«Ο Δήμος απ’ τα Τρίκαλα»!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111263-1481
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 30/10/11 23:29
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αναμνήσεις!..., 00285-111263-1481




Περιγραφή:

«Ο Δήμος απ’ τα Τρίκαλα»!..

Μια προσωπική κατάθεση ψυχής και καρδιάς για τον καιρό εκείνο, που η ανεύρεση μιας θέσεως εργασίας αποτελούσε για μας όνειρο απατηλό και η εξασφάλισή της όνειρο υπαρκτό, χειροπιαστό και απίστευτο!..

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ του 1970!.. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν το σπουργίτι καθώς ανέβαινα την ξύλινη σκάλα του ημιορόφου του καταστήματος «Κάπα Μαρούσης Α.Ε», έχοντας μια συστατική επιστολή της … Αρχιεπισκοπής Αθηνών, αλλά και με συνοδεία τριών πολύ αγαπητών μου προσώπων: του πατέρα μου, Παναγιώτη, του αδελφού μου Ανδρέα και του θείου μου Χρήστου Ζαφειρόπουλου, ταξίαρχου ε.α, ο οποίος είχε μεσολαβήσει ώστε να συνταχθεί αυτή η πολυπόθητη συστατική επιστολή.

Μου έχει αποτυπωθεί στην ψυχή μου εδώ και 41 χρόνια η πρώτη εικόνα που αντίκρισα μόλις πήγα για εργσία: Ένας κύριος (αν θυμάμαι καλά λεγόταν Φορτούνας) έπαιρνε τα μέτρα από έναν πελάτη με μια μεζούρα για να του φτιάξει το κοστούμι που ήθελε, διότι το κατάστημα είχε την πρωτοτυπία, εκτός από υποκάμισα, να κατασκευάζει ημι-έτοιμα κοστούμια, κάτι που είχε μεγάλη επιτυχία στους πελάτες του «Κάπα Μαρούση» και αύξανε κατά πολύ τον τζίρο της επιχείρησης!..

Κάποια στιγμή ανοίγει η πόρτα και η δεσποινίς Μαρία, ιδιαιτέρα του κ. Κώστα Μαρούση, ρωτάει:
--Ο κ. Σακκέτος;
--Μάλιστα!.. Είπαμε και οι τέσσερις με μια φωνή και πεταχτήκαμε σαν ελατήρια όρθιοι από σεβασμό!
--Σας περιμένει στο γραφείο του ο κ. Κώστας Μαρούσης!..

Ήταν τόσο συγκινητική η στιγμή εκείνη που η καρδιά μου είχε γίνει … ταμπούρλο απ’ τα πολλά και δυνατά χτυπήματα και ευτυχώς που ήσαν οι συγγενείς μου και απαντούσαν στα ερωτήματα του κ. Μαρούση διότι η γλώσσα μου είχε πάθει … γλωσσοδέτη και μόλις που τραύλιζα μερικές λέξεις! Ακόμη περισσότερο την ώρα που ο κ. Μαρούσης είπε ότι ήθελε να με σπουδάσει (αν θυμάμαι καλά στη «Σχολή Δοξιάδη»), να μάθω λογιστικά και κάποια στιγμή να αναλάβω τα βιβλία της επιχείρησης! Κάναμε και οι τέσσερις τον σταυρό μας!.. Η συγκίνηση ήταν άνευ προηγουμένου! Ακόμη περισσότερο την ώρα που ο κ. Μαρούσης σηκώνεται όρθιος και με την παροιμιώδη ευγένειά του μας χαιρετάει λέγοντάς μας αυτό που περίμενα ολόκληρους μήνες ν’ ακούσω από το στόμα ενός επιχειρηματία:
--Καλή συνεργασία!..

Βγήκαμε από το γραφείο συνοδευόμενοι από τον ίδιο τον κ. Κώστα Μαρούση ο οποίος μας ξαναχαιρέτισε ιπποτικά:
--Ο κ. Άγγελος, λέει, μπορεί να καθίσει και ν’ αρχίσει από σήμερα κιόλας να δουλεύει ως τηλεφωνητής!.. Δεσποινίς, Μαρία!
--Παρακαλώ, κύριε Κώστα, είπε η ιδιαιτέρα του!
--Δείξτε στον κ. Άγγελο Σακκέτο πώς πρέπει να χειρίζεται το κεντρικό τηλέφωνο!..

ΔΕΝ ξέρω πώς μπορώ να συνεχίσω να γράφω τις αναμνήσεις μου!.. Θυμάμαι μόνο που μόλις έφυγε ο κ. Μαρούσης, η δεσποινίς Μαρία (Λιάπη;) μου έφερε και ήπια ένα ηδύποτο, ποτό που έμοιαζε σαν το «σινάλκο» που πίναμε τα καλοκαίρια στους θερινούς κινηματογράφους! Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έπινα … Coca Cola!
Κι όχι μόνο!..
Καθώς το αναψυκτικό πήγαινε με ηδονική ευχαρίστηση στο λαιμό μου άκουγα για πρώτη φορά το τραγούδι: «Μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία», που έλεγε ο Γρηγόρης Μπιθικώτης, ενώ η δεσποινίς Μαρία, μιλώντας κατευθείαν στον ενικό, μου λέει:
--Να σου παραγγείλω ένα σάντουϊτς;
--Είπα «ναι» χωρίς να ξέρω τι είναι το σάντουϊτς, αλλά ήταν όλα τόσο μαγευτικά, σιγοψιχάλιζε κιόλας έξω, που έλεγα σε όλα «ναι» ακόμη και την ώρα που η Μαρία μου έβαζε στη τσέπη μου κάτι μικρά έγχρωμα πούλια, όπως αυτά που παίζουν στο τάβλι!
--Αυτά είναι «μάρκες», μου λέει η Μαρία! Αντί να δίνεις χρήματα θα παραγγέλνεις σάντουϊτς ή αναψυκτικά μ’ αυτές: Οι κόκκινες είναι για κόκα-κόλα, οι κίτρινες για πορτοκαλάδα, οι πράσινες για λεμονάδα, οι άσπρες για γκαζόζα και οι γκρι για σάντουϊτς, πιροσκί κλπ. Αν θες όμως να φας κανονικό φαγητό έχει δίπλα ένα εστιατόριο, όπου όμως θα πληρώνεις με χρήματα. Κλείνουμε!..
--Τι εννοείς «κλείνουμε», τελειώσαμε κόλας;
--Για το πρωϊνό ωράριο. Στις πέντε το απόγευμα ξανά εδώ!..

Έφυγα κατευθείαν για το εστιατόριο. Ένα «τζουκ μποξ» έπαιζε ένα τραγούδι του Πάνου Ιωαννίδη, που έλεγε: «Χαράμισα τα χρόνια μου, που σέρνομαι κοντά σου, που νάξερα πως ήτανε μια πέτρα η καρδιά σου, σαν το σκυλί σου μ’ έδιωχνες στη δυστυχία μ’ έσπρωχνες κι εγώ που σε αγάπαγα μαράζωνα κοντά σου…»
Ήταν το τραγούδι «Ένας άντρας ξοφλημένος», που κι αυτό με ακολούθησε σε ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή μου, αφού εκείνη την ημέρα δεν θυμάμαι πόσα φράγκα (δραχμές) είχα ρίξει για ν’ ακούσω το τραγούδι αυτό!.. Είχα πιάσει δουλειά, βλέπετε! Και αισθανόμουν … οικονομικά ανεξάρτητος!

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα πέντε το απόγευμα και ξανά στο γραφείο μου!.. Πάλι κόκα-κόλα, πάλι πιροσκί, πάλι συζητήσεις, ενώ οι πανέμορφες πωλήτριες, όλες φαινομηρίδες (μινιφορούσες, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους!) ανεβοκατέβαιναν την ξύλινη σκάλα του ημιορόφου με τέτοια ταχύτητα που δεν προλάβαινες ούτε να τις … απολαύσεις! Κάτι … φιλιά μού ρίχνανε στον αέρα και μου γελάγανε!.. Τίποτε άλλο!.. Είχαν πέσει και οι «εκπτώσεις» και η δουλειά ήταν πολύ μεγάλη!..

ΠΕΡΑΣΑΝ τα χρόνια και σήμερα, Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011, παρακολουθώντας το βράδυ το κανάλι “Star Channel” , όπου έπαιζε την κινηματογραφική ασπρόμαυρη ταινία «Ο Δήμος απ’ τα Τρίκαλα» με τον Κώστα Χατζηχρήστο, η ματιά μου πέφτει κεραυνόπληκτη στην σκηνή που είδα όταν έμπαινα για πρώτη φορά στο κατάστημα του «Κάπα Μαρούση» για εργασία με τον κ. Φορτούνα να δοκιμάζει ένα ημι-έτοιμο κοστούμι στον Κώστα Χατζηχρήστο!!..
Δεν πίστευα στα μάτια μου!.. Αυτός και ο λόγος που άφησα για πολύ ώρα τα δάκρυά μου να κυλήσουν ασταμάτητα, όπως εδώ και 41 ολόκληρα χρόνια!..