Ποιος επινόησε το μήλον του Παραδείσου;

Κωδικός Πόρου: 00285-112153-1781
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 16/12/11 21:48
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112153-1781




Περιγραφή:

Ποιος επινόησε το μήλον του Παραδείσου;

Αν σκεφθούμε ότι η Αγία Γραφή δεν μιλάει για μήλο, αλλά για καρπό του ξύλου της γνώσεως (Γεν. 2, 9), διερωτάται κανείς ποιος ήταν εκείνος που επινόησε το μήλον του Παραδείσου και για ποιον λόγο; Αξίζει τον κόπο να δούμε τι βγαίνει σαν συμπέρασμα από μία συζήτηση με την πανέμορφη Ελληνίδα ηθοποιό, Τίσσα Βασιλάκη, που αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η άρρηκτη και διαχρονική σχέση Ελληνισμού-Χριστιανισμού!..

Βιβλική παράσταση με τον Αδάμ και την Εύα να θρηνούν για την παρακοή τους. Τι καρπό έφαγαν, λοιπόν, και εκδιώχθηκαν του Παραδείσου; (Επάνω η πανέμορφη Ελληνίδα ηθοποιός, Τίσσα Βασιλάκη).

ΕΙΧΑ την ευκαιρία, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, που μου συνέβη την Κυριακή 1ην Φεβρουαρίου 2009, με πολλαπλό κάταγμα στο δεξιό μου πόδι, να αναλογισθώ κλινήρης πολλά ιστορικά, αρχαιολογικά, αλλά και θρησκευτικά θέματα. Ένα εξ αυτών των θεμάτων, που με απασχόλησαν, ήταν και ο προβληματισμός μου για το ποιος επινόησε το μήλο ως καρπόν του ξύλου της γνώσεως, παρά το γεγονός ότι η Παλαιά Διαθήκη -και δη η Γένεσις- πουθενά δεν κάνει μνεία για το συγκεκριμένο φρούτο. Για παράδειγμα, η λέξη μήλον (εκ του δένδρου μηλέας ή μηλιάς) γίνεται αναφορά μόνο λίγες φορές μέσα στην Αγία Γραφή και μάλιστα στα βιβλία του Σολομώντος (Παροιμίαι 25, 11 και Άσμα Ασμάτων 2, 3 4,3 6,8 και 8,5, καθώς και στον Ιωήλ 1, 12).
Ποια επεισόδια, όμως, έχει καταγράψει η ιστορία σε σχέση με το μήλο; Ας δούμε μερικά:
Όταν ο Όμηρος έβαζε τον Πάρη να δώσει το μήλο της Έριδος στην θεά Αφροδίτη και όχι στην Αθηνά ή την ζηλότυπη Ήρα, πού θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Ελληνική μυθολογία είχε ήδη αναγάγει το εύγευστο αυτό φρούτο σε βασική αιτία για το ξέσπασμα του Τρωικού πολέμου!
Όταν ο Πάρις προσφέροντας το «μήλον της έριδος» στην Αφροδίτη ως αναγνώριση του κάλλους της, προξένησε το φθόνο της Ήρας, πού θα μπορούσε να φανταστεί ότι και η Αγία Γραφή, μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, θα έβαζε την Εύα να δαγκώσει το μήλο για να γνωρίσει κι αυτή την γνώση της ζωής ή τα χρυσά μήλα που ο Ηρακλής κλήθηκε να κλέψει από τη χώρα των Εσπερίδων, ως μέρος των περίφημων άθλων του!
Η ιστορία του μήλου συνεχίζεται και στη σφαίρα του πραγματικού: Ο Νεύτωνας, για παράδειγμα, συνέλαβε έναν από τους βασικότερους νόμους της φυσικής, αυτόν της βαρύτητας, όταν ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του την ώρα που στοχαζόταν στη σκιά μιας μηλιάς, το κόκκινο μήλο έβαλε πάνω στο γιο του ο Γουλιέλμος Τέλος για να το σημαδέψει! Ως γνωστόν τον 14ο αιώνα έζησε ο εθνικός ήρωας της Ελβετίας ένα ανυπότακτο πνεύμα, αρνήθηκε να χαιρετήσει τον τύραννο Γκέσλερ, τοποτηρητή των Αψβούργων. Συνελήφθη, και επειδή ήταν δεινός τοξότης, καταδικάστηκε να σημαδέψει ένα μήλο στο κεφάλι του γιου του. Ο Τέλος κατάφερε να πετύχει το μήλο, αλλά και πάλι φυλακίστηκε. Απέδρασε, όμως, και τελικά σκότωσε τον Γκέσλερ, για να γίνει θεατρικό έργο από τον Σίλερ το 1804 και ύστερα μία καταπληκτική όπερα από τον Ροσίνι το 1829, όπως μας θυμίζει η πανέμορφη Ελληνίδα ηθοποιός Τίσσα Βασιλάκη, που την βλέπουμε να συλλογίζεται με τη ματιά της Σίβυλλας ή της Πυθίας το μέλλον! Είναι η ίδια η εκρηκτική Ελληνίδα, που θα μας υπενθυμίσει ότι το κόκκινο μήλο είναι αυτό, που έκανε τη λαϊκή μούσα να τραγουδήσει το συγκινητικό, άμα και ερωτικό τραγούδι: «Μήλο μου κόκκινο, 'ρόϊδο βαμμένο / γιατί μ' εμάρανες, τον πικραμένο; / Πηγαίνω κι έρχομαι, μα δεν σε βρίσκω / βρίσκω την πόρτα σου αμπαρωμένη ...»!

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Σε μια τριλογία που ετοιμάζουμε για το ερωτικό στοιχείο στο Θέατρο, την Πολιτική και την Αγία Γραφή (Άσμα Ασμάτων), με αφορμή μια συζήτηση που είχαμε με την γνήσια Ελληνίδα ηθοποιό Τίσσα Βασιλάκη, μεταξύ άλλων αναφέρουμε τα εξής:

«…. Το Ελληνικό Θέατρο δεν είναι άμοιρο ερωτικών περιπετειών. Φτιασιδώνει κι αυτό τις περγαμηνές και τα ειλητάριά του με όλους εκείνους που ξιφουλκούν να το κατακτήσουν και με όλους αυτούς που αισθάνονται παράμεροι ξωμάχοι μιας ακτινοβόλου πορείας μέσα στο χρόνο και τον χώρο, αφού το θέατρο, όπως και ο κινηματογράφος ή η τηλεόραση, που αισθάνονται κι αυτά κατάλοιπα του φωτός της προγονικής μας σοφίας! Το δέντρο της γνώσεως, «η μηλέα η καρπερή», γέννησε πολλά κουκούτσια στα γυρίσματα των καιρών και άνθισαν κι αυτά πολλά μυαλά στις γενιές των Ελλήνων καρπίζοντας μια αιώνια και αέναη δημιουργία παράλληλα με την εκτυφλωτική ομορφιά των ανθρώπων, που εκπροσωπούν την θεϊκή Τέχνη, όπως αυτή του Θεάτρου μας! Πίσω απ’ την κουίντα, καθένα από τα πλαίσια δεξιά και αριστερά της σκηνής του θεάτρου, αυτά που περιορίζουν οπτικά το χώρο, ενώ συγχρόνως αποτελούν εισόδους και εξόδους από τα παρασκήνια προς τον κύριο χώρο της σκηνής, δεν καρτερεί η φιλόμουση Εύα, που ήθελε ν’ ανοίξει τα μάτια της διάπλατα στη γνώση («και ως θεοί έσεσθε», που λέει η Γένεσις), αλλά η δαφνοστόλιστη Σίβυλλα, εκείνη που προέβλεψε ακόμη και τον Χριστό και μίλησε με το στόμα των τραγικών στο σώμα των αγγελόμορφων Ελληνίδων, που ευαγγελίστηκαν, μέσω της υποκριτικής τέχνης, τον Ερχομό μιας άλλης εποχής, αν κρίνουμε από το καρτερικό βλέμμα της Τίσσας Βασιλάκη, με το αινιγματικό και μυστηριώδες χαμόγελο, όπως αυτό της Σφίγγας στις Πυραμίδες της Αιγύπτου!
Φοβήθηκε –βλέπετε- ο τρισκατάρατος και ανθρωπόμορφος όφις την θεϊκή ομορφιά των Ελληνίδων γυναικών (σε τι γλώσσα μίλησε άραγε ο Θεός προς τους Πρωτόπλαστους πέραν της ελληνικής;), που εγκατέλειψαν την Εδέμ για την δημιουργία του δικού τους θεατρικού παραδείσου! Μόνον που ο δρόμος προς τον παράδεισο είναι συχνά φορτωμένος με λουλούδια της κολάσεως! Σε τέτοιο σημείο, που η Τίσσα Βασιλάκη να τα σπέρνει συχνά για να φορτώνει με ουράνια χαρά τις ψυχές των θεατριζομένων ανθρώπων, που όταν μια ηθοποιός βγάζει τα πέπλα της σκεπάζει με το πέπλο της αλήθειας το νου και την καρδιά των αιωνίων ανθρώπων!..»

Και πιο κάτω:

«… Θεέ μου!... Όταν ξόδιαζες και Συ (μ’ απλοχεριά, ειν’ αλήθεια), στα θεόμορφα αυτά «ιερά τέρατα» της υποκριτικής Τέχνης την δική σου μπόλικη σοφία, κάτω στη γη οι άνθρωποι μάζωχναν με περίσσιο κόπο (κι αυτό ειν’ αλήθεια) τα κουκούτσια από το δέντρο της γνώσεως, για να τα σπείρουν παντού και να γεννηθούν θεϊκές υπάρξεις, όπως ο Κάδμος που έσπερνε τα δόντια του Δράκου για να φυτρώσουν άνθρωποι, όπου όμως στο αντίκρισμά τους μένεις άναυδος, βουβός ή σιωπηλός γιατί η γνώση παντρεύεται με την θεϊκή ομορφιά, όπως η ηθοποιός μας Τίσσα Βασιλάκη, που μας θυμίζει με το γυμνό της βλέμμα γιατί η Γραφή αποκαλεί το δέντρον της γνώσεως «ξύλον της γνώσεως» ή «σπόρο της απέραντης και σύγχρονης ερήμου»!..»

 

ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ;

Ξέρω τι σκέφτεται ο θεατής με όλα όσα λέμε παραπάνω: «Τώρα διαβάζουμε τον Άγγελο Σακκέτο ως λογοτέχνη, μία άλλη πτυχή της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του». Και έχει δίκιο, δεδομένου ότι στη δημοσιογραφία ξεκινήσαμε για δέκα ολόκληρα χρόνια με το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ έχοντας δίπλα μας όλους σχεδόν τους καλλιτέχνες (πάνω από 200 συνεντεύξεις!!), μεταξύ των οποίων και την Τίσσα Βασιλάκη. Αυτός και ο λόγος που ετοιμάζουμε την παραπάνω τριλογία! Αυτός και ο λόγος που ετοιμάζουμε την άλλη τετραλογία: «Τα άγνωστα παρασκήνια στον χώρο του Θεάματος-Ακροάματος: Θέατρο, Κινηματογράφος, Τηλεόραση, Πίστα»!
Απλά, η χαρά μου ήταν διπλή, διότι όταν πήρα συνέντευξη από την Τίσσα Βασιλάκη για την «Τηλετώρα» και κάναμε τα γυρίσματα στην Βραυρώνα μαζί με την άλλη ηθοποιό Κατερίνα Δημακοπούλου, σε μια αποστροφή του λόγου μας για το ποιος επινόησε το μήλον του Παραδείσου ως τον πραγματικό απαγορευμένο καρπό, με έκπληξή μου άκουσα να λέγεται ότι καλό θα ήταν να μιλάμε για το Μήλον της Έριδος, που υπάρχει μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης, αφού είναι γνωστόν, ότι όταν συνεργάζονται τα δύο αυτά μεγέθη της Παγκοσμίου Ιστορίας, τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά, θεαματικά και πολύ θετικά!
Όσον αφορά τώρα στο ποιος επινόησε το μήλον του Παραδείσου ως τον πραγματικό απαγορευμένο καρπό, ας αφήσουμε την φαντασία μας να καλπάσει πιο πολύ απ’ ό,τι καλπάζουν οι διάφοροι ευφάνταστοι (και όχι μόνον) άνθρωποι, που αγαπούν ή θέλουν να πλήξουν την Αγία Γραφή!
Κι αυτό τα λέει όλα!