Τι έλεγε, αλήθεια, το Διάταγμα των Μεδιολάνων;

Κωδικός Πόρου: 00285-112151-1810
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 20/12/11 20:20
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112151-1810




Περιγραφή:

Τι έλεγε, αλήθεια, το Διάταγμα των Μεδιολάνων;

Είναι ν’ απορεί κανείς πώς ορισμένοι πολέμιοι του Χριστιανισμού καθυβρίζουν τον Μέγα Κωνσταντίνο από το πρωί μέχρι το βράδυ, επειδή υπέγραψε την πιο δημοκρατική και πιο ανθρώπινη διακήρυξη μέσα στους αιώνες, όπως αυτή η οποία νομιμοποίησε την χριστιανική θρησκεία και έφερε τους ανθρώπους πιο κοντά!


Ο Μέγας Κωνσταντίνος, με την υπογραφή του «Διατάγματος των Μεδιολάνων» (313 μ.Χ.), θέσπισε την ανεξιθρησκεία, νομιμοποίησε τον χριστιανισμό και σταμάτησε τους διωγμούς εναντίον εκείνων που πίστευαν στην Διδασκαλία του Ναζωραίου!.. Εάν δεν υπήρχε αυτό το «Διάταγμα» ίσως να μην ζούσε σήμερα ελληνική ψυχή!.. (Πάνω: Αναμνηστική πλάκα στην εκκλησία που βρίσκεται στη θέση του παλατιού όπου το 313 υπογράφηκε το Διάταγμα.)

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι, πολλές φορές, όταν αναφερόμαστε στον όρο «ανεξιθρησκεία» (1), ακόμη και ο γράφων αναμιμνήσκεται το περίφημο «Διάταγμα των Μεδιολάνων», το οποίο υπεγράφη το 313 μ.Χ. στα Μεδιόλανα ή Μεδιόλανο, που όπως όλοι γνωρίζουν είναι το σημερινό Μιλάνο της Ιταλίας (2).
Θα έλεγα χωρίς περιστροφές, ότι οσάκις γίνονται διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις περί του θέματος αυτού, παρακολουθούμε πλέον τους γνωστούς διαξιφισμούς μεταξύ πιστών και πολεμίων της Ορθοδοξίας, διότι, μην αυταπατώμεθα, περί αυτού πρόκειται, αφού στόχος πολλών είναι η εξάλειψη του ορθοδόξου φρονήματος των Ελλήνων!
Αυτός και ο λόγος που ο γράφων συχνά αναμιμνήσκεται το παρελθόν και θαρρεί πως «αφουγκράζεται» ακόμη τον στεναγμό όλων εκείνων των αθώων ψυχών, που θυσιάστηκαν κατά την διάρκεια των φοβερών διωγμών των Χριστιανών, μεταξύ των οποίων και εκατομμυρίων Ελλήνων, από άθεους Ρωμαίους αυτοκράτορες (Νέρωνα, Διοκλητιανό, Δέκιο κ.α.).
Εκείνη ακριβώς την στιγμή παρακαλώ τον Θεό να αναπαύει συνεχώς την ψυχή αυτού του Ελληνόψυχου αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, που όχι μόνον θέριεψε, αλλά και αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων, από τους Ρωμαίους κατακτητές, αφού με τη νίκη του επί του Μαξεντίου στις 28 Οκτωβρίου του 312 μ.Χ., οι Έλληνες συνέτριψαν των ρωμαϊκό στρατό!..(3).
Κι όχι μόνον!..
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, με την υπογραφή του «Διατάγματος των Μεδιολάνων» δεν σταμάτησε μόνον τους διωγμούς των χριστιανών, αλλά έσωσε την ζωή πολλών εκατομμυρίων Ελλήνων, που ως χριστιανοί θα περνούσαν από το στόμα των θηρίων του Κολοσσαίου της Ρώμης!
Μήπως ήρθε η ώρα, λοιπόν, να δούμε τι έλεγε ακριβώς το «Διάταγμα των Μεδιολάνων», με δεδομένο το γεγονός ότι πολλοί θα το ήθελαν να το έχουν στο αρχείο τους για να το διαβάζουν όποτε το θελήσουν;
Διαβάζουμε:

«Αυτοκράτωρ Καισαρ Ουαλέριος Μαξιμιανός ανίκητος Σεβαστός, αρχιερεύς μέγιστος, Γερμανικός μέγιστος, Αιγυπτιακός μέγιστος, Θηβαϊκός μέγιστος, Σαρματικός μέγιστος πεντάκις, Περσών μέγιστος δις, Κάρπων μέγιστος εξάκις, Αρμενίων μέγιστος, Μήδων μέγιστος, Αδιαβηνών μέγιστος, δημαρχιακής εξουσίας το εικοστόν, αυτοκράτωρ το εννεακαιδέκατον, ύπατος το όγδοον, πατήρ πατρίδος, ανθύπατος και Αυτοκράτωρ Καίσαρ Φλαύιος Ουαλέριος Κωνσταντίνος ευσεβής ευτυχής ανίκητος Σεβαστός, αρχιερεύς μέγιστος, δημαρχιακής εξουσίας αυτοκράτωρ το πέμπτον, ύπατος, πατήρ πατρίδος, ανθύπατος. Και Αυτοκράτωρ Καίσαρ Ουαλέριος Λικιννιανός Λικίννιος ευσεβής ευτυχής ανίκητος Σεβαστός, αρχιερεύς μέγιστος, δημαρχιακής εξουσίας το τέταρτον, αυτοκράτωρ το τρίτον, ύπατος πατήρ πατρίδος, ανθύπατος, επαρχιώταις ιδίοις χαίρεσιν.
Μεταξύ των λοιπών άπερ του χρησίμου και λυσιτελώς τοις δημοσίοις διτυπούμεθα, ημείς μεν βεβουλήμεθα πρότερον κατά τους αρχαίους νόμους και την δημοσίαν επιστήμην την των Ρωμαίων άπαντα επανορθώσασθαι και τούτου την πρόνοιαν ποιήσασθαι ίνα οι Χριστιανοί, οίτινες των γονέων των εαυτών καταλελοίπασιν την αίρεσιν, εις αγαθήν πρόθεσιν επανέλθωμεν επείπερ τινί λογισμώ τοσαύτη αυτούς πλεονεξία κατειλήφει ως μη έπεσθαι τοις υπό των πάλαι καταδειχθείσαν, άπερ ίσως πρότερον και οι γονείς αυτών ήσαν καταστήσαντες, αλλά κατά την αυτών πρόθεσιν και ως έκαστος εβούλετο, ούτως εαυτοίς και νόμοις ποιήσαι και τούτους παραφυλάσειν και εν διαφόροις διάφορα πλήθη συνάγειν. Τοιγαρούν τοιούτου υφ’ ημών προστάγματος παρακολουθήσαντος ώστε επί των υπό των αρχαίων κατασταθέντα εαυτούς μεταστήσαιεν, πλείστοι μεν κινδύνω υποβληθέντες, πλείστοι δε ταραχθέντες παντοίους θανάτους υπέφερον και επειδή των πολλών τη αυτή απονοία διαμένονταν εωρώμεν μήτε τοις θεοίς τοις επουρανίοις την οφειλομένην θρησκείαν προσάγειν αυτούς μήτε τω των Χριστιανών προσέχειν, αφορώντες εις την ημετέραν φιλανθρωπίαν και την διηνεκή συνήθειαν δι ης ειώθημεν άπασιν ανθρώποις συγγνώμην απονέμειν, προθυμότατα και εν τούτω την συγχώρησιν την ημετέραν επεκτεϊναι δειν ενομίσαμεν, ίνα αύθις ώσιν Χριστιανοί και τους οίκους εν οις συνήγοντο, σωθώσιν ούτως ώστε μηδέν υπεναντίον της επιστήμης αυτούς πράττειν.
Δι’ ετέρας δε επιστολής τοις διασταίς δηλώσαμεν τι αυτούς παραφυλάξασθαι δεήσει• όθεν κατά ταύτην την συχώρησιν την ημετέραν οφείλουσιν τον εαυτόν Θεόν ικετεύειν περί της ημετέρας και των δημοσίων και της εαυτών, ίνα κατά πάντα τρόπον και τα δημόσια παρασχεθή υγιή και αμέριμνοι ζην εν τη εαυτώ εστία δυνηθώσιν» (4)
Περιττόν να πούμε, ότι αργότερα επακολούθησε και Β' Διακήρυξη των Μεδιολάνων, όταν το 380 ο Χριστιανισμός θεσπίσθηκε ως επίσημη θρησκεία του Κράτους.
Γι’ αυτούς που επιθυμούν να έχουν και το άλλο Διάταγμα, που θεσπίζει την χριστιανική θρησκεία ως επίσημη θρησκεία του Κράτους, την παραθέτουμε ως έχει στο λατινικόν κείμενο, καθώς και την μετάφρασή του:

Διάταγμα θεσπίζον την χριστιανικήν θρησκείαν ως επίσημον του Κράτους θρησκείαν.

Cunctos populos, quos clemantiae nostrae regit temperementum, in tali volumus religione versari, quan divinum Petrum apostolum tradidisse Romanis religio usque ad nunc ab ipseo insinuata declarat quamque pontificem Damasum sequi claret et Petrum Alexandriae episcopum virum apostolicae sanctitatis, hoc est, ut secundum apostolicam disciplinam euangelicamque doctrianam patris et filii et spiritus sancti unam deitatem sub parili maiestate et sub pia trinitate credamus. Hanc legen sequentes Christianorum catholicorum nomen iubemus emplecti, reliquos vero dementes vesanosque iudicantes hearetici dogmatis infamiam sustinere nee conciliabula eorum ecclesiarum nomen accipepe, divina primum vindicta, post etiam motus nostri, quem ex cealesti arbitrio sumpserimus, ultione plectendos. C.T. XVI, 1,2 (έτος 380 Φεβρ. 28).

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ :
«Όλους τους Λαούς τους οποίους κυβερνά η διάθεσις της ιδικής μας πραότητος εις τοιούτου είδους θρησκείας θέλωμε να μεταστραφήτε, εις εκείνην την οποίαν ο θείος Αποστολος Πέτρος ώρισε να παραδοθή εις τους Ρωμαίους ως θρησκεία την οποίαν εφανέρωσεν εις τον ποντίφηκα Δάμασον ως και εις τον Πέτρον Επίσκοπον Αλεξανδρείας, άνδρα Αποστολικής ιερότητος και είναι και αυτό είναι να πιστεύωμε σύμφωνα με την Αποστολικήν διδασκαλίαν και την Ευαγγελικήν διδαχήν εις τον Πατέρα και Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μία Θεότητα της οποίας Μεγαλωσύνης και θείας Τριαδικότητος. Αυτόν τον Νόμον ακολουθούντες ασπαζόμεθα το όνομα του καθολικού Χριστιανού και καταδικάζομε τους υπολοίπους ως παράφρονας και ανοήτους που διατηρούν την δυσφημίαν των αιρετικών δογμάτων και δεν δέχονται τας συμβουλάς των Εκκλησιών μας, θεϊκές μεν εις την αρχήν, αλλά μετά από την ιδικήν μας κίνησιν, την θεόσταλτην, προσεύχονται δια την τιμωρίαν των». (5)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. ανεξιθρησκία η· ανοχή που επιδεικνύει η κρατική εξουσία ως προς τη θρησκεία των πολιτών. [ΕΤΥΜΟΛ. < ανεξίθρησκος. Η λέξη μαρτυρείται από το 1768 στον διδάσκαλο του Γένους Ευγένιο Βούλγαρι].
2. Το Μιλάνο, ως γνωστόν, είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της γειτονικής μας χώρας και πρωτεύουσα της περιοχής της Λομβαρδίας με πληθυσμό περίπου 1.300.000 κατοίκους. Θεωρείται η οικονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας. Βρίσκεται στους πρόποδες των Άλπεων, σε απόσταση 45 χλμ. από τη λίμνη του Κόμο. Το Μιλάνο είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού Ολόνα, στον οποίο πιθανόν οφείλει το αρχαιότερο όνομά του (Μεδιόλανο), το οποίο πιθανόν να ιδρύθηκε τον 6ο αι. π.Χ. από γαλατικές φυλές. Το 222 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους που του έδωσαν την ονομασία Μεδιόλανο. Το 313 οι αυτοκράτορες Μ. Κωνσταντίνος και ο Λικίνιος υπέγραψαν εκεί το «Διάταγμα του Μεδιολάνου» που έδινε στους χριστιανούς το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Στις αρχές του 4ου αιώνα ήταν από τα σημαντικότερα κέντρα του χριστιανισμού. Στους κατοπινούς αιώνες το Μιλάνο πέρασε στην κυριαρχία των Λογγοβάρδων και αργότερα των Φράγκων του Καρόλου του Μεγάλου (Καρλομάγνου). Μετά από πολλές περιπέτειες στο διάβα των αιώνων, το Μιλάνο ελευθερώθηκε το 1859, όταν οι Αυστριακοί νικήθηκαν από τους συμμάχους στρατούς του Πιεμόντε και της Γαλλίας με επικεφαλής το Γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ'. Το 1919 το Μιλάνο έγινε κέντρο της φασιστικής δραστηριότητας του Μουσολίνι, ο οποίος ξεκίνησε από την πόλη αυτή την περίφημη «πορεία προς τη Ρώμη» (1922).
3. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Μουσολίνι επέλεξε την 28ην Οκτωβρίου του 1940, για να κάνει επίθεση κατά της Ελλάδος με την ελπίδα ότι η Ρώμη «θα έπαιρνε το αίμα της πίσω»!..
4. Ευσεβίου Εκκλησ. Ιστορία 8,17, 310 Β.Ε.Π. Τομ. Κ' 6263.
5. Η μετάφραση έγινε από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Ευάγγελο Κ. Μαντζουνέα).