Άλλο ανάσταση νεκρών και άλλο μετεμψύχωση όντων!

Κωδικός Πόρου: 00285-111313-107
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 05/04/11 15:49
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Απαντήσεις σε Ερωτήσεις, 00285-111313-107




Περιγραφή:

 

Απάντηση σε μια πρωτοετή Ελληνίδα φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία ζητάει διευκρινήσεις για το ποια είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ μετεμψύχωσης, που πιστεύουν πολλοί, και της ανάστασης που πιστεύουν οι χριστιανοί.

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Κύριε Σακκέτο, χαίρετε! .. Παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό την ιστοσελίδα σας και ομολογώ πως έχω εντυπωσιαστεί με τον πλούτο των γνώσεων, αλλά και των θεμάτων, που επιλέγετε προς ανάρτηση. Επιτρέψτε μου όμως να εκφράσω μια απορία: Αφού η μετεμψύχωση έτσι κι αλλιώς είναι μία μορφή ανάστασης, γιατί δεν πιστεύουμε σ’ αυτήν, αλλά στην ανάσταση; Θα χαρώ πολύ για την απάντησή σας. Βίκυ Λ…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Δεσποινίς Βίκυ,

Είναι γνωστό ότι, όταν μιλάμε για ανάσταση, εννοούμε την επάνοδο στη ζωή από μια νεκρική κατάσταση. Η ιδέα της ανάστασης είναι συνδεδεμένη στον άνθρωπο με διάφορες εκφάνσεις της ζωής του από πολύ παλιά.
Θα γνωρίζετε, ασφαλώς, ότι στα πρώτα χρόνια που οι άνθρωποι εξαρτώντο άμεσα από τη φύση, έκαναν λόγο για την ανάσταση της φύσης. Αυτό το δικαιολογούσαν, γιατί είχαν προσέξει ότι, όταν φύτευαν, δηλαδή έθαβαν τον καρπό, αυτός έπειτα έβγαζε βλαστό, δηλαδή ζωντάνευε. Γι’ αυτό, μόλις άρχιζαν να βλαστάνουν τα φυτά την άνοιξη, οι άνθρωποι πανηγύριζαν το γεγονός!
Αργότερα την ανάσταση της βλάστησης την επέκτειναν και στη ζωή τους και ανέπτυξαν την ιδέα ότι η ζωή συνεχίζεται με κάποια σωματική μορφή και μετά το θάνατο. Σε πρωτόγονους αλλά και πολιτισμένους λαούς (Αιγύπτιοι, Αζτέκοι κ.ά.) παρατηρείται πως υπάρχει αγωνιώδης μέριμνα για τη διατήρηση του νεκρού σώματος, τουλάχιστον των οστών, από την αποσύνθεση.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι γύρω από το θάνατο και την ανάσταση αναπτύχθηκε ολόκληρη μυθολογία και πλάστηκαν πολλοί μύθοι σε όλους σχεδόν τους λαούς.
Στην ελληνική μυθολογία, για παράδειγμα, μιλώντας για την ταφή, θα δούμε ότι ο θάνατος βρίσκει το σύμβολό του στη θεά Δήμητρα και η ανάσταση, το ξαναζωντάνεμα, στην κόρη της την Περσεφόνη. Οι αρχαίοι Έλληνες, ενώ ήταν διαδεδομένη σ’ αυτούς η πίστη στη ζωή μετά το θάνατο και τη μετεμψύχωση, δεν πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών σωμάτων. 

Γιατί, λοιπόν, εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουμε στην ανάσταση;
Στη χριστιανική διδασκαλία η ανάσταση ερμηνεύεται ως η εκ νεκρών έγερση του Ιησού Χριστού. Ας θυμηθούμε ορισμένα βιβλικά επεισόδια όπως αναφέρονται και από τους 4 ευαγγελιστές σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού.
Σύμφωνα με αυτήν: «Την ημέρα μετά το Σάββατο, από τα βαθιά χαράματα, ήρθαν οι γυναίκες στον τάφο έχοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει· ήρθαν και μερικές άλλες μαζί τους. Βρήκαν τότε την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα και, όταν μπήκαν σ’ αυτό, δε βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Καθώς απορούσαν γι’ αυτό φάνηκαν μπροστά τους δύο άντρες με αστραφτερές στολές. Κι ενώ κατατρομαγμένες είχαν σκυμμένο το πρόσωπό τους προς τη γη, τις ρώτησαν: «Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αναστήθηκε! Θυμηθείτε τι σας είπε, όταν ακόμη ήταν στη Γαλιλαία. Σας είπε ότι ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί στα χέρια των εχθρών του Θεού, να σταυρωθεί και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί». Θυμήθηκαν τότε τα λόγια του (Λουκ. 24, 1-8). Οι μυροφόρες έτσι γίνονται αγγελιαφόροι του μηνύματος της Ανάστασης.
Ποια είναι τώρα η σημασία της Ανάστασης;
Η Ανάσταση του Χριστού υπήρξε για τη χριστιανική εκκλησία μοναδικό γεγονός και αποτελεί το βασικότερο δόγμα πάνω στο οποίο στηρίζονται όλα τα δόγματα και όλες οι θείες αλήθειες που απαρτίζουν το «Σύμβολο της Πίστεως». Το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού ουδέποτε κατανοήθηκε στην Ορθόδοξη παράδοση αποκλειστικά ως χριστολογικό συμβάν, ως βιογραφικό δηλαδή επεισόδιο, το οποίο αφορά μεμονωμένα τη θεανδρική υπόσταση του Χριστού. Παράλληλα και ταυτόχρονα τονίστηκε η ανθρωπολογική του σπουδαιότητα, η λυτρωτική δηλαδή αναφορά στον άνθρωπο. Όπως ο Χριστός αναστήθηκε, έτσι κι όσοι έζησαν και θα ζήσουν σε οποιοδήποτε τόπο, χρόνο, θρησκεία, έθνος και φυλή θα αναστηθούν.
Θα ήταν ευκαιρία να σας πω, ότι η μεγάλη και βασική αλήθεια της αναστάσεως των νεκρών διακηρύχθηκε πρώτα απ’ τον ίδιο το Χριστό, την επικύρωσε με την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, του υιού της χήρας της Ναΐν και του Λαζάρου. Αυτές οι αναστάσεις υπήρξαν προάγγελοι της δικής του Ανάστασης.

Πάντα ταύτα έχοντας υπόψη το γεγονός της ιστορίας διαφόρων λαών, που πίστευαν στην μετεμψύχωση, όπως για παράδειγμα οι Δρούζοι (ένας λαός που ζει στο Λίβανο, τη Συρία, το Ισραήλ και την Ιορδανία) οι οποίοι πιστεύουν στη μετεμψύχωση του Θεού. Θεωρούν πιθανό ότι ο Θεός μπορεί να μετεμψυχωθεί και πάλι προκειμένου να εγκαθιδρύσει τη λατρεία του στον κόσμο.
Είδατε, όμως, πώς η θρησκεία των Δρούζων, με το πέρασμα των αιώνων,
αν και προέρχεται από τον ισλαμισμό, δέχτηκε πολλά στοιχεία από τον ιουδαϊσμό και –κυρίως- το χριστιανισμό;

Αλλά και οι δρυΐδες, οι ιερείς των Κελτών στη Γαλατία, Βρετάνη και Ιρλανδία, πίστευαν στην αθανασία της ψυχής και τη μετεμψύχωση. Σύμφωνα με όσα λέει ο Ιούλιος Καίσαρας (1ος αι. π.Χ.) στο βιβλίο του «Ο Γαλατικός Πόλεμος», οι δρυΐδες εκτός από ιερείς ήταν και δάσκαλοι και δικαστές. Σήμερα ποιοι έμειναν; Ορισμένοι οι οποίοι διατηρούν κάποια παλιά έθιμα μονάχα ως φολκλορικό είδος!

Δεν παραγνωρίζουμε, ασφαλώς και τον βραχμανισμό (7ος αι. π.Χ.-2ος αι. π.Χ.), όπου έχουμε την αναζήτηση απαντήσεων στα ερωτήματα της δημιουργίας και των δυνάμεων που συγκροτούν το σύμπαν και τα οποία οδήγησαν στην παρουσία δύο νέων θεών-εννοιών. Το Βράχμαν, που είναι η πηγή της δημιουργίας του κόσμου, και το Άτμαν, που είναι η ατομική ύπαρξη. Ο βραχμανισμός διδάσκει την προσπάθεια του Άτμαν να ταυτιστεί με το Βράχμαν και τη γνωσιολογία της μετεμψύχωσης που στηρίζεται στο «κάρμα». Ο βραχμανισμός οριστικοποιείται με τις Ουπανισάδες, ινδουιστικά κείμενα που γράφτηκαν μεταξύ του 8ου και 5ου αι. π.Χ. και αποτελούν συμπλήρωμα στις Βέδες.

Δεσποινίς Βίκυ,

Ίσως θέλατε κάποια στοιχεία περισσότερα για την μετεμψύχωση ή μετενσάρκωση, όπως πιστεύουν ορισμένοι, που είναι μια θρησκευτική, αποκρυφιστική και φιλοσοφική δοξασία η οποία παραδέχεται ότι μετά το θάνατο η ψυχή του ανθρώπου πηγαίνει σε άλλα σώματα ανθρώπων, ζώων και φυτών, ώσπου να φτάσει σε τέτοιο βαθμό τελειοποίησης, ώστε να πλησιάζει το θείο.
Στη μετεμψύχωση πίστευαν από τα αρχαιότατα χρόνια οι Ινδοί, οι Αιγύπτιοι και ορισμένοι Έλληνες. Οι σημαντικότεροι οπαδοί της μετεμψύχωσης μεταξύ των φιλοσόφων της αρχαίας Ελλάδας ήταν ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλήςκαι ο Πλάτωνας. Η μετεμψύχωση ως θρησκευτική δοξασία συναντάται ακόμα και σήμερα στο βουδισμό, τον πνευματισμό και σε διάφορες ζωολατρικές θρησκείες πρωτόγονων λαών.
Ο Κρόνιος (2ος αι. μ.Χ.), για να θυμηθούμε έναν άλλο πρόγονό μας, ήταν ένας φιλόσοφος, από τους κυριότερους εκπροσώπους της πλατωνικής φιλοσοφίας την εποχή που αυτή περνούσε προς τη νεοπλατωνική της εξέλιξη. Η φιλοσοφία του –αν και ο ίδιος διακήρυττε πως ήταν οπαδός του Πλάτωνα– δε φαίνεται ανεπηρέαστη από την πυθαγόρεια θεώρηση του ανθρώπου και του κόσμου. Ανάμεσα σε άλλα ο Κρόνιος έγραψε «Περί παλιγγενεσίας» (που αναφέρεται στη μετεμψύχωση), ένα υπόμνημα στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα, καθώς και αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου.


 

Κλείνοντας, να πούμε λίγα λόγια για τον Πυθαγόρα (β΄ μισό του 6ου π.Χ. αι.). Μεγάλη μορφή!.. Ένας από τους πρώτους φιλόσοφους της ελληνικής αρχαιότητας!..
Για τη ζωή του γνωρίζουμε πολύ λίγα. Γεννήθηκε στη Σάμο και ήταν γιος κάποιου Μνήσαρχου. Γύρω στο 532 π.Χ. εγκατέλειψε για πολιτικούς λόγους την πατρίδα του –με αυτή την εποχή συμπίπτει το τυραννικό καθεστώς του Πολυκράτη– και αφού ταξίδεψε σε διάφορες χώρες, ανάμεσα στις οποίες ήταν μάλλον και η Αίγυπτος, εγκαταστάθηκε στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας γύρω στο 530 π.Χ.
Θα ξέρετε, ασφαλώς, ότι εκεί άρχισε τη διδασκαλία του, με την οποία επιδίωκε την ηθική και πνευματική αναγέννηση όλων των λαϊκών στρωμάτων. Πίστευε στη μετεμψύχωση και δίδασκε έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής, που βασιζόταν σε ένα είδος ασκητισμού, με τον οποίο θα μπορούσαν οι άνθρωποι να φτάσουν ως τον αυτοκαθαρμό. Βασικό δόγμα της διδασκαλίας του ήταν ότι ο αριθμός είναι η ουσία των όντων.
Φαίνεται πως ο Πυθαγόρας πολύ νωρίς επηρεάστηκε από τον ορφισμό, που την εποχή εκείνη ήταν πολύ διαδομένος στις πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας· έτσι, ο «πυθαγορισμός» έγινε «ορφικοπυθαγορισμός» και με αυτή τη μορφή επηρέασε βαθιά τη διαμόρφωση των φιλοσοφικών ιδεών ως το τέλος του αρχαίου κόσμου.
Οι πυθαγόρειοι, επειδή πίστευαν στη μετεμψύχωση, φρόντιζαν για τον καθαρμό της ψυχής με τον ασκητικό βίο, με την πνευματική καλλιέργεια (μουσική, επιστήμη), με τη σωματική καλλιέργεια (γυμναστική, ιατρική), ενώ στις σχέσεις τους η φιλία πήρε βαθύ περιεχόμενο, έγινε δεσμός ιερός!
Μη λησμονούμε ότι οι Πυθαγόρειοι συνιστούσαν ανθρωπινότερη συμπεριφορά για τους δούλους. Αποτελούσαν δηλαδή μια … μειονότητα με πνευματική καλλιέργεια και ασκητική ηθική, περήφανη και φιλόδοξη, που ήθελε να επιφέρει ηθική μεταρρύθμιση στις κοινωνίες των ελληνικών αποικιών στη Ν. Ιταλία.
Ό,τι έκανε δηλαδή ο Χριστός που ήρθε αργότερα και μίλησε για την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, χωρίς να υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ ελευθέρων και δούλων, πλουσίων και φτωχών κλπ.