«Γκαούρ-Ταρζάν»: Το περιοδικό της εφηβικής μοναξιάς μας!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111272-925
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 13/08/11 17:51
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αναμνήσεις!..., 00285-111272-925




Περιγραφή:

«Γκαούρ-Ταρζάν»: Το περιοδικό της εφηβικής μοναξιάς μας!..

Όταν οι παλιοί πραγματικοί Έλληνες Εκδότες μάς είχαν μεταλαμπαδεύσει τον ηθικό τρόπο διδαχής, ώστε να πολεμάς για το δίκιο σου έχοντας ως πρότυπα δύο μυθικούς ήρωες, όπως ήταν ο Γκαούρ («Ο γίγαντας που δεν φοβήθηκε κανένα») και ο Ταρζάν («Ο ήρωας που δεν νικήθηκε ποτέ»), κάποιοι άλλοι προσπαθούσαν να κάνουν πράξη τα ανθρωπιστικά μηνύματα των περιοδικών, αλλά η μοίρα...

Ήταν το 1963… Έξω, όπως συνήθιζε άλλωστε χειμωνιάτικα, το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα σε μια μαγευτική θέα για μας τους ρομαντικούς, αλλά που έκανε τη ζωή των χωρικών πιο δύσκολη, αφού το χιόνι είπε πέσει «ένα γόνατο» περίπου και η κίνηση μέσα στους δρόμους ήταν πολύ δύσκολη, αν όχι επικίνδυνη.
Ήταν η περίοδος που ετοιμαζόμασταν για τις γραπτές εξετάσεις του Α΄ Εξαμήνου, του τότε Εξαταξίου Γυμνασίου, και δεν είχα ακόμη προσαρμοστεί στο περιβάλλον του σχολείου εκείνου, διότι μόλις είχα περάσει τις εξετάσεις που έπρεπε να δώσω για να περάσω από το ιδιωτικό σχολείο, που πήγαινα στην Αθήνα (Εκπαιδευτήρια Νικολάου Τρίκολα, στο Περιστέρι), στο δημόσιο σχολείο που έπρεπε να πάω (Γυμνάσιο Δάφνης Καλαβρύτων) – διαφορετικά θα έχανα την τάξη και θα γραφόμουν στην πρώτη και όχι στην δεύτερη τάξη του Γυμνασίου.
Άλλος έτρεχε, λοιπόν, να βρει στα κρυφά μια μετάφραση του Ι. Θ. Ρώσση, διότι κάθε βοηθητικό βιβλίο απαγορευόταν αυστηρά στα σχολεία της εποχής μας, άλλος μια λύση του Πέτρου Τόγκα («πανάθεμά τον…», λέω συνέχεια, αφού με τα μαθηματικά δεν τα πήγαινα και τόσο καλά), κι άλλος για να δανειστεί ένα βιβλίο, διότι η «δωρεάν παιδεία» του Γ. Παπανδρέου (αν θυμάμαι καλά) δεν είχε εφαρμοσθεί ακόμη στα δημόσια σχολεία.
--Βρε τι είναι αυτός ο Ποκοπίκο με τη Χουχού, έλεγα και γελούσα στα κρυφά, διότι οι άλλοι νόμιζαν ότι εγώ διάβαζα … μαθηματικά, ενώ στην πραγματικότητα η … μελέτη μου ήταν πάνω στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Γκαούρ-Ταρζα» και με είχαν γοητεύσει όλες οι περιπέτειες των δύο μυθικών ηρώων!...

Ο ΠΟΚΟΠΙΚΟ ήταν ό,τι ακριβώς και ο Σπίθας στο άλλο εβδομαδιαίο περιοδικό «Ο Μικρός Ήρως», που έκανε πάντα αστεία, έλεγε περίφημες χιουμοριστικές ατάκες και το μόνο που σού έμενε ήταν το ... γέλιο! Η διαφορά του με τον Σπίθα ήταν ότι ο Ποκοπίκο ήταν μικροκαμωμένος και το σώμα του είχε μια δυσμορφία (πολύ κοντός, φουσκωμένη κοιλιά, κλπ) ενώ στο χέρι του κρατούσε πάντα ένα … χατζάρι! Να υπάρχουν –άραγε- τέτοιοι άνθρωποι; διερωτόμουν και έκλεινα νυσταλέα τα μάτια. Μπα…
Να μη τα πολυλογούμε, το επεισόδιο, που διάβαζα, ήταν τόσο συναρπαστικό, που ξενύχτησα σχεδόν διαβάζοντας τον «Γκαούρ-Ταρζάν» και όπως πάντα, αφού μού περνούσε συνέχεια η διάθεση του ύπνου, ζωγράφισα το εξώφυλλο του περιοδικού, όπως συνήθιζα πάντοτε αντιγράφοντας τα εξώφυλλα των δύο αγαπημένων μου εβδομαδιαίων περιοδικών και στόλιζα ή διακοσμούσα όχι μόνο το δικό μου δωμάτιο, αλλά και τα δωμάτια πολλών συμμαθητών μου.
ΤΗΝ επόμενη ημέρα, που δίναμε εξετάσεις και μας είχαν βάλει κατ’ αλφαβητική σειρά στα θρανία της κρύας (για να μη πω παγωμένης αίθουσας) κι ενώ ο νους μου δεν έφευγε καθόλου από τον Ποκοπίκο, βλέπω και μπαίνει μέσα στην αίθουσα για να δώσει εξετάσεις, ποιος λέτε; Ο … Ποκοπίκο (!!!)
Έτριβα τα μάτια μου από έκπληξη!.. Δεν μπορούσα να πιστέψω σ’ αυτό που έβλεπα!.. Ο Ποκοπίκο μπροστά μου, όπως ακριβώς το ζωγράφιζα από το περιοδικό «Γκαούρ-Ταρζάν», μόνο που αντί για … χατζάρι είχε μια μικρή μαθητική σάκα!
--Να καθίσω δίπλα σου, διότι δεν υπάρχει άδειο θρανίο; με ρώτησε και με κοίταζε με κείνα τα μικρά και λίγο … γουρλωμένα μάτια!
--Κάθισε, του είπα σχεδόν τραυλίζοντας, αφού ακόμη δεν μπορούσα να συνέλθω από την έκπληξη!..
Ο ζωντανός … Ποκοπίκο, λοιπόν (κατά κόσμον Ανδρέας Μπ……), έπασχε από ένα σοβαρό πρόβλημα, που τον είχε αφήσει ραχιτικό, μικρόσωμο (δεν ξεπερνούσε το 1.10 μ. ύψος!), ενώ η κοιλιά του ήταν φουσκωμένη, όπως ακριβώς ο Ποκοπίκο!..
Γίναμε πολύ φίλοι με τον Ανδρέα. Αν θέλετε, λόγω και της δικής μου σωματικής αδυναμίας (πάσχω από σοβαρό κινητικό πρόβλημα, λόγω παραλυσίας των κάτω άκρων) κάναμε συνεχώς παρέα.

Όταν οι παλιοί πραγματικοί Έλληνες Εκδότες μάς είχαν μεταλαμπαδεύσει τον ηθικό τρόπο διδαχής, ώστε να πολεμάς για το δίκιο σου έχοντας ως πρότυπα δύο μυθικούς ήρωες, όπως ήταν ο Γκαούρ («Ο γίγαντας που δεν φοβήθηκε κανένα») και ο Ταρζάν («Ο ήρωας που δεν νικήθηκε ποτέ»), εμείς προσπαθούσαν να κάνουμε πράξη όχι, ασφαλώς, τις ... ηρωϊκές πράξεις (αδύναμοι γαρ...), αλλά τα ανθρωπιστικά μηνύματα των ηρώων των περιοδικών και φανταζόμασταν έναν κόσμο πιο ωραίο, πιο ιδανικό, πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο!
Μη λησμονήσω να πω, ότι του Ανδρέα, του φίλου μου Ποκοπίκο, του άρεσε πολύ το χιούμορ. Είχε δε μια εξαιρετική ευφυία στο θέμα αυτό, ενώ οι χιουμοριστικές ατάκες του ήσαν παροιμιώδεις!.. Αυτός κι ο λόγος, που διαβάζαμε μαζί και πήραμε μαζί το Απολυτήριο του Γυμνασίου. Αλλά τον έχασα από τότε...
Όταν τον είδα μια φορά στο γήπεδο Φιλαδελφείας (όπου είχα πάει να δω τον αγώνα ΑΕΚ- Ολυμπιακού) να πουλάει -εν μέσω καταρρακτώδους βροχής- σημαίες και κασκόλ και άλλη μια φορά έξω στο Δημαρχείο Αθηνών να πουλάει κάτι μικρό-αντικείμενα και πήγα να τον χαιρετήσω, έκανε πως δεν με γνώρισε!… Στενοχωρήθηκα!.. Κατανόησα, όμως, τους λόγους και έφυγα σκεφτικός…

ΦΕΤΟΣ το Καλοκαίρι, που πήγα στο Λάδωνα ποταμό, κι ενώ το αυτοκίνητο διέρχεται υποχρεωτικά έξω από το νεκροταφείο του παρακείμενου οικισμού, είδα την φωτογραφία του Ανδρέα να με κοιτάζει μ’ εκείνο το μικρό και φωτεινό χαμόγελο, που είχα γνωρίσει. Ένα καντήλι, που ήταν δίπλα του, έγερνε κι αυτό μπροστά στο φύσημα του αυγουστιάτικου αγέρα!..
Απλά, δάκρυσα… Ο Ποκοπίκο είχε φύγει νωρίς…