Και τώρα τι θα κάνουμε;

Κωδικός Πόρου: 00285-112098-3832
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 01/03/13 20:56
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112098-3832




Περιγραφή:

Και τώρα τι θα κάνουμε;

Θα καταργήσουμε και τον ... Παυσανία, που δίδαξε επί αιώνες τα Ελληνόπουλα με τα συγγράμματά του, επειδή, σύμφωνα με έναν μεγάλο και καταξιωμένο αθηναϊκό εκδοτικό  οίκο, ο μεγάλος αυτός Περιηγητής δεν ήταν Έλληνας; Αυτό σαν απάντηση σ’ αυτούς που είπαν ότι η "Αποκάλυψη του Ιωάννη" δεν είναι ελληνικό βιβλίο επειδή την έγραψε ο Ιωάννης!!

Η σελίδα για το βιογραφικό σημείωμα του Παυσανία όπου αναφέρει επί λέξει ότι ο Παυσανίας «δεν ήταν Έλληνας».

ΟΤΑΝ πριν λίγα χρόνια ο γράφων βρέθηκε σε μία τηλεοπτική εκπομπή του κ. Κ. Χαρδαβέλλα μαζί με τον γνωστό και καταξιωμένο Έλληνα καθηγητή κ. Χρίστο Γούδη, έκπληκτος άκουσε από το στόμα του, ότι η «Αποκάλυψη του Ιωάννη» δεν είναι ελληνικό βιβλίο διότι την  έγραψε ο Ιωάννης!
Άμεση ήταν η αντίδραση του γράφοντος, λέγοντας πως ένα βιβλίο που είναι γραμμένο στα ελληνικά, μιλάει για τον ελληνισμό και περιέχει πολλά ελληνικά θέματα, είναι ελληνικό, όποιος κι αν είναι ο συγγραφέας του.
Στην επιμονή του παραπάνω καθηγητή ακολούθησε ο εξής διάλογος:
--Δεν μου λέτε , κύριε καθηγητά, τα βιβλία του Παυσανία είναι ελληνικά;
--Βεβαίως, απαντά ο καθηγητής.
--Ναι, αλλά οι Εκδόσεις «Κάκτος» λένε ότι ο Παυσανίας δεν ήταν Έλληνας! Τι θα κάνουμε τώρα, θα καταργήσουμε και τον Παυσανία επειδή δεν ήταν Έλληνας;
Σιωπή, από πλευράς του γνωστού και καταξιωμένου Έλληνα καθηγητή.

Πάντα ταύτα σαν απάντηση σ’ αυτούς που είπαν ότι η Αποκάλυψη δεν είναι ελληνικό βιβλίο επειδή την έγραψε ο Ιωάννης! Μία λογική στην οποία δεν μπορούν να μπουν σήμερα οι Έλληνες διότι ενδεχομένως να έχουμε και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις με τον Παυσανία, οπότε θα δημιουργηθεί πρόβλημα για την «ελληνικότητα» της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Εμείς επιμένουμε ότι κάθε βιβλίο που είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα και μάλιστα αναφέρεται στα ελληνικά πολιτισμικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα η Αγία Γραφή, είναι ελληνικό, όποιος κι αν είναι ο συγγραφέας του, ο οποίος, για να γράψει αυτό το βιβλίο, είναι προφανές ότι δανείστηκε κι αυτός όλα τα ελληνικά στοιχεία του περιεχομένου του βιβλίου αυτού από τον ελληνικό χώρο.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΚΑΚΤΟΣ»

Ας δούμε τώρα τι γράφει επί λέξει στο βιογραφικό σημείωμα του Παυσανία το έγκριτο εκδοτικό συγκρότημα «Κάκτος», που επί σειρά ετών προβάλλει ιδίοις εξόδοις τον Ελληνισμό, πολλές φορές κάτω από μεγάλες και αντίξοες συνθήκες:

«Ο Παυσανίας γεννήθηκε σε μια εποχή που επικρατούσε η λεγόμενη Ρωμαϊκή ειρήνη. Οι εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των ισχυρών ανδρών και φιλόδοξων στρατηγών της Ρώμης για την κατάκτηση της εξουσίας είχαν προ πολλού σταματήσει. Η τελευταία σύγκρουση στο Άκτιο (31 π.Χ.) μεταξύ του Γαΐου Οκταβιανού και του Μάρκου Αντωνίου έδωσε οριστικό τέρμα στις πολύνεκρες αυτές διαμάχες, από τις οποίες οι δυο τελευταίες διαδραματίστηκαν σε ελληνικό έδαφος, που από το 146 π.Χ. αποτελεί πλέον τμήμα της Ρωμαϊκής επικράτειας. Ο νικητής του Ακτίου Οκταβιανός Αύγουστος, που κυβέρνησε ως απόλυτος μονάρχης έως το θάνατο του (14μ.Χ.) συγκέντρωσε σταδιακά όλες τις εξουσίες στα χέρια του, διαμορφώνοντας έτσι το μέχρι τότε δημοκρατικό πολίτευμα της Ρώμης σε ηγεμονικό με αρχηγό του κράτους, υπεύθυνο για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική, τον Αυτοκράτορα.
Τον 1ο αι. μ.Χ. τα σύνορα της αυτοκρατορίας θα φθάσουν προς βορρά μέχρι το Ρήνο και τον Δούναβη, προς δυσμάς στον Ατλαντικό, προς ανατολάς στον Ευφράτη και προς το νότο θα περιλάβουν όλη την παράκτια Αφρική με αρκετό βάθος ως την έρημο και την Αίγυπτο. Η Μεσόγειος θα καταστεί πλέον «ρωμαϊκή λίμνη». Η πρώτη εικοσαετία του 2ου αι. μ.Χ. θα βρει το αχανές ρωμαϊκό κράτος να κατέχει επιπλέον τη Βρετανία, βόρεια του Δούναβη τη Δακία (Ρουμανία), νοτιοανατολικά τη Μεσοποταμία (Ιράκ) και να εκτείνεται μέχρι τις ακτές της Κασπίας.
Η ρωμαϊκή κατακτητική πολιτική έφθασε πλέον στο ανώτατο όριό της. Σκοπός των ρωμαϊκών λεγεωνών είναι στο εξής να φυλάττουν τα σύνορα της αυτοκρατορίας, ενώ στο εσωτερικό απλώνεται μια ειρήνη (pax Romana), που ευνοεί την ανάπτυξη του εμπορίου, αλλά και την καλλιέργεια του πνεύματος και των επιστημών.
Στα ευτυχισμένα αυτά χρόνια, που ήταν ελεύθερος ο καθένας να ταξιδεύει με ασφάλεια σ' όποιο μέρος του πολιτισμένου κόσμου επιθυμούσε, έζησε ο Παυσανίας. Γεννήθηκε γύρω στα 110 μ.Χ. —όταν αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Τραϊανός (98-117 μ.Χ.)— κατά πάσα πιθανότητα στη Μαγνησία του Έρμου, που κυλά τα νερά του κάτω από τους βόρειους πρόποδες του Σιπύλου, όρους της Μ. Ασίας. Δεν ήταν Έλληνας*. Προερχόταν από μια πλούσια οικογένεια συντηρητικών αρχών και με καλές σχέσεις απέναντι στους Ρωμαίους αξιωματούχους της περιοχής, η οποία φρόντισε ιδιαίτερα για τη μόρφωση του, ώστε να μάθει σωστά την αττική διάλεκτο και να μελετήσει με άνεση τους Έλληνες ποιητές, φιλοσόφους και ιστορικούς. Έχοντας πιθανώς μια μόνιμη εργασία στη βιβλιοθήκη της Περγάμου και οικονομική ευχέρεια λόγω της πατρικής του περιουσίας επιχείρησε από νέος πολλά ταξίδια στην Αίγυπτο, τη Συρία, την Παλαιστίνη, τη Ρώμη και σε άλλα μέρη της Ιταλίας, καθώς και στη νότια Μακεδονία και Θεσσαλία. Τη νότια Ελλάδα ασφαλώς θα επισκέφθηκε περισσότερες φορές, όταν συνέλαβε την ιδέα της συγγραφής της «Περιηγήσεως», αξιοποιώντας το πάθος του για τη γνωριμία αρχαίων τόπων με τους παμπάλαιους ναούς και τα σεβάσμια ιερά, τις τοπικές λατρείες και δοξασίες, τις ιστορικές μνήμες και λαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις, στις οποίες έχει ιδιαίτερη αδυναμία.

Περιηγείται και περιγράφει χωρίς όμως να ενδιαφέρεται επισταμένως για την καλλιτεχνική αξία των απειράριθμων αγαλμάτων των εγκαθιδρυμένων σε δημόσιους χώρους ή σειερά τεμένη, χωρίς να τον συγκινούν αισθητικά οι πολυπληθείς ναοί με τον πλούσιο αρχιτεκτονικό και γλυπτικό τους διάκοσμο ή έργα φημισμένων ζωγράφων της αρχαιότητας που είδε και τα οποία διατηρήθηκαν αιώνες μέχρι την εποχή του με χρώματα ανεξίτηλα στους εσωτερικούς τοίχους στοών.
Παρ' όλα αυτά ο Παυσανίας υπήρξε για τους μεταγενέστερους του πολύτιμη πηγή αφθονίας γνώσεων σχετικών με τη μυθολογία, την πολιτική ιστορία και το λαϊκό πολιτισμό, αλλά και οδηγός της αρχαιολογικής σκαπάνης στην αρχαία τοπογραφία, όταν άρχιζαν οι μεγάλες ανασκαφές στον Κεραμεικό και το Δίπυλο (1871), στην αρχαία Ολυμπία (1875),στην ακρόπολη των Μυκηνών (1876), στον Ορχομενό της Βοιωτίας (1880), στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου (1881), στην Ελευσίνα (1882), στην Ακρόπολη των Αθηνών και στην Τίρυνθα (1884), στη Μαντινεία (1887), στη Μεγαλόπολη (1890), στους Δελφούς (1892) από Έλληνες και ξένους αρχαιολόγους.
Στην Αθήνα ο Παυσανίας πρέπει να βρισκόταν το 145 μ.Χ. περίπου. (Προ 15 ετών την είχε επισκεφθεί για τρίτη φορά ο αυτοκράτορας Αδριανός και είχε εγκαινιάσει το ναό του Ολυμπίου Διός που κτίσθηκε με δικές του δαπάνες). Αποβιβάσθηκε στο λιμάνι της Ζέας (Πασαλιμάνι) αρχίζοντας την περιήγηση του από τον Πειραιά. Αφού είδε τα μνημεία του Φαλήρου και της παραλίας μέχρι τη σημερινή μικρή χερσόνησο του Αγ. Κοσμά (Κωλιάς άκρα), επέστρεψε στον Πειραιά, απ' όπου παίρνοντας το δρόμο δίπλα στα μισογκρεμισμένα Μακρά Τείχη για την Αθήνα έφθασε στο Δίπυλο και από εκεί προχώρησε στην Αγορά. Οι πληροφορίες του για τα δημόσια κτίρια και τους ναούς της υπήρξαν πολύτιμος οδηγός για τους Αμερικανούς αρχαιολόγους, που ανέσκαψαν όλη σχεδόν την περιοχή της.
Περπατώντας ανατολικά της Αγοράς και βόρεια του λόφου της Ακρόπολης, φθάνει στο χώρο του Ολυμπιείου και θαυμάζει το Παναθηναϊκό Στάδιο, που μόλις είχε ανακαινισθεί από τον Ηρώδη τον Αττικό, πλουσιότατο Αθηναίο, που τιμήθηκε στην Αθήνα με πολλά άλλα αξιώματα καθώς αυτό του «Πρώτου των Πανελλήνων» και στη Ρώμη έγινε ύπατος το 143.
Αφήνοντας την περιοχή αυτή, που έχει εξολοκλήρου ανασκαφεί από Έλληνες αρχαιολόγους, προσεγγίζει την Ακρόπολη από τη νότια κλιτύ, όπου κάνει λόγο για το τέμενος και το θέατρο του Διονύσου, δυτικότερα για το ιερό του Ασκληπιού και ανεβαίνει στα Προπύλαια προκειμένου να εισέλθει πλέον στην Ακρόπολη. Ο ιερός χώρος της αποτελεί προσκύνημα για τον Περιηγητή. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια κατά την αντίληψη του τους ναούς και τα αφιερώματα, μη ξεχνώντας και τις ιερές τελετές που τελούνταν εκεί, και έπειτα κατεβαίνοντας μιλάει για το βράχο του Αρείου Πάγου.
Η επόμενη περιοδεία του θα γίνει προς την Ακαδημία και τον Ίππειο Κολωνό βόρεια και έξω από τα κατεστραμμένα τείχη της πόλης. Μετά θα επισκεφθεί διάφορους δήμους της Αττικής μεταξύ των οποίων τον Μαραθώνα, τη Βραυρώνα, τον Ραμνούντα και την περιοχή του Ωρωπού. Αφού είδε και τη Σαλαμίνα, παίρνοντας την Ιερά Οδό έφθασε στην Ελευσίνα. Ακολουθεί λεπτομερής περιγραφή των ναών και των μνημείων της Μεγαρίδας και ο δρόμος πλέον οδηγεί τον περιηγητή μας στον Ισθμό της Κορίνθου και στη χώρα των Κορινθίων, για τους οποίους θα κάνει λόγο στο επόμενο βιβλίο, τα Κορινθιακά του.
ΤαΑττικά δημοσίευσε ο Παυσανίας περί το 150. Η περιήγηση της Αργολιδοκορινθίας έγινε γύρω στο 155 και θα συνεχισθεί με την επίσκεψη του στη Λακωνία και τη Μεσσηνία. Η συγγραφή των Κορινθιακών, Λακωνικών και Μεσσηνιακών φαίνεται ότι τελείωσε πριν το 173, αφού ο ίδιος ο συγγραφέας λέει ότι κατά το έτος αυτό γράφει τα Ηλιακά. Τα τρία αυτά βιβλία αποτέλεσαν μια ενότητα. Θα ακολουθήσει μια δεύτερη ενότητα που θα περιλάβει τα Ηλιακά (2βιβλία), Αχαϊκά και Αρκαδικά και μια τρίτη με τα Βοιωτικά και τα Φωκικά. Οι τρεις αυτές ενότητες είναι πιθανό να είδαν το φως της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μάρκου Αυρηλίου (161-180 μ.Χ.).
Ο Παυσανίας πέθανε το 180 ή ένα δύο χρόνια αργότερα. Εντούτοις πρόλαβε να εκδώσει σε μια ενότητα όλο το έργο του —έργο πραγματικά μιας ολόκληρης ζωής— ο ίδιος ή κάποιος άλλος του συγγενικού ή φιλικού περιβάλλοντος του κατά το χρονικό διάστημα της βασιλείας του Κομμόδου (180-193 μ.Χ.).
Μολονότι η Ελλάδος Περιήγησις δεν έχει λογοτεχνική αξία και το στεγνό και επιτηδευμένο ύφος του Παυσανία πολύ απέχει από τη γλαφυρότητα του λόγου των συγγραφέων της κλασικής, αλλά, και της μεταγενέστερης αρχαιότητας, εντούτοις το πλούσιο αρχαιογνωστικό υλικό που προσφέρει το κατατάσσει στα έργα εκείνα που μια ευτυχής συγκυρία διέσωσε για τη μελέτη και γνώση του εθνικού μας παρελθόντος, τόσο χρήσιμης στις ημέρες που ζούμε».

----------
* Η υπογράμμιση δική μας.