Η αλήθεια για τις ταυτότητες!..

Κωδικός Πόρου: 00285-112194-246
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 28/04/11 16:38
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Διάφορα Άρθρα, 00285-112194-246




Περιγραφή:

Η αλήθεια για τις ταυτότητες!..

Με αφορμή το σάλο που έχει ξεσηκωθεί, σχετικά με το θέμα της «Κάρτας του Πολίτη» ας διαβάσουμε τι γράφαμε στο παρελθόν!.. Πώς και γιατί ο Έλληνας απ’ τα πανάρχαια χρόνια επιθυμούσε – και επιθυμεί- την δική του ταυτότητα, που λαμβάνει σάρκα και οστά με την συνταγματική επιταγή, όπου ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τα πιστεύω του!..


 

Η έκκληση που απηύθυνε η Ιερά Μητρόπολις Αιγιαλείας και Καλαβρύτων για την συγκέντρωση υπογραφών για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες των Ελλήνων πολιτών, έχοντας ως εικόνα τον Ιησού Χριστό να δακρύζει αντικρίζοντας την Ελλάδα!..

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια ο Έλληνας δέχεται πάρα πολλές πιέσεις ή αναγκάζεται να αποδεχθεί θέσεις και ιδέες που έρχονται σ’ αντίθεση με τα πιστεύω και τα ιδεώδη του. Θέσεις και ιδέες που κατέκτησε ο ίδιος με επίπονους αγώνες μέσα στους αιώνες χύνοντας ποταμούς αίματος και θυσιάζοντας την ίδια την ζωή του, αφού τα πάντα είχαν να κάνουν με την ελευθερία του.
Βεβαίως, είτε το θέλουμε είτε όχι, οι κοινωνίες των πολιτών άλλαξαν και αλλάζουν ή μεταμορφώνονται συνεχώς. Μαζί τους αλλάζουν και πολλές ιδέες ή αντιλήψεις σε πολλά θέματα που απασχολούν την σύγχρονη κοινωνία. Ποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πιστέψει προ ολίγων μόλις ετών ότι η Ελλάδα των Ελλήνων πολιτών θα πλημμύριζε από αλλοδαπούς και θα είχαμε την Ελλάδα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, πως οι ομοφυλόφιλοι θα είχαν το δικαίωμα της συμβιώσεως και του πολιτικού γάμου ή πως οι γυναίκες θα έθεταν θέμα καταργήσεως αιωνίων παραδοσιακών θεσμών, όπως για παράδειγμα το άβατον του Αγίου Όρους!
Πέρα από κάθε πολιτική ή πολιτειακή αντίληψη, που είναι αναφαίρετο δικαίωμα καθενός, θα επιχειρήσουμε να απαριθμήσουμε ορισμένες από αυτές τις αλλαγές, που δρομολογήθηκαν ή έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία 25 χρόνια, ιδίως μετά το 1981, όπου το πολιτικό κλίμα έφερνε πολλές αλλαγές σε νοοτροπίες και αντιλήψεις, που για αιώνες οι Έλληνες είχαν βιώσει και είχαν ζήσει στον τόπο αυτό.
1. Ο χωρισμός της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Κράτος.
2. Η θέσπιση του πολιτικού γάμου και μάλιστα ως υποχρεωτικού για όλους τους Έλληνες.
3. Η τροποποίηση των διατάξεων του οικογενειακού δικαίου σε θέματα απιστίας (μοιχείας), διαζυγίων κλπ.
4. Η παραχώρηση της μοναστηριακής περιουσίας στο ελληνικό Κράτος.
5. Η κατάργηση του ράσου ως διακριτικού ενδύματος των κληρικών.
6. Η υπαγωγή των κληρικών στις διατάξεις του Αστικού Κώδικα περί γάμου και διαζυγίου, που ισχύουν για λαϊκούς.
7. Η αμφισβήτηση της αρχής της αγαμίας των επισκόπων, η οποία ισχύει από αιώνων και σε πανορθόδοξο επίπεδο.
8. Η εφαρμογή ορίου ηλικίας στους Μητροπολίτες και μάλιστα από του 65ου έτους της ηλικίας των.
9. Η δημιουργία προϋποθέσεων για την καύση των νεκρών.
10. Η πλήρης κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών κειμένων, τα οποία διέσωσε η Εκκλησία, από το πρωτότυπο στα Γυμνάσια.
11. Η υποβάθμιση των αρχαίων ελληνικών και των ανθρωπιστικών γραμμάτων στα Λύκεια.
12. Η επιβολή του μονοτονικού συστήματος στην ορθογραφία της ελληνικής γλώσσας.
13. Η τροποποίηση του περιεχομένου της διδασκαλίας των θρησκευτικών στην Δημοτική και Μέση Εκπαίδευση.
14. Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων, που είχε σαν αποτέλεσμα των θάνατο 200-300.000 αθώων παιδιών κάθε χρόνο!
15. Η αποκλειστική χρησιμοποίηση των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως σε σκοπούς αντίθετους προς το έργο της Εκκλησίας ή των παραδοσιακών θεσμών του Γένους μας.

Και σαν να μη μας έφταναν όλα αυτά, μας ήρθε και το θέμα των ταυτοτήτων με την υποχρεωτική – και όχι προαιρετική- απάλειψη του θρησκεύματος των Ελλήνων πολιτών από τις ταυτότητές των!

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Εάν κάποιος θελήσει να ψυχογραφήσει τον Έλληνα, αλλά και κάθε άλλο πολίτη σ’ αυτόν τον κόσμο, θα δει ότι η φυσική ταυτότητά του, που δεν είναι άλλη από την προσωπικότητά του, εκείνη τον έκανε «αναγνωρίσιμο» παντού. Και δεν μιλάμε μόνο σε καθημερινό επίπεδο, όπου οι πάντες έχουν την δική τους αναγνωρισιμότητα. Είναι τόσο έντονη η επιθυμία του ανθρώπου να δηλώνει την ταυτότητά του, ώστε ακόμη και στην πέραν του τάφου ζωή, όπως στα νεκροταφεία, εκεί δηλαδή που οι άνθρωποι αναπαύονται αιωνίως ή κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, υπάρχει η πλάκα της σιωπής, ένα είδος ταυτότητας δηλαδή, που κάνει τον κεκοιμημένο αναγνωρίσιμο: «Όνομα, Επώνυμο, ηλικία, τόπος γεννήσεως κλπ». Ο ίδιος ο σταυρός που βρίσκεται επάνω στο μνήμα του δηλώνει και το θρήσκευμά του, ότι δηλαδή είναι χριστιανός!
Όπως αντιλαμβανόμαστε, ο άνθρωπος από την ώρα που θα γεννηθεί μέχρι την ώρα που θα εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, επιθυμεί να έχει την πλήρη ταυτότητά του για χίλιους μύριους λόγους: κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς κλπ. Δεν επιθυμεί, ασφαλώς, έναν αριθμό, όπως επιθυμεί η νέα τάξη πραγμάτων, ή ένα «μικροτσίπ» στο χέρι του σαν τα άκακα ζώα που τα σφραγίζουν λίγο πριν τα πάνε στο σφαγείο. Επιθυμεί να είναι αυτό που είναι και γι’ αυτό το λόγο έχυσε ποταμούς αίματος, ώστε να αποκτήσει την ανεξαρτησία του και την προσωπική ταυτότητά του!
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε κάθε καινούργια γνωριμία που κάνει ο άνθρωπος, ζητάει να μάθει την ταυτότητα του άλλου: «Πούθε είσαι, βρε παιδί; Πούθε κρατάει η σκούφια σου; Από ξένο μέρος ή απ’ αλαργινό χωριό; κλπ.».
Αυτός και ο λόγος που η Ορθόδοξη Ελλάδα έμεινε αναπόσπαστα δεμένη με τις πνευματικές της ρίζες από τον Όμηρο μέχρι τον Πλάτωνα, από τους αλεξανδρινούς μέχρι τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, από τους βυζαντινούς χρόνους μέχρι τους Έλληνες, που πήγαν στη Δύση, από το δημοτικό τραγούδι μέχρι τον Διονύσιο Σολωμό και από την ηρωϊκή γενιά του 1940 μέχρι τον Γεώργιο Σεφέρη και τον Οδυσσέα Ελύτη.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Για όσους δεν έχουν εντρυφήσει στην ελληνική γραμματεία, η ταυτότητα, από σημασιολογικής πλευράς σημαίνει το να είναι δύο πράγματα τα ίδια, η απόλυτη ομοιότητα ή ισότητα μεταξύ δύο πραγμάτων ή όλα τα μόνιμα και θεμελιώδη χαρακτηριστικά ενός ατόμου, πράγματος ή συνόλου, τα οποία αποτελούν την ατομικότητά του, αυτά δηλαδή που δημιουργούν την μοναδικότητά του ή το διαφοροποιούν από τα άλλα και επιτρέπουν την αναγνώρισή του ως τέτοιου (1).

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Αν όλα αυτά, όμως, έχουν να κάνουν με την ετυμολογία του όρου «ταυτότητα», στη φιλοσοφία, ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε πολύ, για τον χαρακτηρισμό μιας από τις θεμελιώδεις αρχές της λογικής· της αρχής της ταυτότητας.
Η αρχή αυτή, με την απλή διατύπωση που της έδωσε ο Αριστοτέλης, αντιτιθέμενος κυρίως στη φιλοσοφία του Ηράκλειτου, στο 4o βιβλίο του έργου του Μετά τα φυσικά, εξέφραζε τον αναγκαίο ορισμό και ταυτότητα με τον εαυτό του κάθε περιεχομένου της νοητικής εμπειρίας μας, τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα αυτό θα εξακολουθούσε να είναι αντικείμενο της σκέψης μας. Με την έννοια αυτή, η αρχή της ταυτότητας διακρινόταν σαφώς στην αριστοτελική λογική από την άλλη θεμελιώδη λογική αρχή της αντίφασης, η οποία –βεβαιώνοντας ότι είναι λογικά αδύνατο να αποδοθούν συγχρόνως και από την ίδια άποψη αντίθετα κατηγορήματα στο ίδιο αντικείμενο– τοποθετούσε την αναγκαστική ισχύ της όχι στη λογική (νοητική) των ενιαίων και ατομικών περιεχομένων της νοητικής μας αντίληψης (όπως η αρχή της ταυτότητος), αλλά στη λογική (διανοητική) της κατηγορηματικής σύνδεσης της κρίσης ως σύνθεσης ονομάτων, από τα οποία το ένα έχει τη θέση υποκειμένου και το άλλο κατηγορουμένου. Η ουσιαστική αυτή διαφορά –που εκφράζεται σαφέστατα και στο γεγονός ότι η αρχή της αντίφασης επιβάλλει να διαλέξουμε ανάμεσα στην κατάφαση (το Α και Β) και στην άρνηση (το Α είναι μη-Β), χωρίς ωστόσο να διασαφηνίζει τι να διαλέξουμε, ενώ η αρχή της ταυτότητας δεν προσφέρει γενικά καμιά εναλλακτική απάντηση, αλλά εκφράζει μία ακόμα πιο θεμελιώδη προϋπόθεση του σκέπτεσθαι γενικά– εξαφανίστηκε σχεδόν εντελώς στη μεσαιωνική επανεξέταση της αριστοτελικής λογικής, όταν οι δύο αρχές ταυτίστηκαν σε ένα και μόνο principium, identitatis et contradictionis (αρχή ταυτότητας και αντίφασης) που εκφραζόταν με τον τύπο «το Α είναι Α και δεν είναι μη-Α». Στην κατηγορική αυτή μορφή (Α είναι Α), που δεν της ήταν σύμφυτη, η αρχή της ταυτότητας κατέληγε σε απλή ταυτολογία, που δικαιολόγησε τις έντονες επικρίσεις που διατύπωσαν εναντίον των μεσαιωνικών αυτών διατυπώσεων οι διαλεκτικοί φιλόσοφοι και κατά πρώτο λόγο ο Φίχτε και ο Χέγγελ.(2)

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Βεβαίως, ο όρος «ταυτότης» λαμβάνει και άλλες προεκτάσεις στον χώρο της Επιστήμης, όπως για παράδειγμα, στα Μαθηματικά (3), αλλά και σε άλλους κοινωνικούς χώρους όπως η ίδια η Εκκλησία. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (4), για παράδειγμα, στην προς Ευστάθιον επιστολή του περί της Αγίας Τριάδος λέει ότι «ουκούν η της ενεργείας ταυτότης επί πατρός τε και υιού και αγίου πνεύματος» (5), ενώ ο Αθανάσιος σε μία επιστολή «περί των γενομένων εν τη Αριμίνω της Ιταλίας και εν Σελευκεία της Ισαυρίας συνόδων» θυμίζει κάτι που μας κάνει να προβληματιζόμαστε με την όποια λογική διαθέτει ο καθένας μας: «αλλά ταυτότης αν λεγχθείη άνθρωπος γουν ανθρώπω όμοιος λέγεται ου κατά την ουσίαν, αλλά κατά το σχήμα και τον χαρακτήρα» (6).
Για να είμαστε ειλικρινείς, πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας κάνουν αναφορά στον όρο «ταυτότης» (7), ενώ η Εκκλησία μας έδωσε την δυναμική διάσταση του θέματος της ταυτότητος με το γνωστό θέμα που ανέκυψε τα τελευταία χρόνια με το θέμα των πολιτικών ταυτοτήτων.

ΠΑΝΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ...

Είναι αλήθεια ότι το θέμα των ταυτοτήτων δεν ξεκίνησε με την κυβέρνηση Κ. Σημίτη, όπως ισχυρίζονται πολλοί, αλλά υλοποιήθηκε υπό της κυβερνήσεώς του.
«Κρατάει χρόνια αυτή κολόνια», που λέει ο λαός μας και θα εξηγήσουμε γιατί:
Όποιος διαβάσει το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Εμμανουήλ Καλύβα, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής: «ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ: Γιατί είναι απαράδεκτες» (8), θα διαπιστώσει πώς και γιατί υπήρξε ένας ολόκληρος μαραθώνιος πολιτικών συζητήσεων με κοινοβουλευτικούς, αλλά και εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες ώστε να φθάσουμε στο θέμα που κατέληξε με την έκδοση νέων πολιτικών ταυτοτήτων χωρίς αναγραφή του θρησκεύματος των Ελλήνων πολιτών.
Βεβαίως, εις το προαναφερθέν βιβλίο, γίνεται μνεία για τις προκλήσεις της νέας ταυτότητας και πώς αυτή αποτελεί απειλή για την πίστη, το άτομο, το πρόσωπο και το Έθνος.
Εάν συνοψίσουμε τα στοιχεία θα δούμε ότι οι νέες ταυτότητες είναι ασυμβίβαστες με την πίστη, ενώ υπάρχει και η θεολογική πλευρά του θέματος.
Πιο συγκεκριμένα θα διαβάσουμε:
1. Τα απαράδεκτα, άδηλα και κρύφια των προδιαγραφών των ταυτοτήτων.
2. Την μαγνητική λωρίδα της ταυτότητας με ΕΚΑΜ και 666.
3. Πώς το 666 είναι τελείως απαράδεκτο στο BAR CODE και πώς τίθεται ως χάραγμα του Αντιχρίστου.
4. Πώς το 666, που είναι η ταυτότητα του Αντιχρίστου, επιβάλλει την δουλεία στο Θηρίο των Βρυξελλών.

Ο συγγραφεύς του παραπάνω βιβλίου υποστηρίζει ότι οι νέες ταυτότητες είναι απαράδεκτες διότι είναι έκνομες, αντισυνταγματικές και παραβιάζουν την ελευθερία του ατόμου και της θρησκευτικής συνειδήσεως των χριστιανών, ενώ υπάρχει και η νομική πλευρά του θέματος, αφού μιλάμε για αστυνόμευση της ιδιωτικής ζωής του ατόμου και την δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων. Μιλάει για κατάργηση του προσώπου και αποκτήνωση ή ρομποτοποίηση του ανθρώπου, αντισυνταγματική παραβίαση της θρησκευτικής συνειδήσεως των Χριστιανών, αντισυνταγματική διάκριση των πολιτών, προβλεπόμενη δακτυλοσκόπηση ή χάραγμα στο χέρι και πώς οι νέες ταυτότητες αποτελούν αντιευρωπαϊκό τριτοκοσμικό εκσυγχρονισμό.
Λέει πως οι νέες ταυτότητες είναι απαράδεκτες διότι αποτελούν απειλή για την ασφάλεια του ατόμου και του Έθνους, αφού γίνεται παρακολούθηση, εντοπισμός και εξόντωση του ατόμου, υπάρχει κίνδυνος ασφαλείας του Έθνους και μία υπερδικτατορία του Αντιχρίστου.

Η ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΟΣ

Είναι αλήθεια ότι με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες δεν παραβιάζεται, αλλά εκφράζεται η ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως και πως είναι ανυπόστατη η κατηγορία περί δήθεν παραβιάσεως της ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως με την αναγραφήν του θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Το πώς προέκυψε, ασφαλώς, το θέμα είναι γνωστόν, αφού υπάρχουν ορισμένες θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα, όπως, για παράδειγμα, οι εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες μας, που κατάφεραν να ασκήσουν αποτελεσματικές πιέσεις σε όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της Ελλάδος με την σύμπραξη Ρωμαιοκαθολικών και Χιλιαστών, που δεν επιθυμούσαν αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Και να ήταν μόνον αυτοί; Ήλθαν από κοινού και οι -πληρωμένοι ή μη- κονδυλοφόροι, που υπερεκόντισαν σε ιδέες κι αυτούς ακόμη τους αρνητές των παραδοσιακών ελληνικών ταυτοτήτων. Δεκάδες ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες δημοσιεύματα, δηλώσεις στις εφημερίδες, ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (9), ειδικά άρθρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (10) και τόσα άλλα!..

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία, η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες είναι νομική και συνταγματική επιταγή, αφού υπάρχει διασάφηση των όρων «θρησκεία-θρήσκευμα», «θρησκεύειν-θρησκευτικός-θρησκευτικότης» κλπ.
Εύλογη είναι, λοιπόν, η απορία, πώς είναι δυνατόν ορισμένοι να επιθυμούν την απάλειψη του θρησκεύματος από τις ελληνικές ταυτότητες όταν είναι γνωστόν, ότι η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες είναι νόμιμη και σύμφωνη με τις διεθνείς Συμβάσεις και τα Ευρωπαϊκά Συντάγματα. Άλλωστε υπάρχουν Συμβάσεις που συνάδουν με το πνεύμα αυτό, όπως για παράδειγμα:
1. Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου της 10ης Δεκεμβρίου 1948, Άρθρο 18 και 19 (11)
2. Το Διεθνές Σύμφωνο περί Ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων της 19ης Δεκεμβρίου 1066, Άρθρο 18 και 19 παρ. 1-4 και 1-3 (12)
3. Η Διεθνής Σύμβασις καταργήσεως φυλετικών Διακρίσεων της 7ης Μαρτίου 1966, Άρθρο 2 και 1 α-ε (13)
4. Η Σύμβασις δια την προάσπισιν των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών της 4ης Νοεμβρίου 1950, Άρθρο 9 και 1-2 (14)

Πέραν όλων αυτών υπάρχει και η Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως – Μάαστριχτ, που δεν αποκλείει την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες!
Αλλά και αν κάποιοι θελήσουν να τα αρνηθούν όλα αυτά, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι κανένα Ευρωπαϊκό Σύνταγμα δεν απαγορεύει την απλή αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες!
Μετά από όλα αυτά διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν να παραβιάζεται η ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως με την απλή αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες (15) ή πώς είναι δυνατόν να παραβιάζεται η θρησκευτική ελευθερία των θρησκευτικών μειονοτήτων της Ελλάδος, όταν είναι γνωστόν ότι απολαμβάνουν όλων των προνομίων των Ελλήνων πολιτών.

ΟΙ ΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ

Κακά τα ψέματα!.. Με τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες των Ελλήνων πολιτών εγκυμονούνται οι παρακάτω κίνδυνοι για την Ελληνική Φυλή:
1. Αλλοίωση της εθνικοθρησκευτικής συνειδήσεως, που έρχεται σε αντίθεση με τον Συνταγματικό μας Χάρτη, αφού το άρθρο 3 του Συντάγματος της Ελλάδος προβλέπει ως επικρατούσα θρησκεία της Ελλάδος αυτής της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας μας.
2. Δίδεται πλαστή εικόνα ότι η Ορθοδοξία δεν αποτελεί πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αλλά μία μειοψηφία Ήδη με την πρόταση αναθεωρήσεως του Συντάγματος που γίνεται αυτό τον καιρό στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, η Αξιωματική Αντιπολίτευση πρότεινε ώστε επικρατούσα θρησκεία να είναι εκείνη που είναι αριθμητικώς μεγαλύτερη. Πώς θα γίνει, λοιπόν, αυτό εάν δεν αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες;
3. Προοδευτικά, αλλά σταθερά, προωθείται ο χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους.
4. Βαθμιαία καταργούνται όλα τα θρησκευτικά σύμβολα και οι ιερές εικόνες από δημόσιους χώρους και αίθουσες (Σχολεία, Δικαστήρια κλπ).
5. Μελλοντικά καταργείται ο εκκλησιασμός και η Θεία Κοινωνία των μαθητών.
6. Οι αιρετικοί πάσης φύσεως και χρώματος διεισδύουν όχι μόνο στα άδυτα της Ορθοδοξίας, αλλά και αυτού του Κράτους προς διαστρέβλωση παντός ελληνο-ορθοδόξου στοιχείου.
7. Βαθμιαία θα γίνει ο αποχριστιανισμός των Ελλήνων και η αποορθοδοξοποίηση της Ελλάδος
8. Θα πραγματοποιείται αντιποίηση ακόμη και θρησκευτικών αξιωμάτων χάριν του ελεύθερου προσηλυτισμού κλπ
9. Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θα δεν είναι πλέον Έλλην Ορθόδοξος Χριστιανός που θα ορκίζεται στο Ελληνικό Σύνταγμα αλλά ο οποιοσδήποτε αλλοδαπός πολίτης που θα δηλώνει «Έλληνας πολίτης».

ΤΑ ΣΥΛΑΛΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, τα εθνικοθρησκευτικά συλλαλητήρια υπέρ της διατηρήσεως των παραδοσιακών ταυτοτήτων και κατά των νέων ταυτοτήτων, που προώθησαν όλες σχεδόν οι μεταπολιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά που ολοκλήρωσε αυτή του κ Κώστα Σημίτη, με υπουργό Δικαιοσύνης όχι έναν κοινοβουλευτικό, αλλά εξωκοινοβουλευτικό άνδρα, όπως τον πανεπιστημιακό – και τέως πρύτανη- κ Μιχ. Σταθόπουλο (16).
Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν να διοργανωθούν υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος δύο παλλαϊκά συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα με ομιλητή τον ίδιο τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Χριστόδουλο, ενώ η λίστα με την υπογραφή πάνω από τρία εκατομμύρια Ελλήνων ενηλίκων πολιτών, που ζητούσαν την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες «πετάχθηκε στον κάλαθο των αχρήστων» από τον –τότε- Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ Κωστή Στεφανόπουλο!..
Ένα ερώτημα μόνο σ’ αυτούς που πρωταγωνίστησαν για την μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες των Ελλήνων πολιτών:
Εάν ο Άγγελος Έβερτ (πατέρας του γνωστού πολιτικού ανδρός της Νέας Δημοκρατίας Μιλτιάδη Έβερτ) δεν έδινε τις πλαστές ταυτότητες στους εβραϊκής καταγωγής Αθηναίους πολίτες, θα είχαν σωθεί από το Ολοκαύτωμα των Γερμανών, που εισέβαλαν στην Ελλάδα (17), ή θα είχαν εξοντωθεί όπως οι ομόφυλοί τους στην Θεσσαλονίκη (18), που τους αποδεκάτισε την ίδια εποχή ο αρχιναζιστής και αιμοσταγής δήμιος Μαξ Μέρντεν;
Απλό το ερώτημα ή – αν θέλετε- το παράπονο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: η / ταυτότης, -ητος, ΝΜΑ [ταυτόν]· το να είναι δύο πράγματα τα ίδια, η απόλυτη ομοιότητα ή ισότητα μεταξύ δύο πραγμάτων (α. «διαπιστώθηκε ταυτότητα απόψεων»· β. «ταυτότητι σημασίας», Ευστ.)· || (νεοελλ.) 1. όλα τα μόνιμα και θεμελιώδη χαρακτηριστικά ενός ατόμου, πράγματος ή συνόλου, τα οποία αποτελούν την ατομικότητά του, δημιουργούν τη μοναδικότητά του, τό διαφοροποιούν από τα άλλα και επιτρέπουν την αναγνώρισή του ως τέτοιου (α. «δεν εξακριβώθηκε ακόμη η ταυτότητα τού δράστη»· β. «βρίσκονται σε αναζήτηση τής εθνικής τους ταυτότητας»)· 2. έγγραφο που έχει εκδοθεί αρμοδίως ως αποδεικτικό τού ονόματος, τού επωνύμου, τού πατρωνύμου και ορισμένων στοιχείων τού κατόχου του, όπως ηλικία, φύλο, επάγγελμα κ.ά. και ειδικότερα δελτίο το οποίο εκδίδεται από τις αστυνομικές αρχές και το οποίο περιέχει, υποχρεωτικά, πλήρη ληξιαρχικά, δημοτικά και εκλογικά στοιχεία, το θρήσκευμα, φωτογραφία, διεύθυνση κατοικίας και υπογραφή τού κατόχου του, και, προαιρετικά, αναγραφή τής ομάδας αίματος και την επιθυμία τού κατόχου του να γίνει δωρητής ιστών και οργάνων σώματος αν χρειαστεί· 3. βραχιόλι στο οποίο αναγράφεται το όνομα τού κατόχου· 4. (μαθ.) ισότητα η οποία αληθεύει για κάθε αριθμητική τιμή τών μεταβλητών μεγεθών που περιέχει· 5. (φρ.) α) «αρχή τής ταυτότητας»· (λογ.) θεμελιώδης αρχή τής σκέψης, σύμφωνα με την οποία κάθε πράγμα είναι ίδιο με τον εαυτό του, δηλαδή Α=Α, ή σύμφωνα με την οποία οι λογικές κατηγορίες πρέπει να διατηρούν την ίδια και απαράλλακτη σημασία στο πλαίσιο τής ίδιας λογικής διεργασίας· β) «θεωρία ταυτότητας»· (φιλοσ.) (στη σύγχρονη υλιστική φιλοσοφία) η άποψη κατά την οποία ο νους και η ύλη, μολονότι είναι δυνατόν να γίνεται λογικός διαχωρισμός ανάμεσα τους, δεν είναι στην πράξη παρά μόνο διαφορετικές εκφάνσεις μιας και μόνης πραγματικότητας, η οποία είναι υλική· γ) «κοινωνική ταυτότητα»· (κοινων.-ψυχολ.) η εκ μέρους ενός ατόμου γνώση ότι ανήκει σε μία ή περισσότερες κοινωνικές ομάδες ή σε ένα έδαφος, μια χώρα, μια περιοχή, καθώς και η συναισθηματική και αξιολογική σημασία που προκύπτει από τη γνώση αυτή· || (μσν.-αρχ.) 1. το να είναι κάτι σταθερό, αμετάβλητο («της γνώμης ταυτότητι», Ευσ.)· 2. ενότητα, αρμονία («την των δογμάτων ταυτότητα», Ωριγ.)· || (αρχ.) 1. η ίδια κατάσταση («εν ταυτότητι μείναι», πάπ.)· 2. η διατήρηση τής ίδιας κατάστασης ή τής πλήρους ομοιότητας· 3. μονοτονία· 4. (στον πληθ.) αι ταυτότητες· οι επαναλήψεις («ανέπλασαν κατά περιόδους ταυτότητας», Ωριγ.).» (Βλέπε «Πάπυρος: Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας»)
2. Ίδε εγκυκλοπαίδεια «Δομή»
3. Στα μαθηματικά «ταυτότητα» ονομάζεται μια ισότητα δύο αλγεβρικών ή αναλυτικών παραστάσεων, που επαληθεύεται σε ένα δεδομένο αριθμητικό πεδίο –π.χ. το πραγματικό ή το σύνθετο πεδίο– οποιαδήποτε και αν είναι η τιμή που, στο δεδομένο αυτό πεδίο, δίνεται στους αριθμούς που εμφανίζονται εκεί. Στο πεδίο των πραγματικών ή σύνθετων αριθμών τ. είναι το α+β = β+α ή (α+β) 2 = α 2 + 2αβ+β 2· αντίθετα δεν είναι τ. π.χ. το 3α = 6. Αρχή της τ. δύο πολυωνύμων ονομάζεται η αναγκαία και ικανή συνθήκη για να ταυτίζονται δύο πολυώνυμα: αυτό συμβαίνει όταν τα δύο πολυώνυμα έχουν τον ίδιο βαθμό και τους αυτούς συντελεστές όμοιων όρων ή όταν και τα δύο πολυώνυμα είναι εξίσου μηδενικά. Όταν εξετάσουμε μια ομάδα μετασχηματισμών, που μετατρέπεται στον εαυτό της μέσα σε ένα ορισμένο σύνολο, ταυτόσημη μετατροπή ή τ. είναι η τ. των μετατροπών αυτών, δηλαδή είναι η μετατροπή κατά την οποία μένει σταθερό κάθε στοιχείο του συνόλου. («Δομή»)
4. Γρηγόριος Νύσσης (Καισάρεια 336; – Νύσσα 394).Άγιος της χριστιανικής Εκκλησίας, από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου και επίσκοπος Νύσσης. Εκτός της θεολογικής και γενικά της χριστιανικής παιδείας, ο Γ. απέκτησε γενική παιδεία και μελέτησε ιδιαίτερα τη φιλοσοφία του Πλάτωνα. Ανήκει στους λεγόμενους νεοπλατωνικούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς και στη σειρά των Καππαδοκών, που αποτέλεσαν τον σπουδαιότερο παράγοντα για την ανάπτυξη της χριστιανικής διδασκαλίας σε φιλοσοφική βάση. Τα έργα του Μέγας κατηχητικός λόγος και Περί ψυχής και Αναστάσεως,αποτελούν την καλύτερη έκφραση αυτής της προσπάθειάς του.
5. Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης «Προς Ευστάθιον περί της Αγίας Τριάδος» (Volume 3, 1 page 3 line 8)
6. Αθανάσιος «περί των γενομένων εν τη Αριμίνω της Ιταλίας και εν Σελευκεία της Ισαυρίας συνόδων» (Chapter 53 section 3 line 1).
7. Το ηλεκτρονικό πρόγραμμα «Μουσαίος» μας δίδει εκατοντάδες κείμενα με τον όρο «ταυτότης», «ταυτότητα» κλπ.που υπάρχουν όχι μόνον στην αρχαία ελληνική , αλλά και την βυζαντινή ή πατερική γραμματεία.
8. Αρχιμανδρίτη Εμμανουήλ Καλύβα, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής: «ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ: Γιατί είναι απαράδεκτες», Εκδόσεις «Ορθοδόξου Τύπου», Αθήναι, 1993.
9. Ίδε Ψήφισμα Β 3-0061/93 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου 21/1/1993.
10. Ίδε Άρθρο Ζ. 37 ΣυνθΕΕ
11. Αναστασίου Ν. Μαρίνου, Η Θρησκευτική Ελευθερία, Διατριβή… Αθήναι 1972 σελ. 106-107
12. Όπως παραπάνω σελ.. 56
13. Όπως παραπάνω σελ. 88 και 91
14. Όπως παραπάνω σελ.112
15. Μη λησμονούμε ότι στις αρχές υπήρχε η σκέψη των πολιτικών να μην αναγράφεται ούτε η εθνικότητα των πολιτών στις ευρωπαϊκές ταυτότητες,, μέχρι που οι ίδιοι κατάλαβαν το λάθος τους ιδίως μετά την επίθεση των τρομοκρατών στους Διδύμους Πύργους των ΗΠΑ την 11ην Σεπτεμβρίου 2001 και αναίρεσαν την απόφασή τους!..
16. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κ Στέφανος Μάνος, βουλευτής και πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, είχε ζητήσει προεκλογικά το υπουργείο Δικαιοσύνης από τον κ Κώστα Καραμανλή, ώστε, αν εκλεγεί η Νέα Δημοκρατία, να προωθήσει το θέμα των νέων ταυτοτήτων. Η υποψία αυτή έρχεται να προστεθεί με την θετική στάση του κ Στέφανου Μάνου, αμέσως μετά την ανακοίνωση των προθέσεων του κ Κώστα Σημίτη, να ολοκληρωθεί η διαδικασία των νέων ταυτοτήτων, που συνηγόρησε αμέσως και ενθέρμως υπέρ του αντιπάλου πολιτικού κόμματος και μάλιστα με μεγαλύτερο πάθος και ζήλον απ’ αυτόν του (υποτιθεμένου) αντιπάλου του… Αντιθέτως – και προς τιμήν τους- τόσον ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος, όσον και ο κ Ευάγγελος Βενιζέλος είχαν αρνηθεί να αναλάβουν το υπουργείο Δικαιοσύνης για το θέμα αυτό, που τους πρότεινε ο κ Κώστας Σημίτης!..
17. Η γερμανική κατοχή στην Αθήνα άρχισε την 27η Απριλίου 1941. Το πρωί της ημέρας εκείνης στους έρημους αθηναϊκούς δρόμους αντήχησαν οι βαριές μπότες των στρατιωτών της Βέρμαχτ, ενώ στο βράχο της Ακρόπολης υψώθηκε η χιτλερική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό. Οι κάτοικοι της ελληνικής πρωτεύουσας, κλεισμένοι στα σπίτια τους, αγνόησαν τελείως τον κατακτητή. Ούτε παράθυρο δεν άνοιξε στο πέρασμά του. Η στάση αυτή των Αθηναίων ήταν ένα εύγλωττο προοίμιο για τις σχέσεις που θα ακολουθούσαν ανάμεσα σε κατακτητή και κατακτημένους. Και πραγματικά, οι σχέσεις αυτές στάθηκαν ανυποχώρητα εχθρικές μέχρι την τελευταία μέρα της Κατοχής. Η αντίσταση στην ελληνική πρωτεύουσα άρχισε πολύ νωρίς. Τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 1941 δύο νεαροί φοιτητές, ο Μανόλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, ανέβηκαν κρυφά στην Ακρόπολη και κατέβασαν από τον ιστό της τη χιτλερική σημαία, που είχαν υψώσει οι κατακτητές στον ιερό βράχο. Ήταν η πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Ευρώπη, ενώ πολλοί αποσιωπούν και αμφισβητούν την ηρωϊκή πράξη του στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκίδη, που μόλις έλαβε την εντολή από τους Γερμανούς κατακτητές να κατεβάσει την ελληνική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως για να υψωθεί η γερμανική (27 Απριλίου 1941), ο ήρωάς τυλίχθηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε μαζί της από τον βράχο θυσιάζοντας την ζωή του για την ελευθερία!
18. Στα χρόνια του β΄ παγκόσμιου πολέμου ο γερμανικός στρατός κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου 1941. Η πόλη γνώρισε έτσι την εχθρική κατοχή, στη διάρκεια της οποίας δοκιμάστηκε σκληρά από την πείνα, που έστειλε πολλούς πολίτες στο θάνατο, ενώ ήταν συχνές οι εκτελέσεις πατριωτών από τους κατακτητές. Από τα πιο δραματικά γεγονότα της περιόδου της κατοχής ήταν και η εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Το Μάρτιο του 1943 χιλιάδες αθώοι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες και παιδιά (περίπου 45.000) οδηγήθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανατώθηκαν. Και με τον απάνθρωπο αυτό τρόπο χάθηκε και η άλλη μεγάλη εθνότητα της πόλης. Τα γερμανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν τη Θεσσαλονίκη στις 29 Οκτωβρίου του 1944 όπου πλέον η πόλη ελευθερώθηκε. (*)

------------

(*) Απ' το βιβλίο μας "Ιερά Οργή".