Η τεράστια κοινωνική σημασία των ... βλακών!

Κωδικός Πόρου: 00285-112148-1849
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 27/12/11 21:31
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112148-1849




Περιγραφή:

Η επαλήθευση για μια ακόμη φορά της προφητικής ρήσεως του Κυρίου, που έλεγε ότι «πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι» (Ματθ. 19, 30 Μαρκ. 10,31 Λουκ. 13, 30)! Ήρθε δηλαδή ο καιρός που οι τελευταίοι γίνονται πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι!.. Αλήθεια, πώς γίνεται αυτό στη σημερινή εποχή και ποιοι είναι εκείνοι, που επιβραβεύουν την ανοησία και την μωρία προς ίδιον όφελος για να δικαιολογηθεί και ο μεγάλος Έλληνας κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης, που έγραψε το πολυθρύλητο δοκίμιο: «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»;

«Γιατί οι Έσχατοι Έσονται Πρώτοι», ένα έργο μας που είναι βασισμένο πάνω στον φιλοσοφικό στοχασμό του μεγάλου Έλληνα Κοινωνιολόγου, Ευάγγελου Λεμπέση (1904-1968), που βλέπουμε στην κορυφή του άρθρου μας, για τους βλάκες, που σηματοδότησε έναν νέο φιλοσοφικό τρόπο σκέψεως στα κοινωνικά δρώμενα της ελληνικής κοινωνίας.

Όταν διάβασα για πρώτη φορά το δοκίμιο του μεγάλου Έλληνα κοινωνιολόγου Ευάγγελου Λεμπέση με τίτλο: «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», δεν πίστευα ότι ο άνθρωπος αυτός θα είχε τόσο δίκιο στην εποχή μας. Δεν πίστευα, δηλαδή, ότι ο άνθρωπος αυτός θα γινόταν τόσο προφητικός και τόσο επίκαιρος με όλα όσα έγραψε «περί βλακείας». Ότι θα δικαιωνόταν τόσο πολύ και θα μας έκανε όλους τόσο υπερήφανους, ακόμη κι αν εμείς οι κοινοί θνητοί δεν έχουμε το I.Q. (τεστ ευφυΐας, δηλαδή) κάποιων περίεργων ανθρώπων, που βαπτίζονται «έξυπνοι» και «ευφυείς» από ορισμένους, προς ίδιον όφελος!
Ο Ευάγγελος Λεμπέσης δεν ήταν τυχαίος άνθρωπος. Το επισημαίνουν, άλλωστε, όλοι εκείνοι που έχουν αναλάβει την διάδοση του εκπληκτικού έργου του μεγάλου αυτού διανοητή! Κι όπως διαβάζουμε μέσα στο διαδίκτυο από τις εκδόσεις «Τα Καλώς Κείμενα», εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα μεγάλο διανοητή ή έναν απλό στοχαστή, αλλά και με ένα μεγάλο και κοφτερό μυαλό, ένα ανήσυχο πνεύμα:
«Τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά τον θάνατό του, ο Ευάγγελος Λεμπέσης εξακολουθεί να αποτελεί προσωπικότητα που συγκεντρώνει τη βαθύτατη εκτίμηση και θαυμασμό των μεγαλύτερων σε ηλικία, χωρίς παρά ταύτα να παύει να εκπλήσσει, να εντυπωσιάζει και να συναρπάζει τους νεώτερους ανθρώπους που έχουν την ευκαιρία να εντρυφήσουν στο έργο του.
Το κοφτερό, ανήσυχο και ασυμβίβαστο πνεύμα του, η ικανότατη πένα του και ο αμείλικτος λόγος του, που προκαλούσαν σχόλια και αναταραχή στην εποχή της ακμής του, παρέδωσαν έργα που σήμερα είναι επίκαιρα περισσότερο από ποτέ, καθώς προσδιορίζουν και εικονογραφούν την εποχή μας, ταραγμένη, προβληματισμένη, ίσως και παραπαίουσα... απαράλλαχτη με την τότε.
Ο Ευάγγελος Λεμπέσης χάρισε στην επιστήμη και τη διανόηση απαράμιλλης αξίας, βαθύτατης ανάλυσης και μοναδικής οξύνοιας έργα, με κυρίαρχη ίσως στην συνείδηση και την εκτίμηση των αναγνωστών του την μελέτη του «Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ ΕΝ ΤΩ ΣΥΓΧΡΟΝΩ ΒΙΩ, 1941», λόγω της εύστοχης επιλογής και της εκπληκτικής ανάλυσης του θέματος, συμπληρωμένη από την ισάξια απάντησή του στα ποικίλα σχόλια γύρω από αυτήν, με τον τίτλο «DE IMBECILLITATE», που όμως συντροφεύει ισάξια (ή, όπως ο ίδιος πίστευε, υπερβαίνει κατά πολύ) πλήθος άλλων βιβλίων, μελετών, αρθρογραφίας κ.ά., που θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε υπό μορφή έντυπης ή ηλεκτρονικής έκδοσης...».
Δύσκολη η γλώσσα του για τους σημερινούς Έλληνες, ιδίως τους νέους, αλλά θα τολμήσω να υπογραμμίσω κάτι, που έλεγε η μεγάλη αυτή μορφή: «Θα έπρεπεν ίσως, εκ λόγων ευγνωμοσύνης προς τους αποτελούντας το θέμα της παρούσης μελέτης δυνάστας της ανθρωπότητος ν’ αφιερωθή αύτη εις αυτούς. Εκ λόγων δικαιοσύνης όμως αφιερούται –και ουκ επ’ ελάχιστον, προς διδαχήν των – εις τους δυναστευομένους: δηλονότι εις τους ευφυείς»!..

ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Είναι αλήθεια, ότι η πολυσχιδής προσωπικότητα και η τεράστια παιδεία του Ευάγγελου Λεμπέση, όπως επισημαίνουν οι παραπάνω Εκδόσεις, εκφράστηκαν ποικιλοτρόπως: είτε μέσω της αρθρογραφίας, είτε της διδασκαλίας, είτε της συγγραφής. Ο λόγος του αμείλικτος και δριμύς, κάποτε σκληρός, ωστόσο η αλήθεια και η τεκμηρίωση της κρίσης του δεν άφηναν αμφιβολίες για την ορθότητα των λεγομένων του.
Αληθές είναι επίσης, ότι έγραφε πότε-πότε θεατρικές κριτικές (στην εφημερίδα «Ν. Ημέρα») με το ψευδώνυμο Π. Θνητός. Μερικές από αυτές έχουν παραμείνει αλησμόνητες και για τη γνώση του θεάτρου που τον χαρακτήριζε αλλά και για την «μέχρις αίματος» μαστίγωση όσων, κατά τη γνώμη του, δεν έπαιζαν θέατρο αλλά περιέπαιζαν το κοινό.
« Η αναζήτηση στο αρχείο του έχει μέχρι στιγμής αποδώσει πενιχρά ευρήματα, ωστόσο μπορούμε να αναφερθούμε στην κριτική του για την «Κυρία με τας Καμελίας», στην οποία κατακεραυνώνει τον ατυχή θίασο (σχεδόν στο σύνολό του) για το αποτέλεσμα της θεατρικής παράστασης...»!
Και να ήσαν μόνον αυτά; Θα δούμε πολλά και σημαντικά αποκαλυπτικά δημοσιεύματα της μεγάλης και θρυλικής αυτής μορφής…

ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ..

Κάθομαι πολλές φορές και αναλογίζομαι τι θα έγραφε σήμερα αν ζούσε ο Ευάγγελος Λεμπέσης με όλα όσα έβλεπε να διαδραματίζονται στην πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και γενικότερα στην κοινωνική ζωή του τόπου.
Τι θα έγραφε αν διάβαζε, για παράδειγμα, ότι (συμπαθείς, κατά τα άλλα) συνάνθρωποί μας, αλλά με διανοητική καθυστέρηση, που θα έπρεπε να περιβάλλονται με ειδική φροντίδα αγάπης της ίδιας της πολιτείας, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τηλεοπτικές εκπομπές ή επιβάλλονται από διάφορα ΜΜΕ σε ψηφοδέλτια πολιτικών σχηματισμών, μόνο και μόνο χάριν του λεγόμενου «χαβαλέ» ;
Τι θα έγραφε αν διάβαζε, για παράδειγμα, ότι διάφορες δεσποινίδες (της κρατικής τηλεόρασης, παρακαλώ!), που το μόνο προσόν που διαθέτουν είναι η ωραία κορμοστασιά τους, κυριαρχούν στα τηλεοπτικά δρώμενα της σημερινής εποχής και την ίδια στιγμή αποκαλύπτονται συγκλονιστικά στοιχεία για την ιδιωτική τους ζωή, που γίνεται πλέον δημόσιο θέαμα, λόγω των πολλών ενασχολήσεων των χειλέων τους; [Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο δημοσίευμα της ιστοσελίδας «Kolonaki-Press” με τίτλο: «Οι δεσποινίδες της κρατικής τηλεόρασης και οι … «βεντούζες»].
Τι θα έγραφε αν διάβαζε, για παράδειγμα, ότι διάφοροι πολιτικοί ή νομαρχιακοί σύμβουλοι της από δω μεριάς, ενώ μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τηλεοπτικές εμφανίσεις τους, τονίζοντας υποκριτικά την σημασία των παραδοσιακών δομών της ελληνικής κοινωνίας (θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια), την ίδια στιγμή γίνονται η χλεύη της ελληνικής κοινωνίας, αφού επιβραβεύουν με την παρουσία τους τις εκπομπές που θεοποιούν το σεξ, την ανοησία και την βλακεία;
Τι θα έγραφε αν διάβαζε, για παράδειγμα, ότι πολιτικοί τους οποίους τιμήσαμε με την ψήφο μας για να μας εκπροσωπούν επάξια, την ίδια στιγμή ενταφιάζουν εκείνους που μιλούν για Ελλάδα και Χριστό;
Περιττό να πούμε, ότι πολλά από όλα αυτά θα τα δείτε στη μελέτη μας, που γράψαμε για σας και η οποία φέρει τον τίτλο: «ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΟΙ», που είναι βασισμένη στο έργο του Ευάγγελου Λεμπέση και θα τεθεί σε κυκλοφορία μόλις λάβουμε την έγκριση από τους πνευματικούς κληρονόμους του Ευάγγελου Λεμπέση.
Την παραπάνω μελέτη την τελειώνουμε με ένα χιουμοριστικό στιγμιότυπο, που έζησε ο γράφων στα παιδικά του χρόνια, όπου ο μακαρίτης –σήμερα- πατέρας του, Παναγιώτης Ανδρέου Σακκέτος, ταχυδρομικός διανομέας της περιοχής Δάφνης Καλαβρύτων, μια μέρα βρήκε στο έδαφος ένα τραυματισμένο πουλί (μπούφο). Το πήρε με στοργή και το έβαλε μέσα στον ταχυδρομικό του σάκο για να το πάει στο γιατρό της Δάφνης, αλλά στο δρόμο, όποιον συναντούσε, του έδειχνε τον μπούφο και τον ρωτούσε αν γνωρίζει τι πουλί είναι. Όσοι δεν γνώριζαν τους απαντούσε με περιπαικτική διάθεση:
-- Όποιος δεν γνωρίζει τι είναι αυτό το πουλί, είναι μπούφος!..

Ελπίζω να μη χάλασα κι εγώ την πιάτσα με το αντικείμενο, που θέλησα ν’ ασχοληθώ, όπως για παράδειγμα με ένα έργο, που έρχεται να «αντικαταστήσει» το έργο του Έρασμου με τίτλο: «Μωρίας Έπαινος», που εκδόθηκε το 1509, αλλά που εμείς ασχοληθήκαμε μονάχα με τους Έλληνες – και μόνον με τους Έλληνες!..