Τι φοράνε στο λαιμό τους διάφορες καλλιτέχνιδες;

Κωδικός Πόρου: 00285-112154-1768
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 14/12/11 21:12
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112154-1768




Περιγραφή:

Τι φοράνε στο λαιμό τους διάφορες καλλιτέχνιδες;

Να είναι –άραγε- μόδα τα κοσμήματα με … νεκροκεφαλές, σταυρούς και άλλα σύμβολα, που βρίσκονται στα διάφορα περιδέραια, βραχιόλια και άλλα κοσμήματα, που φορούν διάφορες Ελληνίδες σταρ, ή μήπως η νέα γενιά καλλιτεχνών στέλνει ένα διαφορετικό μήνυμα στους σημερινούς ανθρώπους;

 

Άλλη μία δημοφιλής και πολύ αναγνωρίσιμη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα, ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια, σε μία φωτογράφηση, που δημιουργεί ένα μυστήριο για τον τρόπο επιλογής και τοποθέτησης του σταυρού, που φοράει!... 

Σε μία φωτογράφηση που έκανε η όντως πανέμορφη και πάντα εντυπωσιακή καλλιτέχνιδα, Σάσα Μπάστα, φοράει στο λαιμό της ένα κόσμημα με διάφορα σύμβολα, όπως ο σταυρός, μία … νεκροκεφαλή και διάφορα άλλα στοιχεία τα οποία μάς θέτουν σε έναν προβληματισμό εάν αυτά τα κοσμήματα είναι απλώς μία προσωπική επιλογή της όποιας καλλιτέχνιδας, μία μόδα ή μήπως δια του τρόπου αυτού διάφοροι καλλιτέχνες ή καλλιτέχνιδες θέλουν να προωθήσουν ένα καινούργιο μήνυμα στους σημερινούς ανθρώπους.
Τα σύμβολα αυτά ο καθένας μπορεί να τα ερμηνεύσει όπως θέλει, είτε πιστεύει στο Θεό είτε όχι. Θα εστιάσουμε, όμως, την προσοχή μας σε τρία σύμβολα, που φοράει η γνωστή καλλιτέχνιδα, όπως είναι ο σταυρός, η ημισέληνος και η … νεκροκεφαλή:

Διάφοροι τύποι σταυρών. (Βλέπε εγκυκλοπαίδεια: «Μαλλιάρης-παιδεία»).

ΣΤΑΥΡΟΣ.
Ο σταυρός, ως γνωστό, είναι το σύμβολο της χριστιανικής Εκκλησίας και συμβολίζει τη θυσία και την ανάσταση του Χριστού με σκοπό τη σωτηρία του «πεπτωκότος» ανθρώπου. Η θέση του είναι σημαντική στη χριστιανική ζωή και λατρεία.
Ο σταυρός κατά την «Αποκάλυψη» (7,3) και κατά τους λόγους του Χριστού (Ματθ., 24, 30) θα είναι όχι μόνο η σφραγίδα αναγνώρισης, αλλά και το εσχατολογικό σημείο της Δεύτερης Παρουσίας του Ιησού Χριστού.
Το ξύλο του Τίμιου Σταυρού βρέθηκε από την αγία Ελένη γύρω στα 326 στην Ιερουσαλήμ, εκεί όπου είχε χτιστεί ναός της Αφροδίτης με σκοπό να αποκρύψει το σωτήριο όπλο. Στο ίδιο σημείο χτίστηκε χριστιανικός ναός που εγκαινιάστηκε το 335. Η ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Τίμιο Σταυρό την Γ’ Κυριακή Νηστειών, στις 14 Σεπτεμβρίου, 6 Μαρτίου, 7 Μαΐου, 31 Ιουλίου και 14 Αυγούστου.
Αλλά και μέσα στο διαδίκτυο όποιος θελήσει να διαβάσει ορισμένα στοιχεία, θα δει ότι ο Σταυρός του Ιησού Χριστού, αναφέρεται στο όργανο θανατικής εκτέλεσης, πάνω στο οποίο πέθανε ο Ιησούς Χριστός, γεγονός που απετέλεσε την κατάληξη της τριετούς δράσης του ιδρυτή του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τις ευαγγελικές διηγήσεις, ο Ιησούς, με εντολή του Πιλάτου, οδηγήθηκε εκτός των τειχών της Ιερουσαλήμ, στο μικρό λόφο Γολγοθά, για να σταυρωθεί από ειδικό εκτελεστικό τμήμα στρατού, που το διοικούσε κάποιος εκατόνταρχος.
Ο Ιησούς, υποχρεώθηκε να μεταφέρει στους ώμους του τον σταυρό, καθώς ήταν συνήθεια για τους κατάδικους, και μόνο αργότερα, όταν ήταν εξαντλημένος από τις μαστιγώσεις και την κόπωση, επέβαλλαν την «αγγάρευση» της μεταφοράς σε κάποιο περαστικό αγρότη με το όνομα Σίμων ο Κυρηναίος (Μάρκ. 15:21).
Έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις από επιστήμονες, για τη μέθοδο που ακολουθήθηκε στην περίπτωση της σταύρωσης του Ιησού, όπως και για το σχήμα που είχε ο σταυρός επάνω στον οποίο πέθανε, αλλά γι’ αυτά γράφουμε πολλά μέσα στο βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός – Χριστιανισμός».


Ημισέληνος με αστέρι από νόμισμα της Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής εποχής!

ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΣ
Αν διακρίνουμε καλά στη φωτογραφία, η Σάσα Μπάστα, πέραν των άλλων συμβόλων, φοράει και μία ημισέληνο, η οποία, για τους μυστικιστές ή τους ανθρώπους της εσωτερικής φιλοσοφίας, είναι «το κατ' εξοχήν σύμβολο της Μεγάλης Μητέρας, της σεληνιακής Βασίλισσας του Ουρανού και αποτελεί γνώρισμα όλων των σεληνιακών θεαινών• είναι η παθητική, θηλυκή αρχή και είναι και η Μητέρα και η Ουράνια Παρθένος. Η μεταβαλλόμενη σελήνη απεικονίζει την αλλαγή στο φαινομενικό κόσμο. Η ημισέληνος συμβολίζεται με κέρατα αγελάδων ή ταύρων, αλλά παίρνει και τη μορφή της σεληνιακής βάρκας και του κυπέλλου- υποδοχέα• είναι το πλοίο που πλέει στο νυχτερινό ουρανό, «το πλοίο του φωτός στη θάλασσα της νύχτας». Ημισέληνοι που στρέφουν την πλάτη η μια στην άλλη ή που τοποθετούνται η μια πάνω και η άλλη κάτω, είναι η αύξουσα και η φθίνουσα σελήνη. Ο ηλιακός δίσκος με την ημισέληνο, ή με το δίσκο τοποθετημένο ανάμεσα στα κέρατα της αγελάδας, απεικονίζουν μαζί την ενότητα, τα δυο σε ένα, ή την ηλιακή και σεληνιακή θεότητα συνδυασμένες και τον ιερό γάμο των θείων ζευγαριών. Μια ημισέληνος με ακτίνες είναι επικήδειο έμβλημα και μια αποθέωση του νεκρού. Αιγ.: Ίσιδα, η Βασίλισσα των Ουρανών και η Αθώρ, σαν αγελάδα με τον ηλιακό δίσκο ανάμεσα στα κερατά της. Ινδ.: Η ημισέληνος είναι το νεογέννητο• γρήγορη και υπερβολική ανάπτυξη• το κύπελλο του ελιξηρίου της αθανασίας. Στα μαλλιά του Σιβά απεικονίζεται ο ταύρος Νάντι. Κελτ.: Η ημισέληνος και δυο μηνίσκοι που στρέφουν την πλάτη ο ένας στον άλλο, συμβολίζουν την αθανασία. Μαορ.: Φως από το σκοτάδι. Μωαμ.: Η ημισέληνος με το αστέρι απεικονίζουν τη θεότητα• κυριαρχία. Σουμ.: Γνώρισμα του σεληνιακού θεού Σιν. Το έμβλημα του Βυζαντίου, του Ισλάμ και των Τούρκων. Χριστ.: Η Παρθένος Μαρία, Βασίλισσα των Ουρανών». (Βλέπε: Τζ. Κούπερ: Λεξικό Συμβόλων, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος).
Ημισέληνος ή μισοφέγγαρο, όμως, για να πούμε ορισμένα ιστορικά στοιχεία, λέγεται κάθε σχήμα που μοιάζει με το δρεπανοειδές σχήμα της σελήνης όταν μεγαλώνει ή μικραίνει το φωτεινό της τμήμα για να γίνει πραγματικά μισοφέγγαρο.
Το μισοφέγγαρο από τα αρχαία χρόνια υπήρξε σύμβολο λατρείας και υπάρχει και σήμερα στους πρωτόγονους λαούς. Στις περισσότερες περιπτώσεις συμβόλιζε την ελπίδα για την επιτυχία και το καλύτερο μέλλον.
Οι αρχαίοι Έλληνες την τοποθετούσαν σαν διακοσμητικό στοιχείο στο κεφάλι της Άρτεμης και της Αφροδίτης. Το μισοφέγγαρο το είχε σαν έμβλημά του το αρχαίο Βυζάντιο και για λίγο διάστημα και η βυζαντινή αυτοκρατορία.
Από το 1200 το χρησιμοποιούσαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και από αυτούς διαδόθηκε και στους άλλους Τούρκους.
Εκτός από τη σημαία της Τουρκίας, μισοφέγγαρο έχουν οι σημαίες της Αιγύπτου και της Τυνησίας, καθώς και όλων των Ισλαμικών κρατών.

«Η Σταύρωσις», όπως απεικονίζεται σε μία «Ιερά Σύνοψι και τα Άγια Πάθη» (πιστοτάτη καθ’ όλα προς την υπό του Πατριαρχείου εγκεκριμένην έκδοσιν), σε επιμέλεια του Θεοδώρου Θεοδωρίδη, Κληρικού – Θεολόγου, από τις Εκδόσεις Σπύρου Δαρεμά. Στο κάτω μέρος του Σταυρού ο όφις και μία νεκροκεφαλή!..

ΝΕΚΡΟΚΕΦΑΛΗ
Όταν αντικρίζουμε νεκροκεφαλές, ο νους μας ανατρέχει στον Άδη, στο θάνατο ή στον ενταφιασμό του νεκρού. Ο τρόπος ταφής διαφέρει γεωγραφικά και ιστορικά, ανάλογα με τις ιδέες για το θάνατο, τις θρησκευτικές δοξασίες και τις κοινωνικές τάξεις.
Στην παλαιολιθική εποχή δεν έθαβαν τους νεκρούς, αλλά τους κρεμούσαν σε δέντρα. Αργότερα τους τοποθετούσαν μέσα σε σπήλαια. Στη νεολιθική περίοδο τοποθετούσαν το νεκρό γυμνό σε αβαθή λάκκο. Στη μινωική Κρήτη έθαβαν τους νεκρούς σε κοιλότητες βράχων μαζί με αγγεία, πρόσφεραν θυσίες και τους λάτρευαν. Στο τέλος της μινωικής περιόδου επικράτησε η καύση του νεκρού, που δείχνει μία νέα αντίληψη για το θάνατο. Στα μυκηναϊκά χρόνια έθαβαν τους νεκρούς μαζί με κτερίσματα σε πολυτελείς τάφους. Περίφημοι είναι οι θολωτοί τάφοι των Μυκηνών. Στην ομηρική εποχή το πτώμα καιγόταν και η στάχτη τοποθετούνταν σε ένα κιβώτιο, πάνω στο οποίο έστηναν μια επιτύμβια πέτρα ή τεράστια αγγεία ή (λίγες δεκαετίες αργότερα) αγάλματα (κούρους και κόρες).
Ο ενταφιασμός στην Ελλάδα αρχίζει τον 6ο αι. π.Χ. Στα κλασικά χρόνια έπλεναν το νεκρό με αρώματα, έβαζαν στο στόμα του οβολό για τα πορθμεία του Χάροντα και μέσα στον τάφο πολλά στολίδια και άλλα αγαπητά αντικείμενα του νεκρού. Τα μοιρολόγια και τα νεκρόδειπνα ήταν από τα βασικά έθιμα ταφής. Πάνω στον τάφο στήνονταν οι περίφημες επιτύμβιες στήλες. Στην αρχαία Ρώμη εφάρμοζαν την αποτέφρωση, ενώ στους αυτοκρατορικούς χρόνους τον ενταφιασμό.
Η πίστη στη μεταθανάτια ζωή οδήγησε στην κατασκευή μεγαλιθικών μνημείων, όπως στον προκολομβιανό πολιτισμό της Αμερικής, και στη μουμιοποίηση στην αρχαία Αίγυπτο μέσα στις τεράστιες πυραμίδες.
Σήμερα η ταφή των νεκρών είναι διαδομένη ανάμεσα στους χριστιανούς, μουσουλμάνους και Κινέζους, ενώ η καύση των νεκρών (που αποτελεί αντικείμενο και της σημερινής πολιτείας σε σχέση με τις δοξασίες της Εκκλησίας μας) παραμένει στην Ινδία και ιδιαίτερα στη Βόρνεο και τη Σουμάτρα.
Αν και ο γράφων δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων, που ασχολούνται με την εσωτερική φιλοσοφία ή άλλους μυστικιστικούς χώρους και σωματεία ή συλλόγους, που εξυπηρετούν αυτούς τους σκοπούς, ωστόσο, για λόγους καθαρά ενημερωτικούς, θα ήθελα να αναφέρω ότι, για τον χώρο αυτό, «ο τάφος συμβολίζει τη μήτρα της γης και της Γήινης Μητέρας• το σώμα που φυλακίζει την ψυχή. Ένα σύμβολο της Μητέρας Θεάς στην όψη της που σχετίζεται με το θάνατο όσο και σαν καταφύγιο• θάνατος για τον κόσμο. Στην αλχημεία ο τάφος, μαζί με το κρανίο και το κοράκι, αντιπροσωπεύουν τη μελάνωση και τη σήψη του πρώτου σταδίου του Ελάσσονος Έργου, «χους εις χουν», θάνατος για τον κόσμο. Οι τάφοι συχνά ήταν τόπος τελετουργικών γευμάτων προς όφελος των νεκρών σε διάφορες επετείους και στις εποχές που σχετίζονται με το θάνατο και την ανάσταση, όπως είναι το Νέο Έτος, η Άνοιξη και οι εορτές του Πάσχα». (Βλέπε: Τζ. Κούπερ: Λεξικό Συμβόλων, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος).

Ο Όσιος Σισώης (4ος αι. μ. Χ.) θρηνών προ του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου!..

Ο τάφος, για τους χριστιανούς, είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον Τάφο του Ιησού Χριστού στους Αγίους Τόπους και συμβολίζει την πέραν του τάφου ζωή, όπως ακριβώς λέει και το τροπάριο: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Και τούτο διότι: «Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος»!..