτών μορφών.
Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι τα ανθρακαζωτούχα προϊόντα θα απορροφήθηκαν στις ιζηματογενείς αργιλώδεις αποθέσεις ή θα συμπυκνώθηκαν στην πρωταρχική ιλύ και στην περίπτωση αυτή η ανόργανη ύλη, και ιδιαίτερα ο χαλαζίας, θα κατεύθυνε τη δομή των πρωτεϊνών προς την ασυμμετρικότητα εκείνη που χαρακτηρίζει το πρωτόπλασμα και το οποίο καμία τυχαία αντίδραση δεν θα ήταν σε θέση να σταθεροποιήσει.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ!..

Για να δικαιολογηθεί η ασυμμετρία αυτή που αντιπροσωπεύει μια άλλη σημαντική αντίρρηση από αυτές που αναφέρθηκαν παραπάνω, υποστηρίχθηκε και η άποψη της επίδρασης της πόλωσης του φωτός στην αρχέγονη ατμόσφαιρα. Αν πάντως δεχτούμε τον σχηματισμό αυτών των αθροισμάτων οργανικών ουσιών, θα έπρεπε στο εσωτερικό τους να συνεχιζόταν η ανάπτυξή τους, ή, κατά μία έννοια, να τελειοποιούνταν οι αντιδράσεις σύνθεσης, που θα διευκολύνονταν όλο και περισσότερο από την εμφάνιση μεταβολιτών υψηλού μοριακού βάρους και όλο και περισσότερο εξειδικευμένης καταλυτικής δράσης (αρχέγονα ένζυμα).
Πρέπει επίσης να υποθέσουμε ότι αναπτύχθηκαν περισσότερο τα μοριακά εκείνα συμπλέγματα στα οποία ήταν δραστικότερες οι ανταλλαγές με το περιβάλλον. Ανάμεσα στις άλλες ουσίες πρέπει να αναπτύχθηκαν και τα νουκλεϊνικά οξέα (πιθανώς περισσότερο του τύπου του ριβονουκλεϊνικού οξέος παρά του δεοξυριβονουκλεϊνικού), ικανά να κατευθύνουν τη σύνθεση μορίων όμοια με αυτά τα ίδια, δηλαδή να ελέγχουν τον διπλασιασμό τους, φαινόμενο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη μορφή αναπαραγωγής. Μάλιστα, έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι τα μόρια του ριβονουκλεϊνικού οξέος έπαιζαν, στην αρχέγονη ατμόσφαιρα, τον διπλό ρόλο του γενετικού υλικού καθώς και των μορίων με καταλυτικές ιδιότητες, δηλαδή των ενζύμων.

ΑΡΧΕΓΟΝΑ ΟΝΤΑ;

Τι υποστηρίζουν τώρα οι επιστήμονες;
Λένε ότι στα μοριακά αυτά συμπλέγματα ικανά για ανταλλαγές με το περιβάλλον, ικανά με άλλα λόγια για διατροφή και διεργασίες διπλασιασμού, θα έπρεπε να απονεμηθεί η ιδιότητα των αρχέγονων ζωντανών όντων. Αργότερα, τα νουκλεϊνικά οξέα, που ήταν αρχικά διάχυτα στο πρωτεϊνικό συσσωμάτωμα, όπως παρατηρείται σήμερα στα βακτήρια, διαφοροποιήθηκαν μορφολογικά, ύστερα από διαχωρισμό σε ειδικές δομές, και σχημάτισαν έτσι τον πυρήνα των πρώτων κυττάρων.
Φυσικά, σε κάποιο ενδιάμεσο στάδιο, πραγματοποιήθηκε η σταδιακή εδραίωση του δεοξυριβονουκλεϊνικού οξέος (DNA) ως γενετικού υλικού έναντι του RNA, το οποίο παρέχει μεγαλύτερη σταθερότητα στη γενετική πληροφορία, κυρίως λόγω της δίκλωνης μορφής του. RNA ως γενετικό υλικό συναντάται σήμερα μόνο σε ορισμένους ιούς. Παράλληλα, τα πρωτεϊνικής φύσεως ένζυμα ανέλαβαν τον σημαντικό ρόλο της κατάλυσης, αντικαθιστώντας και πάλι το RNA.

ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΦΥΤΩΝ ...

Τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί μόρια RNA, τα οποία εμφανίζουν καταλυτικές ιδιότητες και υποστηρίζουν την παρουσία τους στην αρχέγονη ατμόσφαιρα. Αργότερα ακόμα, σε κάποιον οργανισμό θα σχηματίστηκαν χρωστικές ικανές να εκτελούν τη φωτόλυση του νερού με επακόλουθο την απελευθέρωση οξυγόνου, από το οποίο άρχισε να εμπλουτίζεται η ατμόσφαιρα.
Δεν είναι δύσκολο να αποδειχτεί πως από τη φωτόλυση του νερού προήλθε ύστερα η φωτοσύνθεση της χλωροφύλλης. Η τελευταία επέτρεψε τον σχηματισμό μεγάλων ποσοτήτων νέων οργανικών ουσιών, φαινόμενο που, μαζί με τις σημαντικές πια ποσότητες ατμοσφαιρικού οξυγόνου, επέφερε αναμφίβολα αποφασιστική τροποποίηση του γενικού συστήματος θρέψης.
Η εμφάνιση των φυτών, δηλαδή, θα πρέπει να δημιούργησε τους οργανισμούς που ήταν ικανοί να χρησιμοποιούν τους υδατάνθρακες, σε αντίθεση με τους αρχέγονους που τρέφονταν με υδρογονάνθρακες.
Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, η εμφάνιση των φυτών έδωσε αποφασιστική ώθηση στην εξέλιξη της ζωής γιατί οι αρχέγονες μορφές ήταν ασταθείς και οι συνθήκες επιβίωσής τους δυσμενείς. Από τη φωτοσύνθεση προήλθε και το στρώμα του όζοντος στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, το οποίο παρείχε πλέον προστασία έναντι των υπεριωδών ακτίνων, δημιουργώντας έτσι ευνοϊκές συνθήκες για την εποίκιση της χέρσου.

ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!…

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι επιστήμονες έχουν την άποψη πως ολόκληρη η τωρινή ζωή είναι θεμελιωμένη στη σύνθεση της χλωροφύλλης.
Όλες αυτές οι υποθέσεις έχουν προέλθει από μελέτες σχετικά με τον μεταβολισμό των σημερινών ζωντανών οργανισμών, στις πιο απλές και στις πιο εξελιγμένες μορφές τους, καθώς και από τη δυνατότητα αναπαραγωγής πολλών βασικών αντιδράσεων στα εργαστήρια, με αποτελέσματα που συμφωνούν. Σε αυτό συνέβαλαν επίσης οι γεωλογικές και αστρονομικές γνώσεις μας.
Μία από τις κυριότερες και συχνότερες αντιρρήσεις στις θεωρίες αυτές είναι εκείνη που προϋποθέτει τη δημιουργία της ζωή σε ένα περιβάλλον, για τα χαρακτηριστικά του οποίου δεν υπάρχει συμφωνία απόψεων. Οι θεωρητικές και πρακτικές δυσχέρειες αναπαραγωγής του αρχέγονου εκείνου περιβάλλοντος και –πράγμα που γίνεται αποδεκτό από τους ίδιους θεωρητικούς των υποθέσεων που αναφέρθηκαν– η μακρότατη χρονική περίοδος που ήταν απαραίτητη για την παραγωγή των πρώτων συνθέσεων καθιστά αδύνατη σήμερα την επανάληψη στο εργαστήριο των σταθμών από τους οποίους πέρασε η γένεση της ζωντανής ύλης.
Η ίδια η εξέλιξη της ζωής, με την επίδραση που άσκησε στο περιβάλλον (και αρκεί να αναφερθούν σχετικά με το θέμα αυτό οι ατμοσφαιρικές μεταβολές που προκάλεσαν οι αναπνευστικές διεργασίες, οι μεταβολές των υδάτων που προκάλεσαν τα φυτά, τα εκτεταμένα ιζήματα που δημιουργήθηκαν από τα λείψανα των ζωντανών όντων) και ο ακατανίκητος ανταγωνισμός των σημερινών ζωντανών οργανισμών αποτελούν εμπόδιο, από το άλλο μέρος, σε μια αυτόματη γένεση στην εποχή μας.

ΤΙ ΕΣΤΙ ΘΑΝΑΤΟΣ;

Ο θάνατος, σύμφωνα με την επιστημονική άποψη, είναι μία κατάσταση κατά την οποία παύουν η ζωτικές λειτουργίες ενός οργανισμού. Το φαινόμενο του θανάτου υπήρξε ένα από τα πρωταρχικά ερεθίσματα που οδήγησαν τον άνθρωπο στη δημιουργία μεταφυσικών, θρησκευτικών αντιλήψεων. Η υποσυνείδητη άρνησή του να παραδεχτεί τη διακοπή της ζωής εκφράστηκε αρχικά με τη λατρεία των νεκρών ή με τον συμβολισμό της αναγέννησης της φύσης, όπως αυτός εκφράστηκε σε διάφορες θρησκείες (για παράδειγμα ο μύθος της Περσεφόνης).
Στη χριστιανική θρησκεία ο θάνατος αντιμετωπίστηκε ως θεϊκή τιμωρία που επιβλήθηκε στο ανθρώπινο γένος. Σύμφωνα με τη χριστιανική άποψη, ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό, ελεύθερος να επιλέξει ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Πριν διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα, βρισκόταν σε στενή σχέση με τον Δημιουργό, ο οποίος είναι η πηγή της αιώνιας ζωής. Το προπατορικό αμάρτημα είχε ως αποτέλεσμα τον πνευματικό θάνατο του ανθρώπου και στη συνέχεια τον σωματικό θάνατο. Έκτοτε, η επίγεια ζωή του ανθρώπου είναι πρόσκαιρη.
Η χριστιανική θρησκεία διακρίνει τον πνευματικό θάνατο που δηλώνει τη διάσπαση της επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό, τον αιώνιο θάνατο που αποτελεί την αιώνια καταδίκη του εξαιρετικά αμαρτωλού ανθρώπου και, τέλος, τον σωματικό θάνατο, κατά τον οποίο διαχωρίζεται η ψυχή από το σώμα.
Η πίστη σε ό,τι αφορά την αθανασία της ψυχής εκφράζει την ελπίδα της τελικής πάταξης του θανάτου Η έννοια της νίκης κατά του θανάτου εκφράζεται πιο συγκεκριμένα με τη σταύρωση και την ανάσταση του Ιησού Χριστού, η οποία, τουλάχιστον στα πλαίσια της λαϊκής παράδοσης, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον αρχαίο συμβολισμό της αναγέννησης της φύσης.
Η πίστη στη μέλλουσα ζωή χαρακτηρίζει όλες τις γνωστές θρησκείες που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της ιστορικής πορείας του ανθρώπινου γένους. Η πίστη στην αθανασία της ψυχής, στους Βουδιστές, εκφράζεται με τη θεωρία των διαδοχικών μετενσαρκώσεων, έως την τελειωτική απολύτρωση της νιρβάνα.
Οι διάφορες θρησκευτικές αντιλήψεις που αντιμετώπισαν το φαινόμενο του θανάτου με την αντιπαράθεση της αθανασίας της ψυχής, είχαν συχνά ως αποτέλεσμα, την υιοθέτηση ασκητικού τρόπου ζωής ο οποίος, ουσιαστικά, αποτελούσε άρνηση της επίγειας ζωής και αναζήτηση της μεταθανάτιας σωτηρίας.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ!..

Για να κλείσουμε αυτό το θέμα, ο χρόνος που επέρχεται ο θάνατος του ανθρώπου κρίνεται με τα δεδομένα της ιατρικής επιστήμης σύμφωνα με τα οποία ο θάνατος επέρχεται με τη διακοπή των εγκεφαλικών λειτουργιών.
Πράγματι, στην ιατρική επιστήμη, ο θάνατος εγκεφάλου είναι η μη αναστρέψιμη διακοπή της λειτουργίας του εγκεφάλου. Η καρδιακή και αναπνευστική λειτουργία μπορεί να συνεχίζεται με μηχανική υποστήριξη (3), ωστόσο, με το τέλος της εγκεφαλικής λειτουργίας, έχουμε και το οριστικό τέλος της ζωής του ανθρώπου!..

ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Στο ερώτημα εάν ο άνθρωπος μπορεί να ξαναγυρίσει στη γη μετά από ένα θάνατο, γράφουμε σε ειδικό κεφάλαιο του βιβλίου αυτού (6).
Ωστόσο, ένα θέμα το οποίο παραδέχεται η επιστήμη είναι η νεκροφάνεια, η κατάσταση, δηλαδή, κατά την οποία ένα άτομο φαίνεται ως νεκρό εξαιτίας αναστολής των εξωτερικών εκδηλώσεων της ζωής του.
Η νεκροφάνεια εκδηλώνεται με διακοπή της κινητικότητας και αισθητικότητας του ατόμου, έλλειψη της συνείδησης, και σχεδόν πλήρη διακοπή της αναπνοής και της κυκλοφορίας του αίματος, τόσο που να μη γίνονται πια αισθητές. Τέτοιες καταστάσεις μπορούν να προκληθούν από την ασφυξία (κυανή ή λευκή) των νεογέννητων, την ψύξη, την ηλεκτροπληξία, την εγκεφαλική διάσειση, τη δηλητηρίαση από υπνωτικά φάρμακα κλπ., οπότε τα σημεία ζωής είναι ασθενέστατα και δυσδιάκριτα.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι δυνατόν να διαγνωστεί ο θάνατος από μία σειρά σημείων (έλλειψη ανακλάσεων, τέλεια σχεδόν έλλειψη της αναπνοής, πτώση της θερμοκρασίας του οργανισμού κ.ά.), από τα οποία όμως απουσιάζουν τα βέβαια σημεία του θανάτου (πτωματικές κηλίδες, νεκρική ακαμψία, όξινη αντίδραση των σπλάγχνων κλπ.).
Αυτό, όμως, δεν είναι θάνατος, παρά μονάχα μια προσωρινή διακοπή της ζωής και ένα μεσολαβούν διάστημα μεταξύ ζωής και θανάτου - αν μπορούμε να τοποθετηθούμε φιλοσοφικά με αυτόν τον τρόπο…

Η ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ!

Εμείς οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί, με οδηγό την πίστη μέσα στην Εκκλησία, όπως λέει και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (4) κατέχουμε την αλήθεια σε ό,τι αφορά στη μετά θάνατον ζωή. Ο θάνατος εξακολουθεί βέβαια να είναι ένα μυστήριο. Και μυστηριώδη είναι και όλα όσα τον συνοδεύουν!
«Ο Κύριος και οι Άγιοι Πατέρες - όπως λέει ο Μακαριότατος - διεφώτισαν ορισμένες πτυχές, σήκωσαν κατά κάποιο τρόπο το παραπέτασμα που μας χωρίζει από τον άλλο κόσμο και μας έδωσαν όσες πληροφορίες χρειαζόμαστε, κι' όσες πρέπει τελικά να γνωρίζουμε γι' αυτόν τον κόσμο»! (5)
Η οδός της Εκκλησίας είναι η μόνη ασφαλής την οποία μπορούμε και οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Κάθε άλλος δρόμος είναι και ολισθηρός και επικίνδυνος!..


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Ίδε κεφάλαιο: «Ο άνθρωπος που γύρισε απ’ τη γη»
2. Εν προκειμένω βλέπε εγκυκλοπαίδεια «Δομή»
3. Στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, για παράδειγμα, παρουσιάζεται με μία επίπεδη γραμμή.
4. Χριστόδουλου, Αρχιεπιισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος: «Η μετά Θάνατον ζωή», Εκδόσεις Χρυσοπηγή.
5. Βλέπε οπισθόφυλλο παραπάνω βιβλίου.
6. Ίδε κεφάλαιο: «Ο άνθρωπος που γύρισε απ’ τη γη».