Οι Θεόδωροι της Αρχαιότητας και οι Άγιοι Θεόδωροι του Χριστιανισμού!..

Κωδικός Πόρου: 00285-112096-3926
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 23/03/13 23:47
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112096-3926




Περιγραφή:

Οι Θεόδωροι της Αρχαιότητας και οι Άγιοι Θεόδωροι του Χριστιανισμού!..

Διαβάστε για τη ζωή και το έργο διαφόρων Θεοδώρων της αρχαιότητας, αλλά και του Χριστιανισμού, σε μία πορεία αιώνων, όπου οι άνθρωποι αυτοί καταξιώθηκαν στη μνήμη των Ελλήνων, για πολλούς και διαφόρους λόγους!.. Και κάτι ακόμη: Τι αναφέρουν για τον περίφημο δακτύλιον του τυράννου της Σάμου Πολυκράτους, που έλεγαν ότι βρέθηκε στην κοιλιά ενός ψαριού; Διαβάστε τα κείμενα!...

Άγιοι Θεόδωροι (πλατεία Κλαυθμώνος): Στη θέση της σημερινής εκκλησίας υπήρχε άλλη, παλαιότερη, μια από τις δώδεκα που, σύμφωνα με την παράδοση, ανήγειρε στην ιδιαίτερη πατρίδα της η αυτοκράτειρα Ευδοκία (+ 460). Τη σημερινή εκκλησία, προς τιμή του μάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος (;) αρχικά, ανήγειρε ο σπαθαροκανδιδάτος βυζαντινός αξιωματούχος, που είχε το δικαίωμα να φορεί λευκή τήβεννο, Νικόλαος Καλόμαλος, επειδή η προηγούμενη εκκλησία ήταν μικρή και πολύ σαθρή. Σχετική είναι η επιγραφή, που έχει εντοιχισθεί επάνω από τη δυτική κεντρική είσοδο και της οποίας, επειδή σε μερικά της σημεία είναι θραυσμένη, η ανάγνωση δεν είναι καθ' όλα βέβαιη…

Οι Θεόδωροι της Αρχαιότητας

Θεόδωρος. Όνομα ιστορικών προσώπων:

1. Ο Σάμιος. Αρχιτέκτονας, γλύπτης, χαλκοπλάστης και σφραγιδογλύφος του 6ου αιώνα π.Χ. Μόνο η υπογραφή του σώζεται στη βάση ενός χάλκινου αγάλματος που είχε κατασκευάσει και είχε ανατεθεί στην Αθηνά της Ακροπόλεως από τον Ονέσιμο (βρίσκεται στο Μουσείο της Ακροπόλεως). Λένε πως ο Θεόδωρος βρήκε πρώτος τη μέθοδο χύσεως των κοίλων χάλκινων αγαλμάτων. Μαζί με τον Σμίλιδα, ο Θεόδωρος έφτιαξε τον λαβύρινθο της Λήμνου. Κατασκεύασε επίσης τη σκιάδα της Σπάρτης, κυκλικό ίδρυμα με πέτρινο θόλο, όπου τελούσαν μουσικούς αγώνες, τον ασημένιο κρατήρα που ανάθεσε ο Κροίσος στους Δελφούς, το Ηραίον της Σάμου, που το είχε αρχίσει ο Ροίκος, την άμπελον που βρισκόταν στα περσικά ανάκτορα των Σούσων και που τα σταφύλια της αποτελούνταν από πολύτιμους λίθους θαυμάσια επεξεργασμένους, τον χρυσό κρατήρα που ανήκε επίσης στο βασιλιά των Περσών, τον περίφημο δακτύλιον του τυράννου της Σάμου Πολυκράτους, που έλεγαν ότι βρέθηκε στην κοιλιά ενός ψαριού, και τον ανδριάντα του Πολυκράτους, που ήταν διάσημος για την ομοιότητα και την εκπληκτική λεπτότητα της εργασίας. Μερικοί ισχυρίστηκαν πως υπήρχαν δύο Θεόδωροι, ο ένας εγγονός ή δισέγγονος του άλλου, αλλά η γνώμη αυτή καταρρίφθηκε από τους νεότερους ερευνητές.

2.Ο Κυρηναίος. Μαθηματικός που καταγόταν από την Κυρήνη της Βόρειας Αφρικής. Είναι άγνωστες οι χρονολογίες της γέννησης και του θανάτου του. Από το διάλογο του Πλάτωνος Θεαίτητος συνάγεται πως έμενε στην Αθήνα λίγο πριν από το θάνατο του Σωκράτη. Ήταν διδάσκαλος του Πλάτωνα στα μαθηματικά, ίσως στην Κυρήνη, την εποχή που ο τελευταίος είχε ταξιδέψει στην Αίγυπτο. Απ' αυτόν έμαθε ο Πλάτωνας τη θεωρία των ασυμμέτρων αριθμών. Στον Θεαίτητον ακριβώς, αναφέρεται πως ο Θεόδωρος απέδειξε ότι οι αριθμοί 3, 5, 7... 17 είναι ασύμμετροι (147 Δ). Από τις αποδείξεις του δεν διασώθηκε τίποτα.

3. Ο άθεος. Φιλόσοφος της Κυρήνης, που έζησε στην ελληνιστική εποχή και, ξεκινώντας από τις αρχές του Αριστίππου του Κυρηναίου, κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο σοφός δεν έχει καμία υποχρέωση να σέβεται τους περιοριστικούς νόμους που θεσπίζονται για να χαλιναγωγούν το πλήθος. Αμφισβήτησε την ύπαρξη θεότητας, στο έργο του Περί θεών. Είπε πως το συναίσθημα της φιλίας είναι απαράδεκτο για τον σοφό, που επαρκεί στον εαυτό του, και πως ο θάνατος υπέρ πατρίδος είναι ανόητος, γιατί ο σοφός δεν πρέπει να θυσιάζεται για τους άφρονες. Τον εξόρισαν από στην Αθήνα, κατέφυγε τον Πτολεμαίο και έπειτα στην Κυρήνη, απ' όπου τον εξόρισαν και γύρισε πάλι στην Ελλάδα.

4.Ο Ασιναίος.Νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 4ου αιώνα μ.Χ., μαθητής του Πορφυρίου και του Ιαμβλίχου. Από τον δεύτερο πήρε το τριαδικό σύστημα (εν, νους, ψυχή) και διαίρεσε το στοιχείο νους σε τρία επίσης (νοητόν, νοερόν, δημιουργικόν), με αποτέλεσμα να έχει πέντε στοιχεία. Έγραψε Περί ονομάτων και σχόλια στον Πλάτωνα, ιδίως στον Τίμαιον, όπου και εκθέτει τις θεωρίες του.

5. Θεόδωρος Πρισκιανός (Theodorus Priscianus). Γιατρός του 400 μ.Χ. περίπου. Υπήρξε μαθητής του Vindicianus και πιθανόν να καταγόταν και ο ίδιος από τη βόρεια Αφρική. Έγραψε ένα φαρμακευτικό εγχειρίδιο σε ελληνική γλώσσα με τίτλο Ευπόριστα, το οποίο μετέφρασε ο ίδιος στη Λατινική (Euporista). Επρόκειτο για μια συλλογή πρακτικών και ευκολοπαρασκεύαστων συνταγών για όλες τις πιθανές ασθένειες. Από το έργο αυτό σώζεται η λατινική έκδοση, με υλικό κατανεμημένο σε κεφάλαια. Το πρώτο βιβλίο αφορά τις ασθένειες των μελών του σώματος, το δεύτερο των εσωτερικών οργάνων, το τρίτο τις γυναικείες ασθένειες και το τέταρτο (Physica) τις κεφαλαλγίες και την επιληψία. Από το υλικό δεν είναι αναγνωρίσιμη κάποια ιατρική σχολή ή κατεύθυνση, την οποία ακολουθεί ο συγγραφέας, καθώς οι συμβουλές και οι συνταγές του έχουν περισσότερο πρακτικό χαρακτήρα, ενώ οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις παίζουν κι αυτές τον ρόλο τους. Η γλώσσα είναι ακριβής και σαφής, ενώ αφθονούν οι ελληνικοί ιατρικοί όροι. Το έργο προσαυξήθηκε αργότερα από κάποιον διασκευαστή με πολυάριθμες συνταγές. Tα χειρόγραφα είναι του 9ου/10ου αι. και περιέχουν και άλλα συναφή κείμενα (Πολ Κροχ Λεξ. Αρχ. Συγγρ., V. Rose, 1894., Th. Meyer, Th. Pγ. u. die mmische Medizin, 1909.)

6. Θεόδωρος Φλάβιος Μάλλιος. Ρωμαίος ύπατος του 4ου αιώνα π.Χ. Έγραψε ένα δοκίμιο Περί μέτρων και άλλα φιλοσοφικά, αστρονομικά κ.λπ. έργα.

Οι Άγιοι Θεόδωροι του Χριστιανισμού!..

Θεόδωρος. Όνομα αγίων της ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι πιο γνωστοί είναι:

1)Θεόδωρος ο Τήρων,μεγαλομάρτυρας. Καταγόταν από την Αμάσεια του Πόντου και υπηρετούσε στο τάγμα των τηρώνων (νεοσύλλεκτων) της εκεί ρωμαϊκής λεγεώνας. Έκαψε τον ειδωλολατρικό ναό της Ρέας στην Αμάσεια και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός το 297. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Φεβρουαρίου και το Σάββατο της πρώτης εβδομάδας της Μεγάλης Σαρακοστής. Ο δεύτερος αυτός γιορτασμός προστέθηκε σε ανάμνηση του θαύματος των «κολλύβων». Όπως αναφέρει η εκκλησιαστική παράδοση, ο Ιουλιανός ο παραβάτης, για να μολύνει τους χριστιανούς που νήστευαν τη Μ. Σαρακοστή, διέταξε να μολύνουν τα τρόφιμα με αίματα και ειδωλόθυτα. Τη νύχτα όμως, ο τότε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης Ευδόξιος είδε σε όνειρό του το μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο, ο οποίος του αποκάλυψε το σχέδιο του Ιουλιανού και τον συμβούλεψε να βράσει σιτάρι και να το μοιράσει στους χριστιανούς. Από τότε καθιερώθηκε να τιμάται με κόλλυβα ο άγιος Θεόδωρος το πρώτο Σάββατο της Μ. Σαρακοστής.

2) Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Το επάγγελμά του ήταν στρατιωτικός. Καταγόταν από την πόλη Ευχάιτα της Γαλατίας και υπηρετούσε στην Ηράκλεια του Πόντου. Ο Θεόδωρος κομμάτιαζε τα χρυσά και ασημένια αγάλματα των ειδώλων και μοίραζε τα κομμάτια στους φτωχούς. Όταν ο Λικίνιος (308-324) σε ένα ταξίδι του στην Ηράκλεια, έμαθε για τη δραστηριότητα αυτή του Θεόδωρου, τον πρόσταξε να προσκυνήσει τα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε γι’ αυτό και βασανίστηκε φρικτά και τελικά αποκεφαλίστηκε. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 8 Φεβρουαρίου.

3) Θεόδωρος Στουδίτης(759-826). Ηγούμενος της μονής Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη, στα χρόνια του Νικηφόρου του Α΄ (802-811) και του Λέοντα Αρμένιου (813-820). Έγινε μοναχός στη μονή Σακκουδίωνα κοντά στην Προύσα και διαδέχτηκε στην ηγουμενία το θείο του Πλάτωνα. Αντιτάχτηκε στον παράνομο γάμο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ’ γι’ αυτό και εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη (795). Όταν γύρισε από την εξορία, ανέλαβε ηγούμενος στη μονή Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη, την οποία ανέδειξε σε κέντρο πνευματικό με ακτινοβολία σε όλη την αυτοκρατορία. Το 809 εξορίστηκε για τρία χρόνια από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄, γιατί διαφώνησε σε κάποια θέματα εκκλησιαστικής τάξης, και το 813 από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ τον Αρμένιο ως υπέρμαχος της εικονολατρίας. Πέθανε εξόριστος στην Πριγκιπόννησο. Ο Θεόδωρος δε διακρίθηκε μόνο ως υπερασπιστής της εκκλησιαστικής τάξης και ως οργανωτής υποδειγματικός της μοναχικής ζωής αλλά και ως συγγραφέας. Συνέγραψε κατηχήσεις, λόγους υπέρ των εικόνων, ασκητικά συγγράμματα, επιγράμματα και ύμνους. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου.

ΠΗΓΕΣ:
1. Ιστορικό και Δημοσιογραφικό Αρχείο του γράφοντος
2. Εγκυκλοαπίδεια «Δομή»
3. Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»