Εκείνο το κυκλάμινο!..

Κωδικός Πόρου: 00285-111265-1407
Συγγραφέας ή Δημιουργός: Σακκέτος Άγγελος
Ημερομηνία Δημιουργίας: 20/10/11 21:08
Εκδότης: Ελληνική λέσχη βιβλίου
Η γλώσσα του περιεχομένου: Ελληνικά
Σχέση: Δεν έχει δηλωθεί σχέση για το συγκεκριμένο τεκμήριο
Λέξεις κλειδιά: Αναμνήσεις!..., 00285-111265-1407




Περιγραφή:

Εκείνο το κυκλάμινο!..

Θύμησες και αναμνήσεις από ένα πρωτοβρόχι που το ’ριχνε ο Θεός για να σημαδεύει την ψυχή ενός ανθρώπου, που δάκρυζε μαζί με ένα κυκλάμινο μέσα στη βροχή!... Εκεί μέσα στο κατάφυτο δάσος από πεύκα στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης!.. Εκεί που οι ανθρώπινες αναμνήσεις ενώθηκαν από μια θεϊκή βροχή!.. Θεέ μου!.. Τι συγκίνηση κι αυτή!..

Ο Άγγελος Π. Σακκέτος (αριστερά) καθώς βρίσκεται στο καροτσάκι εγχειρισμένος στο δεξί του πόδι , σε ηλικία  περίπου 12 ετών, στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης!...

--Έρχεται το πρωτοβρόχι, Άγγελε!... Μπουμπουνίζει!... Αστράφτει πολύ!.. Μήπως ήρθε η ώρα να πάμε μέσα στο θάλαμο;
--Λιγάκι ακόμη, δεσποινίς!.. Αφήστε με για λίγο!...
--Εμένα δε με πειράζει.. Εσύ θα βραχείς!...
Ήταν η νοσοκόμα μου!... Δεν θυμάμαι το όνομά της!... Μονάχα εκείνη η αγγελική μορφή, που όταν σου χαμογελούσε σού πρόσθετε μερικά ακόμη χρόνια από τη ρημάδα τη ζωή σου!.. Τη ρημάδα!..

Ήμουν δεν ήμουν 12 ετών!... Μόλις τέλειωσα το Δημοτικό και πήγα να κάνω άλλη μια εγχείρηση στα πόδια… Εκεί στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης!...Εκεί που η μοναξιά είχε πάρει το βραβείο της μεγαλύτερη κατάθλιψης των ανθρώπων, που δεν είχαν έναν άνθρωπο δικό τους να τους πει μια κουβέντα παρηγοριάς!.. Μια ζεστή κουβέντα!..
Τον είχα συνηθίσει το πόνο!... Πολλές οι εγχειρήσεις στα πόδια!... Οκτώ στον αριθμό!... Είχα γίνει ένα με τα χειρουργεία, τα μαχαίρια και τις γάζες!... Αλλά και με το χλωροφόρμιο!... Τότε δεν υπήρχαν άλλοι τρόποι για να σε αναισθητοποιήσουν, παρά μονάχα με μια μάσκα που περιείχε χλωροφόρμιο! Αφήστε τα!... Μην τα συζητάτε!... Έκανες εγχείρηση και είχες κυριολεκτικά τη μισή σου ζωή μέσα στον τάφο!..

Αλλά ο μεγαλύτερος πόνος δεν ήταν αυτός που έβλεπες όταν μάτωνες μέσα στους γύψους και τις γάζες, αλλά όταν «μάτωνε» η ψυχή σου από τη μοναξιά!... Κι οι γονείς σου ήσαν φτωχοί!... Δεν είχαν τη δυνατότητα να έλθουν να σε δουν!.. Να με δουν, δηλαδή!..
Δύσκολα εκείνα τα χρόνια!... Για να έρθει κανείς από το χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων στην Αθήνα, έπρεπε να διαθέτει χρήμα, χρόνο και υπομονή!... Τα έχω γράψει στο παρελθόν!.. Ολόκληρη διαδικασία!... Αυτός και ο λόγος που εμείς τα παιδιά από την επαρχία μόλις μπαίναμε σε ένα νοσοκομείο ξαναβλέπαμε τους γονείς μας (αν τους ξαναβλέπαμε) όταν επιστρέφαμε στο χωριό!

Πολλές οι στερήσεις!.. Πού να βρεις μια δραχμή για να πάρεις μερικές καραμέλες ή μια τσίχλα!.. Ακόμη περισσότερο να σου στείλει κάποιος χρήματα!..
Ζήλευα πολύ εκείνα τα μπισκότα και τον … «Μικρό Ήρωα», που δεν είχα ένα δίφραγκο να τον αγοράσω από τον κυρ-Βασίλη, που περιφερόταν με το γνωστό κασελάκι του κάθε Τετάρτη και Κυριακή απόγευμα μέσα στο θάλαμο που είχαμε επισκεπτήριο!..
--Μπουμπουνίζει, Άγγελε!.. Τώρα αστράφτει περισσότερο!... Θα βρέξει!.. Πάμε μέσα που έχει επισκεπτήριο!..
--Αφήστε με για λίγο, δεσποινίς!.. Αφήστε με για λίγο ακόμα!.. Άλλωστε σε λίγο τελειώνει το επισκεπτήριο!... Δεν θα θέλατε να δοκιμάσω περισσότερο; Κάντε μου τη χάρη!... Σας παρακαλώ!...

Αυτά έλεγα και ξανάλεγα στη νοσοκόμα, που με καταλάβαινε ίσως καλύτερα από κάθε άλλον. Και τούτο διότι, αν έμπαινα μέσα στο θάλαμο, εκεί που πολλοί γονείς αγκαλιάζανε τα παιδιά τους, εγώ θα ήμουν και πάλι μόνος!... Και τότε το κλάμα θα ήταν πιο δυνατό, πιο βουερό!...
--Προσπάθησε τουλάχιστον να πατήσεις το πόδι!... Θα τα καταφέρεις!..
Μου είχαν βάλει «περιπατητικό γύψο». Ήταν μια ειδική κατασκευή, όπου στο πέλμα του γύψου είχαν τοποθετήσει ένα είδος σόλας για να περπατάς σιγά-σιγά μέχρι να συνηθίσεις πριν βγάλεις το γύψο!..
--Τι λες θα τα καταφέρεις;
--Θα τα καταφέρω, δεσποινίς!... Δείτε!... Θα τα καταφέρω!... Να… να … περπατάω κιόλας… Πάει το πρώτο βήμα!...
Τα έλεγα επίτηδες για να κερδίσω χρόνο!... Ήθελα να είμαι έξω από το θάλαμο, κάτω από τα πεύκα (τότε η Πεντέλη ήταν κατάφυτη), όπου ορισμένα κυκλάμινα σου έκαναν τη ζωή πολύ πιο όμορφη έξω από το νοσοκομείο!..
--Να κόψουμε εκείνο το κυκλάμινο;
--Να το κόψουμε, Άγγελε, αλλά θα βρέξει!..
--Δεν πειράζει, δεσποινίς, λίγη βροχή δεν θα μας λιώσει!.. Από ζάχαρη είμαστε;
Σιγά-σιγά κι ενώ η νοσοκόμα με κρατούσε από το χέρι, άρχισαν να πέφτουν χοντρές στάλες βροχής και στη συνέχεια … όσο νερό είχε ο ουρανός! Μιλάμε για πολύ και δυνατή βροχή!.. Σαν μπουρίνι, βρε παιδί μου!...

Η νοσοκόμα (πού να βρεις τέτοιους ανθρώπους σήμερα;), για να με προφυλάξει, βγάζει τη ποδιά της και προσπαθεί να με καλύψει όσο μπορούσε από τη δυνατή βροχή η οποία στην αρχή ήταν υποφερτή διότι είχαμε προλάβει να πάμε κάτω από ένα πεύκο, εκεί ακριβώς που ήταν το κυκλάμινο!.. Αλλά στη συνέχεια η βροχή δυνάμωσε!.. Και δυνάμωσε πολύ!..
--Δεσποινίς μου, χίλια συγγνώμη!..
--Τι λες, Άγγελε, μου είπε γελώντας, μαζί τ’ αποφασίσαμε!.. Μην ανησυχείς!...
--Θα σταματήσει, πού θα πάει, είπα κι εγώ και άρχισα ήδη να τρέμω από την ψύχρα!...
--Και δεν έχουμε ένα σακάκι… Κάτι πρέπει να κάνω!.. Να φωνάξω κανένα να μας φέρει ένα παλτό…
--Έχω εγώ, ακούγεται μια φωνή! Και πριν προλάβω να αντιδράσω βλέπω έναν 45χρονο άνθρωπο, μελαχρινό και με πρόσωπο σκαλισμένο από τη φύση, να μου χαμογελά δακρυσμένος από συγκίνηση και να βγάζει το σακάκι του για να με σκεπάσει!
--Θεέ μου!... Δεν είναι δυνατόν!... Πατέρα!... Πατεράκο μου!...Πατέρααααα!!!...
Έπεσα στην αγκαλιά του!... Ήταν τόσο δυνατή η φωνή μου, μόλις αντίκρισα τον πατέρα μου, που βγήκαν πολλοί επισκέπτες στα παράθυρα του νοσοκομείου, για να δουν τι συμβαίνει!.. Κάποιοι έκλαιγαν και κάποιοι χαιρετούσαν δακρυσμένοι!...

Η πολυαγαπημένη μου ανιψιά, Κανέλλα Δημητρίου Σακκέτου, που μου αναβίωσε όλες εκείνες τις παιδικές αναμνήσεις όταν νοσηλευόμουν στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης σε ηλικία  περίπου 12 ετών, αφού η ίδια είναι σήμερα Πτυχιούχος Νοσηλεύτρια στο  Ίδρυμα αυτό!..

Πέρασαν τα χρόνια και ήσαν πολλά!.. Περίπου μισός αιώνας από τότε!..

Και προχθές θέλησα να πάω να κάνω ένα «ιερό προσκύνημα» με το αυτοκίνητό μου, για  να δω το μέρος εκείνο μπας και έχει φυτρώσει πάλι εκείνο το όμορφο και βρεγμένο από τη βροχή κυκλάμινο, που δεν πρόλαβα να κόψω τότε με τη νοσοκόμα μου!..

Δεν το βρήκα!... Σαν να άκουγα όμως μέσα στα λιγοστά πεύκα, που έβλεπα, τη φωνή μου να έρχεται σαν αντίλαλος μέσα στο χρόνο!... Ήταν και τα χρόνια... Ήταν και οι αναμνήσεις!.. Αλλά δεν απογοητεύτηκα!.. Και ξέρετε γιατί;

Γιατί μπορεί να μην είδα το κυκλάμινο εκείνο, αλλά είδα με τα μάτια της ψυχής μου ένα άλλο ζωντανό «κυκλάμινο» που μου γέμισε την ψυχή από ιερή και μεγάλη συγκίνηση, από ανείπωτη χαρά: Την λατρεμένη μου ανιψιά, Κανέλλα Δημητρίου Σακκέτου, που είναι Πτυχιούχος Νοσηλεύτρια στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης!..

Τι συγκίνηση κι αυτή!..Τι συγκίνηση!..