Μια απίστευτη ιστορία με τον Ωνάση!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111271-996
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 23/08/11 15:10
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αναμνήσεις!..., 00285-111271-996




Περιγραφή:

Μια απίστευτη ιστορία με τον Ωνάση!..

Διαβάστε μια απίστευτη ζωντανή μαρτυρία με τον  Αριστοτέλη Ωνάση!.. Κι όχι μόνο!... Πώς μια ευφυής απάντηση ενός γέροντα, για την Αθηνά Ωνάση,  έγινε αιτία να γραφεί το χρονογράφημα, που ακολουθεί!.. 

ΠΡΙΝ πολλά χρόνια έτυχε να φιλοξενούμαι στην οικία ενός φίλου μου, στη Λευκάδα και συγκεκριμένα στο Νυδρί, απέναντι από τον Σκορπιό, το νησί του Αριστοτέλη Ωνάση.
Τότε δουλεύαμε έξι μέρες τη βδομάδα και μόνο την Κυριακή είχαμε ρεπό. Εκμεταλλευθήκαμε, όμως, το γεγονός ότι η Δευτέρα ήταν αργία και πήγαμε στη Λευκάδα να κάνουμε κανένα μπανάκι (αν και ο γράφων σπανίως έμπαινε σε θάλασσα, παρά μονάχα ικανοποιείτο να τη βλέπει να κυματίζει και να δροσίζεται από την αύρα του ανέμου)!
Καθώς ο φίλος μου έκανε μπάνιο βρήκα την ευκαιρία και το έριξα στο … φαγητό. Τι φαγητό!.. Τρόπος του λέγειν, διότι το «μενού» περιλάμβανε όλα κι όλα μία φρατζόλα ψωμί (κουλούρα), μερικές ελιές θρούμπες και λίγο τυρί.
Όπως απολάμβανα το φαγητό και περιέπαιζα τον φίλο μου τον Σταύρο λέγοντάς του ότι στο τέλος δεν θα βρει τίποτε να φάει, βλέπω ένα χέρι να μου παίρνει μία ελιά, να κόβει από μόνος του ψωμί και να τρώει λέγοντάς μου γελώντας:
--Ε, δεν θα φας εσύ όλες τις ελιές! Άφησε και καμία για μένα!..

Γυρίζω και βλέπω έναν μεσαίου μεγέθους (από πλευράς ύψους) πενηντάρη με πυκνά μαλλιά ριγμένα στο μέτωπό του, μαύρα γυαλιά ηλίου, άσπρο καπέλο, και γδυτό από τη μέση και πάνω, όπου φαινόταν το ηλιοκαμένο κορμί του. Φτύνει το κουκούτσι της ελιάς και με ρωτάει, χαϊδεύοντάς μου με μια περίσσεια ανθρωπιά τα μαλλιά μου, που έκαιγαν από τον ήλιο:
--Πώς σε λένε;
--Άγγελο! Εσάς;
--Νάσης!.. Με τι ασχολείσαι;
--Δουλεύω στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά με τον φίλο μου τον Σταύρο, που κάνει μπάνιο! Εκμεταλλευτήκαμε το διήμερο…
-- (Γελώντας): Δηλαδή είσαι και συ … καπετάνιος;
--Μακάρι να ήμουνα!... Αλλά, βλέπετε… ούτε μια βαρκούλα δεν έχω να πάω απέναντι στο Σκορπιό να δω ποιος είναι ο Ωνάσης!.. Τον ξέρετε, κύριε Νάση;
-- Κάπου τον έχω ακούσει!.. Κάνουμε μια αλλαγή;
-- Τι αλλαγή;
-- Να μου δώσεις τα νιάτα σου και να σου χαρίσω ό,τι μου ζητήσεις!.. Αλλά θα σου φάω άλλη μια θρούμπα!..

Την ώρα που έλεγε αυτά γλιστράει το μπαστούνι μου (τότε δεν είχε επιδεινωθεί η αναπηρία μου για να περπατάω όπως σήμερα με δύο μπαστούνια) και βλέπω τον κύριο Νάση να σπεύδει να πάρει το μπαστουνάκι μου!..
Ένας κύριος απέναντι, ο οποίος στο μεταξύ ερχόταν για να χαιρετίσει τον συνομιλητή μου, βλέποντας το σκηνικό τρέχει πιο γρήγορα και πιάνει αυτός το μπαστούνι, ώστε να μην κουραστεί ο κύριος Νάσης!..
Μου δίνει το μπαστουνάκι, χαιρετάει τον συνομιλητή μου με μια υπερβολική ευγένεια και σεβασμό και ο κύριος Νάσης με χαιρέτισε λέγοντάς μου:
--Όποτε θελήσεις έλα από το Σκορπιό και θα σου γνωρίσω εγώ αυτόν που θέλεις!..
--Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Νάση!..
Φεύγοντας ο ευγενέστατος συνομιλητής μου, βλέπω τον φίλο μου τον Σταύρο να έρχεται προς το μέρος μου και να τα έχει χαμένα, ενώ ο άλλος κύριος, που μου έδωσε το μπαστούνι, συνόδευε τον συνομιλητή μου μέχρι που έστριψαν στο πρώτο δρόμο με τα πεύκα δεξιά!..
--Μίλησες με τον (Ω)Νάση;
--Γιατί; Ο άνθρωπος ήταν μια χαρά!..
--Δηλαδή χαιρέτισες τον (Ω)Νάση;
--Βρε, φάει κει χάμω το τυρί σου!.. Από ελιές … ξοφλήσαμε, Σταύρο!.. Ήσαν γλυκές πανάθεμά τες!...
-- Θα το μάθει το Ναυπηγείο που μίλησες με τον (Ω)Νάση και θα σου δώσουν αύξηση!..
Γέλασα!.. Κάναμε το μπανάκι μας (δηλαδή ο Σταύρος, γιατί εγώ ίσα που ακούμπησα τα κύματα) και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε, διότι ήταν Δευτέρα και έπρεπε να επιστρέψουμε Αθήνα!..
Την επομένη, ημέρα Τρίτη, συζητάγαμε το θέμα στο γραφείο μου μέχρι την ώρα που ένας άλλος συνάδελφος, που μπήκε μέσα στο γραφείο, μού λέει:
--Καλά, βρε Άγγελε, χθες ήσουνα με τον Ωνάση;
--Ποιον Ωνάση;
--Αυτό μού είπε ο Σταύρος!..
--Θα με τρελάνεις, τώρα; Τι λέει, ρε Σταύρο ο Νίκος;
--Εσύ θα μας τρελάνεις!.. Με τον Ωνάση δεν μίλαγες χτες στη Λευκάδα; Ποιος ήταν αυτός που σού ’φαγε τις ελιές;
Εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ τι έχει συμβεί, αφού είχα συλλάβει αλλιώς το επίθετο στο μυαλό μου (Νάσης και όχι Ωνάσης!) με αποτέλεσμα να φύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια μου!.. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να συγχωρήσω στον εαυτό μου, το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ωνάσης μού έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω και δεν την εκμεταλλεύτηκα από … παρανόηση του ονόματος!

ΠΕΡΑΣΑΝ πολλά χρόνια!.. Έχω κάνει μια τηλεοπτική εκπομπή στην «Τηλετώρα» με προσκεκλημένο, τον παλιό μου φίλο και συνεργάτη κ. Κώστα Σπίνο, που παρουσιάζει με τον κ. Αντώνη Αντωνάκο και τον κ. Κυριάκο Βελόπουλο εκπομπές, και στην συνέχεια φύγαμε με το αυτοκίνητό μου να πάμε, όπως συνηθίζαμε πάντα, στο «Λήδρα Μάριοτ» για καφέ ή φαγητό.
Καθώς τρώγαμε (βλέπετε αυτή η συνήθεια …δεν κόβεται!), συζητούσαμε το θέμα της εκπομπής και ένας κύριος δίπλα μας, μας ζήτησε συγγνώμη, που γινόταν κατ’ ανάγκην … ακροατής, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέρουσα η συζήτηση, που κάθισε στο ίδιο τραπέζι με μας για τη συνέχεια της συζήτησης.
--Από πού είστε, αν επιτρέπεται;
--Από τη Λευκάδα! Είμαι εστιάτορας στον Καναδά (ή στην Αμερική, δεν θυμάμαι ακριβώς από πού μας είπε) και ήρθα στη Λευκάδα να ετοιμάσω το σπίτι μου γιατί θα ξαναπάω Καναδά να υποβάλω τα χαρτιά μου για σύνταξη και θα επιστρέψω πάλι στη Λευκάδα για όλη μου τη ζωή!.. Έχετε έρθει στο νησί; Είναι πολύ όμορφο!..
--Δυο φορές!.. Και οι δύο σχετικές με τον Ωνάση!..
--Τι εννοείτε;
-- Τη μια φορά, που τον γνώρισα δεν κατάλαβα ότι ήταν αυτός και την δεύτερη στην κηδεία του, όταν η Διεύθυνση του Ναυπηγείου Σκαραμαγκά μάς έδωσε εντολή να πάρουμε ένα στεφάνι και να το πάμε στον Σκορπιό για να το καταθέσουμε εκ μέρους του Σταύρου Νιάρχου (που ήταν ο τότε ιδιοκτήτης των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά με Γενικό Διευθυντή τον ανιψιό του κ. Κωνσταντίνο Δρακόπουλο).
--Δηλαδή τον γνωρίσατε;
--Ας πούμε..
--Γιατί;
Αρχίζω να εξηγώ πώς ακριβώς γνώρισα τον Ωνάση στη Λευκάδα με τις … θρούμπες ελιές και την ώρα που φτάνω στο σημείο να μιλάω για το θέμα του μπαστουνιού μου, διηγούμαι:
--Καθώς, λοιπόν, πέφτουν γλιστρούν τα μπαστούνια μου προς τη θάλασσα ..
--Να σας διορθώσω: Το μπαστούνι σας θέλετε να πείτε!..
--Και σεις πού το ξέρετε;
--Γιατί , απλούστατα, κύριε Σακκέτο, θυμάμαι πολύ καλά το σκηνικό αφού … εγώ ήμουν αυτός που έτρεξε για να παραλάβει το μπαστούνι σας (!!!).
Ο Κώστας ο Σπίνος πετάγεται όρθιος από την μεγάλη έκπληξη και αρχίζει να φωνάζει στριφογυρίζοντας μέσα στις καρέκλες της καφετέριας του ισογείου του «Λήδρα Μάριοτ» πιάνοντας το κεφάλι του σαν να ήθελε να το χτυπήσει στον τοίχο:
--Δεν είναι δυνατόν!... Δεν είναι δυνατόν!... Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται ούτε στα πιο ευφάνταστα κινηματογραφικά σενάρια!..

ΣΗΜΕΡΑ, μιλώντας με έναν γέροντα, για την Αθηνά Ωνάση, μού είπε ότι είναι το … Άλφα και το Ωμέγα του Σκορπιού!
--Τι εννοείτε μ’ αυτό;
-- Δείτε τα αρχιγράμματα που σχηματίζουν το ονοματεπώνυμό της: Άλφα, Αθηνά και Ωμέγα, Ωνάση!.. Δεν σας λέει τίποτε αυτό; Όνομα και πράγμα, που λέει ο λαός!.. Και ίσως χρειαστεί να ξαναγίνει, αν θελήσει, το Άλφα και το Ωμέγα της ελληνικής θαλασσοκρατορίας!..
Μερικές φορές, βρε παιδιά, και οι συμπτώσεις με τα ονόματα είναι πολύ περίεργες!
Πολύ περίεργες!...