Μια βραδιά στον Κώστα Σκαφίδα!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111267-1255
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 30/09/11 0:57
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αναμνήσεις!..., 00285-111267-1255




Περιγραφή:

Από αριστερά: Δημήτριος Σακκέτος (αδελφός του γράφοντος), Κώστας Σκαφίδας, Άγγελος Σακκέτος και δεξιά ο φίλος μου Γιάννης Σκλαβούνος, ο οποίος συνομιλεί με την φίλη μας τραγουδίστρια, την πανέμορφη Βούλα Στρατή, η οποία μόλις που διακρίνεται!...Ένα γλέντι χαράς γιατί μόλις είχε γεννηθεί η πολυαγαπημένη μου ανιψιά, Κανέλλα Δημητρίου Σακκέτου!..

Θύμησες και αναμνήσεις από μία βραδινή έξοδο ψυχαγωγίας στο κέντρο του δημοφιλούς τραγουδιστή, Κώστα Σκαφίδα, με τον οποίον ο γράφων διατηρούσε πολύ φιλικές σχέσεις και ήταν σχεδόν καθημερινός θαμώνας του κέντρου του στην Αθήνα, ακούγοντας συνεχώς το τραγούδι: "Να μπορούσα να μιλήσω μια στιγμή με το Θεό!..."

Η καφετερία του αδελφού του γράφοντος, Δημητρίου Π. Σακκέτου, στον Πάο Καλαβρύτων. Μια πανέμορφη γωνιά για ένα ποτό στον κάθε κουρασμένο ταξιδιώτη και περαστικό….

Η ΑΓΩΝΙΑ του αδελφού μου, Δημητρίου, είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της!.. Χοντρές οι σταγόνες, που κυλούσαν στο πρόσωπό του!.. Σταγόνες που γίνονταν αυλάκια!.. Αυλάκια μεγάλα!.. Αυλάκια τρανά!..
Μαζί του αγωνιούσαμε κι εμείς!... Περίμενε πώς και πώς να βγει ο γιατρός από τον θάλαμο, όπου θα τεκνοποιούσε η σύζυγός του, Λώνη (Λεωνίτσα). Το ένα τσιγάρο διαδεχόταν το άλλο!.. Και τα βήματά του να μη σταματάνε το πέρα –δώθε, πέρα-δώθε, πέρα-δώθε…
Κάποια στιγμή βγαίνει ο ίδιος ο γιατρός έξω και φωνάζει!..
--Κορίτσι!.. Να σου ζήσει!...
Τα δάκρυα συγκινήσεως ήταν επόμενο να πλημμυρίσουν και το δικό μου πρόσωπο, διότι ήξερα κιόλας το όνομά της: Κανέλλα Δημητρίου Σακκέτου!...
--Πού πάμε τώρα; Ρωτάει ο αδελφός μου!
--Σκαφίδα!
--Στον Κώστα;
--Στον Κώστα!.. Ένας είναι ο Σκαφίδας!.. Και τα έξοδα δικά μου!..
--Καλά, άστα αυτά!.. Φύγαμε!... Ένα ταξί…

Ο Κώστας Σκαφίδας, λες και ήξερε ότι θα πηγαίναμε στο κέντρο του, είχε κρατήσει κιόλας το τραπέζι όπου έφτασε «η παλιοπαρέα», όπως έλεγε για τον γράφοντα και τον Γιάννη Σκλαβούνο, που πηγαίναμε σχεδόν κάθε βράδι, να απολαύσουμε τον ίδιο, αλλά και μια πολύ όμορφη φίλη μας τραγουδίστρια, την Βούλα Στρατή!.. (Παιδιά ήμασταν, τι περιμένετε!..).

--Να μπορούσα να μιλούσα μια στιγμή με το Θεό!...

Μ’ αυτό το τραγούδι άρχισε να τραγουδάει ο μεγάλος Έλληνας ερμηνευτής τη βραδιά, αφιερωμένο σαν παραγγελία στον αδελφό μου και με την ευχή να ζήσει η κόρη του!..
--Να ζήσει!.. φώναζε ο ένας!..
--Να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά!.. έλεγε ο άλλος!
--Να ζήσει και να ευτυχήσει!.. έλεγε ο διπλανός!..
--Να ζήσει, φίλε, μού λέει κι ένας που δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου, καθώς μου χτυπούσε διακριτικά την πλάτη μου με τα δάκτυλά του!

Γυρίζω και βλέπω ένα πρόσωπο λιγάκι ξερακιανό, που μας κοίταζε σαν να συμμετείχε κι αυτός στη χαρά μας! Ο αδελφός μου με τον Γιάννη Σκλαβούνο έχουν σηκωθεί και χορεύουν ασταμάτητα, ενώ το κλαρίνο δεν σταματάει να παίζει ανεβάζοντας την αδρεναλίνη σε πολλά ύψη!
--Πώς λέγεστε; Ρωτάω τον αδιάκριτο φίλο.
--Κανένας!
--Ο .. Οδυσσέας είσαι;
--Όχι!
--Τότε;
--Απλά, δεν έχει σημασία το όνομά μου!.. Από ξένο μέρος κι απ’ αλαργινό χωριό είμαι!.. Άγγελος δεν λέγεσαι;
--Ναι, αλλά εσύ πού με ξέρεις1
--Αν μου δώσεις ένα κατοστάρικο να πιω ένα ουίσκι θα σου πω κάτι, που ίσως σε αιφνιδιάσει!
--Κατοστάρικο;
--Ένα!
--Καλώς!.. Πάρτο!... Πες μου τώρα ποια είναι η έκπληξη;

Παίρνει το εκατοστάρικο (=εκατό δραχμές της εποχής εκείνης) και το βάζει στην τσέπη του.
--Δεν θα παραγγείλεις το ουίσκι;
--Όχι, φίλε!.. Ένα κερί θέλω να βάλω!..
--Τι κερί;
--Στον πατεράκο σου, τον Παναγιωτη Σακκέτο, που δεν ζει σήμερα να καμαρώσει την εγγονούλα του!... Στον πατεράκο σου!.. Τουλάχιστον η κυρά Κανέλλα, η μανούλα σου, θα τη αγκαλιάσει αμέσως!.. Αμέσως!..
Τα χάνω!.. Κάνει να φύγει, αλλά πισωγυρίζει και μου δίνει το χέρι του:
--Να σου ζήσει, Άγγελε, η ανιψούλα σου, η Κανέλλα!.. Χίλια χρόνια να ζήσει!..

Έφυγε γρήγορα κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση!.. Τα είχα χαμένα!.. Ποιος να ήταν άραγε αυτός;

Το κλαρίνο έπαιζε και μεθούσε την ατμόσφαιρα!... Όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και χορεύανε, ενώ ο αδελφός μου πετούσε το ένα χαρτονόμισμα μετά το άλλο στην ορχήστρα από την χαρά του!...Ο Κώστας Σκαφίδας συνέχιζε να τραγουδά και μόλις με είδε να στρέφω το βλέμμα μου προς αυτόν, άρχισε να τραγουδάει πιο δυνατά:

-- Να μπορούσα να μιλούσα μια στιγμή με το Θεό!...

ΠΕΡΑΣΑΝ αρκετά χρόνια!.. Πέρυσι που καθόμουν για φαγητό στο Λαύριο με πλησίασε ένας ασπρομάλλης κύριος, αρκετά μαυριδερός, με μια αγκαλιά παστέλια στα χέρια και μου λέει:
--Αυτά τα παστέλια δώρο από μένα!.. Το κατοστάρικο που μου έδωσες ένα βράδι στον Σκαφίδα έπιασε τόπο!.. Το θυμάσαι;
--Δεν θυμάμαι!..
--Το βράδι που γεννήθηκε η Κανελλίτσα;
--Τώρα που το λες … κάτι θυμάμαι!..
-- Πήγα κι έβαλα ένα κερί στην Παναγιά για τον πατεράκο σου!... Όταν ήμουν σ’ ένα πανηγύρι στη Στρέζοβα, επειδή δεν μπορούσα να πουλήσω την πραμάτειά μου, μού έδινε σχεδόν κάθε μέρα ένα δεκάρικο να παίρνω για να τρώω κάτι που πείναγα!.. Είχαμε γίνει φίλοι!.. Και μού έλεγε πολλά!.. Εκείνο το βράδι στου Σκαφίδα ήμουνα πίσω σου και μόλις άκουσα τον Σκαφίδα να λέει «ο Σακκέτος από τα Καλάβρυτα», έκατσα πίσω σου και παρακολουθούσα τη συζήτηση!.. Εκεί βεβαιώθηκα ότι έχω να κάνω με τα παιδιά του φίλου μου του Παναγιώτη από το Βεσίνι Καλαβρύτων!..

Τα είχα κυριολεκτικά χαμένα!.. Καθώς έφευγε και ο αέρας ανέμιζε τα κάτασπρα μαλλιά του, σηκώθηκα κι εγώ από το τραπέζι και μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητό μου για να φύγω. Ξετυλίγω ένα παστέλι και ανοίγω μηχανικά το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου για ν’ ακούσω ένα τραγούδι:
--Θεέ μου! Δεν είναι δυνατόν!.. Δεν είναι δυνατόν!..
Το τραγούδι που έπαιζε εκείνη την ώρα ήταν του Κώστα Σκαφίδα:

--Να μπορούσα να μιλούσα μια στιγμή με το Θεό!...